Therapeutisch hondje

Nina springt tegen ons op en drentelt om ons heen. Ze kronkelt om bij ons in het gevlei te mogen komen. Elf maanden, afgedankt, barstensvol energie in de kooi van vijftig bij tweehonderd centimeter, net zindelijk maar nu verplicht haar eigen nest te bevuilen. Aan de riem van de dierenverzorger van het asiel weet ze dat ze even naar buiten mag, maar welke vrijwilliger haar nu meeneemt is een verrassing voor haar. Ze heeft geen weet van het vragenvuur waaraan wij zojuist bloot zijn gesteld om te beoordelen of wij honds genoeg zijn om haar mee te mogen nemen.
Deze lieve labrador gaat mij helpen. Bij alle depressies die ik heb meegemaakt, is een ding me wel duidelijk geworden. Lopen en hardlopen helpt. Tenminste een beetje. Nu ik arbeidsongeschikt thuis zit, sta ik mezelf toe me iets te laten ondersteunen. Een hond kapt de discussie over wel of niet gaan lopen in je hoofd af. Het is lopen of dweilen.
Nina is gelukkig een gemakkelijke hond. Wandel ik, dan wandelt ze mee. Ga ik hardlopen, dan rent ze mee. Ga ik op een bankje zitten, dan wroet ze met haar neus in de grond of ze zoekt het water op om haar zwemvliezen hun werk te laten doen. Voel ik me slecht, dan komt ze dicht bij me liggen, het liefst tegen me aan. Ben ik vrolijk, dan daagt ze me uit.

De ene hond is de andere niet. Lieve Laika, zeven jaar, heeft een veilige plek nodig. Ze is lange tijd verwaarloosd, vel over been, een hysterisch makende jeuk tart haar en haar vacht moet je met de loep zoeken. Natuurlijk mag ze bij ons. Leuk ook voor Nina, een vriendinnetje.
Het vriendinnetje blijkt een bibberend hoopje hond. Van elk geluid schrikt ze en dan vliegt ze luid blaffend overeind. Ze stinkt en als je haar een aai geeft heb je een zwarte hand. Verwaarlozing. Emotioneel, fysiek, bij mensen een goed ingrediënt voor langdurige recidiverende ernstige depressies. Is dat bij honden ook zo? Ik heb geen idee. We gaan aan de slag om dit hondje op te lappen. Dat lukt boven verwachting goed. Met het juiste voer knapt ze op, haar vacht wordt dikker, de doffe blik uit haar ogen verdwijnt. Speciale shampoo verdrijft de jeuk. Ze negeert Nina volkomen en bumpt haar gewoon aan de kant om ons te laten zien hoe goed ze netjes kan zitten voor de riem, een snoepje, een aai. Ligt Nina aan onze voeten? Zij ligt erop! Steeds vaker druipt Nina af naar haar kussen om er de hele avond niet meer af te komen.
Lieve Laika, dankbare hond, zoveel liefde gevend, ontwikkelt zich tot een terrordor. Zodra ik mijn hielen licht, begint ze te piepen en als ik niet snel genoeg terug kom, blaft ze de buurt bij elkaar. Ik word gekweld door obstipatie want mijn toiletbezoeken mogen enkel nog kort zijn. ’s Morgens om half vijf heeft ze me nodig. Ik slaap tegenwoordig op de bank verder, zodat de rest van het gezin gewoon kan slapen tot de wekker gaat. Als we buiten wandelen waakt ze over me en elke hond die in haar ogen een bedreiging voor mij vormt, wordt de les gelezen met als het lukt een hap toe. Nina sjokt met lede ogen achter ons aan en wacht tot Laika klaar is met haar verdedigingsritueel. Ik hou me vast aan de grappige sprongen als ze los loopt, de sprintjes die ze trekt, de blijheid als ze achter de frisbee aanrent en haar innerlijk geluk als ze een tennisbal ontdoet van zijn groene jasje om hem daarna te vierendelen.
Laika is een schat, om op te vreten. Maar ik voel me opgevreten. Ik begin uit te rekenen hoe lang ze nog kan leven. Hoeveel dagen ik niet van huis kan omdat ze de buurt terroriseert met haar geblaf als ik er niet ben. Mijn aanwezigheid is haar houvast maar steeds duidelijker komt het besef dat ik haar moet loslaten. Binnen de menselijke psychiatrie zou ik van Borderline persoonlijkheidsstoornis spreken. En Nina? Die is depressief.
IMG_7581
Het nest waar je uit komt is bepalend voor je levensgeluk. Een gezonde omgeving maakt dat je wel tegen een stootje kunt. Je gaat het leven aan en een tegenslag bied je het hoofd. Een ongezond milieu maakt je ziek. Als dat maar lang genoeg bestaat, ga je stuk. De restschade neem je je hele leven met je mee als een zware rugzak die je niet af kunt doen. Je werd er niet mee geboren, maar je gaat er wel mee dood. Als je met zo’n zieke omgeving niet kunt leven, is het goed om die achter je te laten, ook al is dat niet altijd gemakkelijk. Het verbreken van banden kan helend zijn.
Gelukkig voor Laika zijn er plekken in Nederland waar ze heel goed zijn met dit soort getraumatiseerde honden. Onwetend van haar verhuizing vertrok ze. Ook al dacht ze dat ik nog de enige houvast op de wereld was, ze zal me nooit meer zien. In haar nieuwe omgeving krijgt ze stabiliteit, iets wat ik haar met mijn depressies niet kan bieden. En Nina? Die heeft een gat in de heg gevonden en gaat elke dag op strooptocht. Als ze terugkomt ploft ze voldaan neer aan mijn voeten en getuige haar bewegingen en geluidjes droomt ze van de konijnen in het bos en de takken die ze daar als een houtversnipperaar vermorzelt. Zij is mijn therapeutisch hondje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s