Eigenlijk ben je er al niet meer

‘Ga even zitten.’
‘Wat is er dan?’
‘Ga even zitten. Ik moet je iets vertellen.’
‘…’
‘Zit je?’
‘Ja. Waarom zo moeilijk? Vertel nou maar.’
‘Bert is dood. Vanmorgen gevonden. Bert heeft zelfmoord gepleegd.’

Zelfdoding is altijd de laatste keus. Vaak wordt gereageerd met kreten als: wat egoïstisch. Hij had toch hulp kunnen vragen? Hij laat een gezin met kinderen achter. Of: ik heb nooit iets gemerkt, waarom heeft hij niks gezegd? Hij was wel een binnenvetter…
Zelfdoding is vaak onvoorspelbaar. Niet iedereen die depressief is, speelt met die gedachte. En niet altijd is een zelfdodingspoging een roep om aandacht. Soms is het juist een sterke wens omdat alle andere opties afgesloten lijken. Of zijn.

De periode waarin ik sterke suïcidale gedachten had, heb ik beleefd als een leegte. Ik was totaal gevloerd door mijn depressie. Er was geen ruimte meer voor enig gevoel of verlangen. Er was alleen die ene gedachte. ‘Ik doe er niet toe, ik hoef hier niet te zijn.’
Ik mocht geen ruimte meer innemen. Als ik dood zou zijn, zou ik weg zijn. Niemand zou meer last van me hebben. Mijn hoofd vol gekmakende gedachten zou eindelijk zwijgen. Rust.
Het idee tilde me op, nam me mee. Het leek steeds idealer. Het zoog en trok aan me. In de leegte waarin ik mij bevond, was er niks dat tegengas gaf.
Of toch?

Na veel psychotherapie en verschillende medicatiecombinaties staat Het Suïcidehoofdstuk ver van me af. Ik begrijp mensen die zich er niks bij kunnen voorstellen dat iemand zelfmoord pleegt, want inmiddels kan ik zelf haast niet geloven dat ik periodes in mijn leven heb gehad waarin ik zeker wist dat ìk mezelf moest doden.

Iemand die depressief is, zondert zich steeds meer af als het slecht gaat. Maar dat wil niet zeggen dat hij geen aandacht wil. Sterker nog, waarschijnlijk is aandacht en warmte zijn grootste behoefte, alleen als gevolg van zijn ziekte is hij niet meer in staat daar op een adequate manier om te vragen.
Depressie is geen keuze, het is een ziekte. Het is geen kwestie van schouders eronder, even leuke dingen doen en morgen schijnt de zon weer.
Suïcide, of zelfdoding, is de slechts denkbare uitkomst van een ernstig ziektebeeld. Maar ernstig depressieve mensen zijn niet eng. Ze zijn ziek.
Er veel aandacht nodig van de media, naast (overheids-)beleid, voor een stuk bewustwording in de maatschappij. Pas als depressie een geaccepteerde ziekte is en suïcidaliteit een geaccepteerd symptoom waar dringend een preventieprogramma voor nodig is, zal het aantal zelfdodingen in Nederland echt gaan dalen. Organisaties als 113 maken zich hier sterk voor, en met succes.

En wat kun jij? Drink een keer samen een kop koffie of breng het beroemde pannetje soep naar iemand met een depressie in jouw buurt. Ingewikkelde gesprekken zijn lang niet altijd nodig en vaak ook niet gewenst. Een beetje menselijke aandacht des te meer. Dat is wat jij kunt doen.

MG 8 augustus 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s