Brand!

Als ik terug ben bij mijn computer, kijk ik op het beeldscherm van mijn mobiel. Twee gemiste oproepen van mijn dochter en een berichtje van onze vroegere buurman. Het bericht luidt: ‘Hey, is die brand bij jullie?’
‘Slechte grap,’ denk ik nog, maar dan valt me opeens de combinatie van deze drie meldingen op. Ik bel mijn dochter en meteen klinkt haar vertrouwde stem in mijn oor. ‘De vlammen slaan uit het dak!’
Kalmte neemt bezit van me. ‘Welke vlammen slaan waaruit? En waar ben je?’
‘Er is brand, bij de buren. Ik ben thuis, ik sta bij de tweede voordeur.’
We hebben sinds kort een huis met twee voordeuren. Al die jaren dat ik op zoek was naar ruimte, dacht ik dat het vooral ging om ruimte om me heen. Ruimte in huis. Ruimte in de straat, in de wijk. Ruimte in ons land zelfs; ik heb serieus overwogen om naar Zweden te verhuizen omdat het zo’n groot, dunbevolkt land is. Een rood houten huis met een veranda, tegen een berg, omringd door eindeloos veel dennenbomen. Tot ik me realiseerde dat ik daar waarschijnlijk het dennenboomsyndroom zou krijgen en de winters wel erg donker zijn; goede ingrediënten voor een nieuwe depressie. Dus het idyllisch Zweedse plaatje moest het veld ruimen voor een huis met veel licht, in een ruim opgezette wijk en de mogelijkheid om de deur uit te lopen, met de hond de natuur in, maar bij aanhoudend slecht weer en winterse dagen volop ruimte binnen om me te installeren met laptop en te schrijven. We hoefden maar 600 meter naar links te verhuizen om dat te realiseren.
IMG_0084
Dat huis heeft twee voordeuren. Vijf jaar therapie om inzicht te krijgen in mijn depressies, diezelfde vijf jaar heeft dit huis te koop gestaan. Op ons gewacht zou ik willen zeggen. De twee voordeuren scheppen bij menigeen verwarring. Mensen denken dat het twee huizen zijn. Of dat we de entree verplaatst hebben. Of dat we praktijk aan huis hebben.
Ik zie trouwens echt niet hoe je hier een praktijk zou moeten voeren, tenzij je dertig jaar terug in de tijd gaat, het vrouwtje de telefoon aanneemt tussen het vouwen van de was door en af en toe een afspraak noteert terwijl manlief met een smeulende sigaar in zijn asbak op het bureau de patiënten ontvangt, achterover leunend, de handen gevouwen.
IMG_0083
Zelf weet ik nog niet wat ik van die deuren moet vinden. Het vorige huis kende slechts één toegangsweg: de voordeur. Achter was water dus via de tuindeur kwam je niet ver. Dit huis heeft, naast twee voordeuren, een zijdeur, een garagedeur en vier mogelijkheden om jezelf toegang tot de tuin te verschaffen vanuit huis. Wat een enorme vrijheid brengt dit huis. Maar vooral: wat een veiligheid.
Want waar ik ook naar toe ga, ik kijk altijd eerst hoe ik eruit kan bij brand. De verbrandingsdood lijkt mij een van de verschrikkelijkste. En nu zijn we van één naar acht mogelijke vluchtroutes gegaan. En dan breekt er brand uit bij de buren.
Ik spreek met mijn dochter af dat ze allemaal naar buiten gaan. Mocht het overslaan of mocht het bos waaraan wij wonen in de vlammenzee opgaan en zo de brand naar ons transporteren, dan zijn ze in ieder geval veilig. Het is een half uurtje rijden en als ik de straat in kom, stuit ik op het ramptoerisme. Alles is afgezet, ons huis ook. Ik zet mijn auto voor het lint en kruip er onderdoor. Achter me hoor ik mensen fluisteren of ik de huisarts ben en er dus gewonden gevallen zijn bij de brand. Nee, ik ben niet de huisarts. Ik zal nooit meer de huisarts zijn. Het blijft pijnlijk. Maar mijn dokterstred ben ik niet verloren. Niemand houdt me tegen. De kinderen komen met de hond de kruisende straat uitlopen. Ach wat een schatten. Zij zijn gewoon een wandelingetje gaan maken in plaats van te staan kijken. De vier brandweerwagens lijken de klus te hebben geklaard. Het dak van de buren is zwart en er mist een stuk, maar beneden lijkt alles in orde.
We gaan naar binnen en praten na. Ondertussen peins ik wat. De brand, de omstanders, de hectiek, de brandweer, in feite staan ze symbool voor de onrust die jaren in mijn hoofd aanwezig was. Ik realiseer me hoe goed het met me gaat. De brand in mijn hoofd is geblust.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s