Nemen we vandaag de trein?

Wereld Suïcide Preventiedag 2018

Mijn dochter staat naast mijn bed. Na weer een slapeloze nacht ben ik tegen de ochtend alsnog in slaap gevallen. Op de automatische piloot heb ik de wekker uitgezet, zonder enig besef dat ik dan ook op moet staan. Pijn. Overal pijn. Mijn dochter kijkt me glimlachend aan: ‘Nou mama, heb je toch nog even lekker geslapen!’

Dit is niet het begin van een volgende depressieve dag, maar gewoon eentje nadat ik de vorige dag hard in de tuin had gewerkt. Ik had spieren aangesproken waarvan ik als ex-dokter het bestaan wel weet maar die ik, zoals veel anderen, nooit gebruik. Fitter word je er niet van. Wel voldaan. En slecht slapen? Dat hoort bij mij.

IMG_8900

De pijn en de vermoeidheid passen wel bij het thema van deze dag. Wereld Suïcide Preventiedag. Een dag die me een dubbel gevoel geeft. Als schrijver van mijn boek wil ik op deze dag aandacht vragen voor het thema.

Dat is hard nodig, zo bleek dit weekend wel op Twitter. Eén of andere minister twitterde een jaar of negen geleden bij gebrek aan kennis en (zijdelingse) ervaring een domme tekst over het gebrek aan creativiteit van zelfmoordenaars. Nu, zoveel jaar later, heeft iedereen daar een mening over. Het woord zelfmoord wordt trouwens langzaam vervangen door zelfdoding, maar ik denk niet dat de achterblijvers daar minder verdrietig van worden. Hoe dan ook in de vele reacties op Twitter staan termen als: egoïstisch, eerst beter nadenken, de trein krijgt vertraging en daardoor komt iedereen te laat. Maar ook andere verwijten, vooral de slechte GGZ in Nederland krijgt het te verduren.

Suïcide als gespreksonderwerp verdient nog veel aandacht. De afgelopen weken zocht ik contact met verschillende organisaties en boekhandels. Zou het niet mooi zijn 10 september, WSP-dag, aan te grijpen voor een gezamenlijke activiteit? Na aanvankelijk enthousiasme, kwam er huiver. Na huiver de stilte. En na de stilte mijn desillusie.

Zelfmoord. Zelfdoding. Suïcide. Ik denk aan de eenzame cocon waar je in zit en waar niemand meer doorheen komt. Het zuigen, het trekken aan je, die niet te weerstane drang jezelf om zeep te helpen. Daar is geen ruimte voor ratio. Als die er wel was, zou je jezelf niet voor de trein gooien, maar naar je therapeut laten rijden. Of 113 bellen, dan hoef je de deur ook niet uit. Creativiteit, egoïsme, beter nadenken, vertraging… Ik sluit mijn ogen en voel wat deze kreten met mij doen.

Niets. Gebrek aan kennis, gebrek aan ervaring, dat kun je je medemens niet verwijten. Depressie en eenzaamheid kun je trouwens ook niemand verwijten. Impulsdoorbraak en psychose ook niet. Of nou ja, in geval van drugsgebruik…

Wereld Preventie Suïcidedag. Wat brengt ons deze dag? Vrij weinig eerlijk gezegd, buiten de spierpijn en het vermoeide gevoel als herinneringen aan mijn noeste arbeid gisteren. Het voelt toch wat treurig. Maar dan denk ik aan mijn dochter. Ik heb inderdaad nog een uur extra lekker geslapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s