Jij gaat raar met ziekte om

‘Je gaat raar met ziekte om,’ appte ik een vriend die werd overvallen door een beloop na een ingreep dat anders was dan hem was voorgespiegeld. Door de heftige pijn voelde hij zich in de hoek gezet en van ellende kroop hij in bed met het dekbed over zijn oren. Het kwam niet bij hem op dat hij bij zijn behandelaar ook aan de bel zou kunnen trekken. Mijn opmerking schudde hem wakker; huilend vroeg hij om raad. Ik leidde hem naar de weg van vragen, van overleg, van hand in hand. 

In mijn opmerking beschreef ik een feitelijke situatie. Dat besefte ik pas toen ik de overeenkomst met mijn eigen situatie zag. Jarenlang ontwikkelde ik overlevingsstrategieën, blind voor elke aanwijzing dat het slechter met me ging. Ik had geen idee hoe depressief ik steeds was. Zelfs op mijn meest suïcidale momenten dook ik weg voor de waarheid en begroef me zo diep mogelijk in mijn werk. Toen ik voor het eerst bij een psychiater kwam, gooide hij een pijnlijke vraag op tafel: ‘Hoe was het mogelijk dat ik mezelf zo lang buiten de psychiatrie had weten te houden?’ Ik ga raar met ziekte om. 

Wat is het moment dat je als arts aanklopt bij je collega. In hoeverre dokter je bij jezelf, al heb je tijdens de opleiding echt wel geleerd dat dit niet verstandig is? Hoe erg moeten de symptomen zijn? Bij een psychiatrische aandoening is het helemaal lastig. Door je vernauwde blik zie je geen behandelmogelijkheden die van toegevoegde waarde zouden kunnen zijn. Je past alle niet-medicamenteuze adviezen die je dagelijks aan patiënten meegeeft, op jezelf toe. Gezond eten, regelmaat, op tijd opstaan, aan het werk blijven, voldoende lichaamsbeweging, naar buiten, blijf jezelf goed verzorgen.

In mijn geval leidde het tot een dwangmatige leefstijl waarbinnen ik alles volgens de regels bleef doen, maar waarin geen enkele flexibiliteit zat om te ontspannen of een keer iets minder streng te kunnen zijn en bijvoorbeeld een keer een half uur langer blijven liggen omdat de avond ervoor een feestje was geweest. De door mijzelf opgelegde niet-medicamenteuze therapie die door niemand gecontroleerd werd, verwerd tot doel. Helaas appte niemand mij dat ik raar met ziekte omging. 

‘Je mag alles vragen. Het antwoord kan ook nee zijn, maar je mag altijd alles vragen.’ Dit motto heb ik mijn kinderen van jongs af aan meegegeven. Het resultaat is mooi. Zij durven iedereen alles te vragen. Zijn blij met het resultaat, maar incasseren ook moeiteloos een ‘nee.’ Een afwijzing zegt namelijk zelden iets over hen als persoon en des te meer iets over de situatie of de mogelijkheden.  Dus vraag jezelf af en toe af of je nog iets te vragen hebt. 

Een gedachte over “Jij gaat raar met ziekte om

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.