Je bent er. Meer is niet nodig.

De route bij het Keizer Traianusplein driekwart rond en naar beneden heb ik jaren niet gereden. Toch zit hij nog in mijn ruggenmerg. Ik laat de stad achter me en rij de polder in. In deze tijd van het jaar en zo net na een regenbui, toont de natuur zich hier op zijn groenst. 

De Kekerdomse Molen ‘de Duffelt’-Streekgala 2017

Tussen de weilanden door en over dijken vervolg ik mijn weg. De omgeving is niet vreemd maar ook niet meer eigen. Ik vraag me af wat ik  verwacht had. Ik kan vandaag weer niet bij mijn gevoel. Nu nog niet, tenminste. Zonder twijfelen neem ik de afslagen en doorgaande wegen gaan over in landweggetjes. Voor het eerst zie ik dat ook hier het leven door is gegaan. Rode fietsstroken markeren de overgang van weg naar berm.

Ik rij de straat in waar ik word verwacht en terwijl ik parkeer zie ik achter een raam mensen in beweging komen. De basis van deze afspraak is ongeveer vijfendertig jaar geleden gelegd. Meisjes waren we nog. Paarden waren onze verbindende factor maar de herkenning van onze gekte het fundament. Alleen, dat wisten we toen nog niet.

Als ik uitstap, komt een kleurig uitgedoste vrouw me tegemoet. Voor ik het weet word ik stevig in de armen gesloten. Een fysieke herinnering aan lang geleden, geruststellend. Als er nog weerstand in mij aanwezig was, is die nu weggeknuffeld en ik ben klaar om mee naar binnen te gaan, waar haar ouders op mij wachten. 

De goede dingen in het huis, zoals de kroonluchter boven de salontafel waarvan ik destijds met verbijstering getuige was van de aankoop, zijn behouden. Andere dingen, het wolkjesbehang op haar kamer, zijn vervangen. Ik voel me meteen thuis.

We lunchen en ik zit op de stoel waar ik toen ook altijd zat. Toen, nu, intussen, alles komt voorbij. Haar psychiatrische aandoening en hoe zij en haar ouders ermee omgaan. Jaren zat ik verstikt in vooroordelen over hoe haar ouders er volgens mij tegenaan keken. Als het ooit al zo was zoals ik me had voorgesteld, dan hebben ze een heel proces doorgemaakt van groei en ontwikkeling. Accepteren en leren hun dochter te begrijpen en ondersteunen, in de basis door een stabiel thuis te bieden, maar ook in periodes van instabiliteit. En niet alleen dat, maar ook de vanzelfsprekendheid waarmee dat blijkbaar gaat, gewoon, omdat zij hun dochter is.
Haar moeder zei: ‘Het is even moeilijk, maar het duurt meestal een paar dagen. Dan is het ergste weer voorbij.’
Zonder oordeel. Zonder slachtoffergedrag.

Ik voelde bewondering voor deze loyaliteit aan hun dochter. Het gesprek ging verder. Haar ouders vonden het soms lastig dat ze van niks wisten. Dat ze leken waren. Voor haar was het goed zoals het was; ze wist zich veilig en geborgen, zelfs op de momenten dat haar wereld werd verwisseld voor een ongrijpbare, bizarre wereld die haar fopte en haar te grazen nam. Hoe bijzonder is het dat een band tussen mensen dat kan bewerkstelligen. Dus ik zei: ‘Je bent er. Meer is niet nodig.’ En ik wist dat het waar was. 

From Wikimedia Commons, the free media repository

Ik rij weg, verzwaard door toegelaten gevoel en tegelijkertijd opgetild door ervaren warmte. Ik weet dat ik het vandaag aankan meer herinneringen te ontvangen. Dus ik stuur de auto langs het Gasthuis, waar oma introk toen je nog naar het bejaardenhuis verhuisde omdat je vijfenzestig werd. Ik sta stil bij de veranderingen in de maatschappij; hoe komt het dat de sfeer in de gezondheidszorg zo grimmig is geworden, dat afhouden en naar andere instanties doorverwijzen de norm is geworden? Hoe zou het mijn vriendin vergaan als ze niet terug kon vallen op haar ouders, om wat voor reden dan ook? Mijn omarmde gevoel van dit moment lijkt die omslag door de jaren opeens te benadrukken.

Ik vervolg mijn weg langs de kerk middenin het dorp. De kerk die ik vooral ken van het afscheid van mijn beide oma’s, mijn opa en mijn vader. Voor mij is de kerk verbonden aan de dood, op een waardige manier. Wat moet het troostrijk zijn je te kunnen laven aan een geloof dat je richting geeft en houvast.

Als ik het dorp uitrijd, word ik terug gehaald naar het nu. Haast onherkenbaar staat daar de boerderij die het decor vormt van het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Het is tijd om naar huis te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.