Dag van de betaalde liefde

15 februari 2021 – Kort verhaal over Ubele

Rosse buurt

Ubele is tot op het bot verkleumd geraakt.

De onrust die haar avond na avond het bed uit jaagt nadat ze zich, dodelijk vermoeid, toestond in foetushouding tussen de lakens te rollen, heeft haar vandaag opnieuw in zijn greep. Ze trekt haar vieze spijkerbroek aan en propt de rand van haar nachtjapon erin zodat het suffe ding niet onder haar jas uit flappert. Zonder haar veters te strikken schiet ze in haar gympen en grijpt dan haar leren jack van de stoel waar hij sinds gisternacht hangt. Haar hand tast naar haar sleutels in haar jaszak en als ze het koude metaal voelt, vliegt ze de deur uit.

Mensen die haar tegenkomen, draaien hun hoofd. Meer rennend dan lopend passeert ze hen, haar knot wippend op haar hoofd en haar bleke gezicht omlijst door de losse slierten van haar krullen wapperend door de wind die ze zelf veroorzaakt.

Ze telt. Ze telt haar stappen, de tegels, de spijlen van de brug. Ze telt het aantal winkels in de straat waar ze loopt en het aantal boten dat voor anker ligt in de gracht. Ze holt verder omdat ze meer stappen moet zetten dan haar hartslag slagen slaat, tot ze zo buiten adem is dat ze wel moet vertragen. Op een brug houdt ze halt en kijkt om zich heen. Ze weet niet waar ze is, maar dat is al zo vaak gebeurd. Wat haar vooral hindert is de voortdurende zwartheid in haar hoofd. Door te tellen verjaagt ze haar gedachten maar niet haar gevoel. Ze weet dat de koek op is, vermoeidheid neemt bezit van haar vanuit haar hoofd langs haar rug en zo door naar haar benen en voeten. Er zit niets anders op dan naar huis te sjokken. Toch is er ook een soort opluchting. Haar gedachten zijn verdreven en ze weet uit ervaring dat ze vannacht niet meer terug komen. Ze kan weer naar huis en ditmaal zal haar dekbed haar omarmen.

De belofte van een warm bed roept beelden op van haar bed, haar huis, haar straat. Al weet ze niet waar ze is, ze weet dat als ze maar de gracht blijft volgen, ze vanzelf op bekend terrein komt. Met een zucht zet ze het sjokken in gang om door te sjokken tot ze haar hoerenbuurt bereikt heeft.

Nieuwstad Groningen

Ze weet nog goed, de eerste keer dat ze haar straat inliep, achter haar hospita aan. Ze had niet geweten waar ze moest kijken en dus had ze maar naar het asfalt onder haar voeten gekeken. Ze glimlacht. Ze is blij dat ze in deze hoerenbuurt woont. De groep dames achter de ramen is vrij constant. Het heet dan ook de ‘nette’ hoerenbuurt van de stad te zijn. Haar hospita die ook de verhuurder van de rood verlichte kamers is, wil geen gedonder. Geen geweld, niet tegen de dames maar ook niet van de pooiers. De studenten, en dan vooral de vrouwelijke zoals zij, weten zich veilig. Belt een klant ‘per ongeluk’ aan de verkeerde deur, dan staat er in een seconde een soort bewaker om te checken of de student in kwestie herenbezoek verwacht en zo niet dan wordt het onbetrouwbaar sujet onmiddellijk afgevoerd. Wie de mannen zijn die de straat bewaken, weet Ubele niet. Ze ziet ze ook nooit als ze door de straat loopt. En toch houden ze blijkbaar alles in de gaten. De meeste dames zijn ook meer dan gezellig. Tijdens de slappe uurtjes beginnen ze vaak een gesprek en omdat ze inmiddels wel weten dat Ubele daar lang niet altijd de energie voor op kan brengen, zwaaien ze altijd naar haar.

Ze had zich vaak afgevraagd wat deze vrouwen beweegt dit werk te doen. Dit waren niet de vrouwen die hier moesten zitten als gevolg van vrouwenhandel of dwang. Deze dames zaten hier over het algemeen vrijwillig. Op een bepaald moment had Ubele de moed verzameld en aan een hoer die vlakbij woonde met haar echtgenoot, de waarom-vraag gesteld. Het antwoord was simpel: geen enkel ander werk bracht zoveel geld op en ze was gehecht geraakt aan de luxe. Ubele had haar hoofd erover gebroken want zelf had ze amper genoeg geld om rond te komen, maar ze had nóóit overwogen een raampje op te schuiven.

Sloffend gaat ze bij de tattoo-shop de hoek om. Thuis. Bij de eerste ramen zijn de gordijnen gesloten. De eerste vrouw die beschikbaar is, is de mollige blonde. Ze heeft zoals altijd een wit lingeriesetje aan en torenhoge hakken. Haar blonde haar hangt over een schouder. Als ze Ubele ziet, begint ze uitbundig te zwaaien en ze wekt haar. Ubele gaat voor het raam staan. De vrouw buigt naar voren, heft haar wijsvinger en tikt vervolgens op haar denkbeeldige horloge. Ze vouwt haar handen naast haar gezicht en sluit haar ogen. Ubele grinnikt en even voelt ze zich beter. Ze wijst richting haar voordeur en maakt het slaapgebaar. Ze krijgt een opgestoken duim.

In haar kamer stapt ze uit haar schoenen en broek en laat haar jas op de grond ploffen. Ze kruipt in bed en met de gedachte dat er hier in deze straat tenminste nog mensen zijn die om haar geven, valt ze in slaap.

Proud

De dag van de betaalde liefde is een initiatief van vereniging PROUD. Dit is een vereniging voor en door sekswerkers. De leden van de vereniging bepalen zelf hun doelstellingen. Op de website vind je allerlei informatie voor sekswerkers.

Kort verhaal versus romans?

Ubele kennen we uit de roman Halverwege het einde die in 2018 verscheen. Dit korte verhaal is niet eerder verschenen materiaal over Ubele.

Halverwege het einde – roman- Futuro Uitgevers – 2018

In De stier, de roman die in het voorjaar van 2021 zal verschijnen bij Futuro Uitgevers, maken we kennis met meerdere hoofdpersonen. Ook deze roman heeft een link met sekswerk. Als je daar meer over wil weten, moet je nog even geduldig zijn.

De stier – roman – Futuro Uitgevers – verwacht voorjaar 2021

Auteur: Mascha Gesthuizen - auteur

Mascha Gesthuizen werd geboren in een klein dorp aan de Waal. Terwijl ze langs de oever fietste op weg naar school, verzon zij al verhalen. Mascha werkte tot 2014 als huisarts in haar eigen praktijk in de Achterhoek. Daarna startte zij met een opleiding aan de Schrijversacademie. Regelmatig trekt zij met haar hond het bos in om met een scherpe verhaallijn of een bijzonder plot thuis te komen. In mei 2018 is haar debuutroman 'Halverwege het einde' door Futuro Uitgevers uitgebracht. Momenteel schrijft zij aan haar tweede roman.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.