Nieuws

Verhalen uit de week van de psychiatrie

Humanere benadering en gelijkwaardigheid

Van 22 tot en met 27 maart 2021 werd de week van de psychiatrie gehouden. Sinds 1960 wordt er aandacht gevraagd voor humanere benadering en gestreden voor gelijkwaardigheid om zo onnodig lijden tegen te gaan. Nog steeds hebben we deze week elk jaar nodig om de psychiatrische zorg te verbeteren en een gezicht te geven.

Het kan je buurman zijn

Ondertussen kom je psychiatrie overal tegen. Het Trimbos instituut schrijft:

Ruim 4 op de 10 mensen hebben ooit in hun leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad. De drie hoofdgroepen – stemmingsstoornissen, angststoornissen en middelenstoornissen – komen elk ongeveer even vaak voor: 1 op de 5 mensen heeft ooit in het leven een dergelijke stoornis gehad.

In de afgelopen 12 maanden had ongeveer een vijfde van de mensen één of meerdere psychische aandoeningen. Angststoornissen komen als hoofdgroep het vaakst voor. Van alle afzonderlijke aandoeningen komt depressie het vaakst voor.’

4 op de 10! Het kan je buurman wel zijn. In veel gevallen krijg je gewoon levenslang.

Ik zie er nooit iets van

Omdat ik weet dat er veel verhalen zijn in de samenleving maar we maar weinig van die verhalen horen, schreef ik een verhalenwedstrijd uit. Ik koos twee winnaars. Hun verhalen staan symbool voor de kern van ons aller verhaal: het taboe en de impact op het leven van een persoon met een psychiatrische aandoening en zijn gezin.

Gefeliciteerd Linda van de Herik en Suzan Wilmsen

Jullie zijn de prijswinnaars van een gesigneerd exemplaar van mijn roman Halverwege het einde. En zoals beloofd, hieronder jullie verhalen, als een inkijk achter de voordeur van ogenschijnlijk gewone mensen.

Het verhaal van Linda
is een rauwe beschrijving over de ontwrichting van hun gezinsleven.

Zelfs een knuffel van de kinderen…

Mijn man, met wie ik al 21 jaar samen ben en 2 kinderen heb (een zoon van 12 en een dochter van 16) is al jaren ziek. Hij heeft een complexe ptss, een ernstige paranoïde persoonlijkheidsstoornis met kenmerken van verschillende andere persoonlijkheidsstoornissen. Daarbij, of daardoor, is hij ook depressief. De enige emotie die hij kan voelen, die hij herkent, is woede, boosheid. Liefde, geluk, plezier, vertrouwen, angst zijn allemaal onbekend. Het is erg verdrietig om te zien dat zelfs een knuffel van de kinderen bij hem niet het gelukshormoon aanmaakt. Wat zijn ziekte al jaren met ons gezin doet, is niet in 400 worden te beschrijven. Lopen op eieren, ieder woord, maar ook iedere blik, iedere zucht, moet op een schaaltje heel delicaat worden afgewogen, voordat hij mij of de kinderen mag ontsnappen. We zien ook zijn pijn en dat doet ons zeer. We willen hem niet kwijt, maar gunnen hem ook zijn rust, voor altijd.

Het verhaal van Suzan
vraagt aandacht voor de taboes en vooroordelen.

Niet gek of labiel

mijn ervaring met de psychiatrie is:
dat je nogal snel een label opgeplakt krijgt zovan:
je bent niet normaal zoals de rest.
ik zelf zou zo graag de wereld willen laten zien dat mensen die een psychiatrisch verleden hebben niet ‘gek’ of Labiel zijn,
maar dat zij door hun verleden zo gemaakt zijn alsof ze ‘ziek’ in hun hoofd zijn,
mensen die als het ware gekwetst en getraumatiseerd zijn worden als gek en dom bestempeld door de Maatschappij,
en de daders komen ermee weg.
dit was mijn ervaring met de psychiatrie!

Beide verhalen zijn met toestemming van de schrijvers geplaatst en zonder wijzigingen overgenomen.

Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.