Wie Nog Redelijk Doorademt

Een mening over roken. En een advies.

Wereld Niet Roken Dag-

Zo wordt je geboren en zo ga je dood | Foto: Ikstop.nl

Roken maakt gelukkig

Jazeker, roken maakt gelukkig. Na elke sigaret zeker een paar minuten. Dat is toch de moeite waard!

In De stier en in Halverwege het einde wordt stevig gerookt. En waarom ook niet? In de periode van mijn basisschooltijd rookte de meester gewoon in de klas. En ook bij de dokter lag een sigaret te smeulen in de asbak op het bureau. Dat zou toch niet zo zijn geweest als er geen voordelen waren?

Nou…

Of dat zo is, is misschien nooit goed onderzocht. Roken is een moordwapen. Zijn de voordelen dan wel zo interessant?

Even wat willekeurige spreekuurafspraken uit mijn huisartstijd: Hoesten, Benauwd, Afvallen, Bloedplassen, Kortademig bij inspanning, Niet meekomen bij gymnastiek. Lees: COPD, Toename astma door rokende ouders, Longkanker, Blaaskanker, COPD, Reactieve luchtwegen.

Oké, genoeg. Ubele, Bart en Joris kunnen je er meer over vertellen.

Over Wereld Niet Roken Dag

De Wereld Niet Roken Dag is in het leven geroepen door de World Health Organization (WHO) in 1987 om aandacht te schenken aan de gevaren van roken.

Wereldwijd worden rokers aangemoedigd om (ten minste één dag) te stoppen met roken. Ikstopnu.nl sluit zich hier volledig bij aan. Wij brengen zoveel mogelijk mensen op de hoogte van deze dag en motiveren rokers om een dag te stoppen en het vervolgens zo lang mogelijk vol te houden.

Ik stop nu met roken

https://www.ikstopnu.nl/31-mei-wereld-niet-roken-dag/

Succes.

De stier is verschenen

Hij bleef maar briesen en schrapen, de stier. Het was gewoon te gevaarlijk om hem los te laten en zonder toezicht de wereld rond te gaan. Het risico op slachtoffers was te groot.

Uiteindelijk durfden we het aan. Op 20 mei 2021 hebben we hem zijn vrijheid gegeven. Een bemoedigend klopje gegeven en ons vertrouwen in zijn kwaliteit uitgesproken. De staldeuren en hekken wagenwijd open, niets dat hem nog langer belette. Hij vertrok, kalm en waardig. Al snel was hij uit ons gezichtsveld verdwenen.

De stier boek, poster, boekenlegger | foto Mascha Gesthuizen

Gelukkig hebben we het boek nog… Te verkrijgen bij elke (online) boekhandel.

Moederdag, de dag dat moeder alles mag

Moederdag! Een feestdag! Of toch niet?

Mijn alles

9 Mei 2021 ben ik 20 jaar moeder. Ik ben zo eerlijk om te zeggen dat ik de allerleukste kinderen heb. Deze zin laat ik bewust incompleet, want, zo ben ik, ik sta graag wat van mijn ruimte af aan anderen. De leukste dus. Mijn kinderen zijn mijn alles. Van hen krijg ik mijn dagelijkse portie lachen, een warme arm om mij heen, ergernis dat er weer geen sokken gevonden worden terwijl ik, dat weet ik zeker, twee dagen geleden alle sokken gewassen heb, broodkruimels op het aanrecht, een mooi gesprek in het donker in de auto als ik een van de twee moet ophalen, vergeten cadeautjes een half jaar later als nog en naast de nodige uitdagingen vooral heel veel plezier. Trots ben ik ook. En dankbaar dat zij onbewust bereid zijn mij recht van bestaan te geven.

Foto: Mascha Gesthuizen

Bestaansrecht

Bestaansrecht is niet vanzelfsprekend. Er is heel wat voor nodig om dat te kunnen ervaren en daarmee op te groeien tot een stabiel en gelukkig mens. Als dit niet goed gaat, komt daar vaak veel verdriet van. Door een contactbreuk bijvoorbeeld.

Verstoorde relatie

Deze moederdag sta ik stil bij de ouders en kinderen die geen moederdag zullen vieren door verstoorde relaties. Ik het artikel hieronder zijn diverse mensen aan het woord. Lees vooral ook het kader waarin een psycholoog aan het woord komt. Het is heel verhelderend voor velen, denk ik.

Verliezers

Tot slot wil ik er nog één ding aan toevoegen. Als kind dat het contact pauzeert of verbreekt, word je vaak weggezet als koud, wreed, gemeen, vooral wanneer er kleinkinderen in het spel zijn. De vraag die vaak gesteld wordt, is: Waarom doe je mij dit aan? Of: Waarom doe je je ouder(s) dit aan? Het is natuurlijk geen kwestie van iemand iets aan (willen) doen. Het is de allerlaatste optie. De enige overgebleven stap als allerlei andere dingen waarbij je je in bochten gewrongen hebt, geen succes zijn geworden en je met de rug tegen de muur staat. Een contactbreuk kent alleen maar verliezers.

Oordeel niet, maar wees nieuwsgierig!

De stier | Het maakproces…

Tegenwoordig schrijven we hierboven: De stier; de making of… en ik moet zeggen dat een letterlijke vertaling een wat typisch resultaat geeft, maar toch ga ik ervoor. Taal moet zich ontwikkelen en soms kun je vaststellen dat een bepaalde ontwikkeling een verkeerde kant opgaat. Zo ook tijdens het schrijfproces. Schrijven is schrappen, schrijven is aanpassen.

Het idee voor De stier ontstond al voordat Halverwege het einde werd uitgegeven. In 2017 om precies te zijn. Tijdens de zomer van dat jaar bereikte mij een bericht uit een vorig leven. In verband met spoilergevaar laat ik jullie in het ongewisse wat dat bericht betekende, maar ik wist meteen dat er een verhaal geschreven moest worden. Liefst nog voordat mijn eerste roman uitkwam. Halverwege het einde kronkelde echter nog te veel in de krochten van mijn brein zodat ik mezelf gedwongen zag kernwoorden op een papiertje te kladderen en dit ergens in een la te gooien. Als de tijd daar zou zijn, zou ik het wel weer tegenkomen. Dan zou het tijd zijn om een heel nieuw manuscript te gaan vullen.

En dat deed ze

Een debuut, verhuizing en een paar depressies verder vond ik het terug. Niet het briefje, Joost mag weten waar dat gebleven is. Nee, ik vond het terug in mijn hoofd. Er zat niets anders op dan beginnen. Meteen.

Net zoals tijdens het schrijven van Halverwege het einde merk ik tijdens het schrijven dat ik niet de auteur ben. Mijn personages leven hun eigen leven en verrassen me in zo’n manuscript meermaals. Het verhaal rolt uit mijn vingers en soms lees ik met verbazing wat er gebeurt, hoe hoofdrolspelers zich gedragen en hoe complex situaties zijn. Ik ben slechts een doorgeefluik.

Het heeft ruim anderhalf jaar geduurd voor het manuscript klaar was. In die periode heb ik ook gedwongen afscheid moeten nemen van mijn huisartsenwerk. Als je pijn ervaart tijdens het lezen van dit boek, heb ik die passages vast in die episodes geschreven. Al zijn de gebeurtenissen van totaal andere aard. De periode van rouw en bezinning als gevolg van verlies van mijn huisartsregistratie die ik doormaakte tijdens het schrijven heeft ongetwijfeld zijn invloed gehad. Gelukkig komt over het algemeen na zoiets berusting of herstel of wat voor positieve ervaring dan ook.

Mascha schrijft aan de stier. Foto: Joep Harfterkamp

Bezinning

Er ging nog een half jaar voorbij voor ik het aandurfde mijn manuscript aan te bieden bij mijn uitgever. Raar toch? Een debuut dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen is één ding. Maar een volgende roman, fictie, als een uitvloeisel van mijn fantasie, dat is iets heel anders. Het moet beter zijn. Origineler. Spannender. Beter in evenwicht met zichzelf. Ja, hoeveel eisen kun je stellen om het te mogen laten uitgeven? Gelukkig was mijn uitgever daar veel sneller mee klaar dan ik. Vanaf 12 mei kunnen we het resultaat bekijken.

Help!

Dat meen ik serieus. Help me. Het is nu niet meer in mijn handen. De lezer is aan zet. Hopelijk ben jij dat.

Een auteur is afhankelijk van de lezer, de bestsellers met grote mediacampagnes daargelaten. Elke dag verschijnen er prachtige boeken van minder bekende of onbekende schrijvers. Als je een boek fijn vindt om te lezen, help de schrijver dan. Plaats een recensie, lees een review, of geef een exemplaar cadeau.

Heb jij een mening over de stier nadat je het gelezen hebt? Laat het me weten! Ik groei van negatieve feedback, die van mij ook gewoon kritiek mag heten. Ik glim van een positieve beoordeling. Er gebeurt dus altijd iets goeds. Jouw mening doet ertoe.

Bestellen maar

https://libris.nl/boek/?authortitle=mascha-gesthuizen/de-stier–9789492939630

https://www.bruna.nl/boeken/de-stier-9789492939630

Dat was het?

Ja. Dit is het voor nu. Fijne dag!

Wereld wensdag

-Soberheid past bij deze tekst-

Sinds 1989 worden wensen vervult van kinderen met een levensbedreigende ziekte. Jaarlijks op 29 april wordt hier aandacht voor gevraagd want de er zijn zoveel te vervullen wensen dat vele handen nodig zijn. Make-a-wish vervult de wensen namelijk belangeloos en zonder subsidie.

Kinderen die sterven aan een ziekte, dat zou niet moeten kunnen. Ze zouden vooruitzichten moeten hebben op een rijk en liefdevol leven. Waarvoor rijkdom natuurlijk staat voor gezondheid, vrede, werkzaamheden die hen gelukkig maken, dat soort dingen.

Dat brengt mij bij een andere groep kinderen. Eén op de negen kinderen in Nederland leven in armoede. (bron: de kinderombudsman.) Eén op de negen! Hoeveel zijn dat er bij jou in de straat? Deze kinderen komen soms mee met hun ouders naar de voedselbank om hun wekelijkse boodschappen op te halen. Zij kunnen niet kiezen uit hagelslag of pindakaas. Zij doen het met dat wat er die week toevallig op het schap van de voedselbank staat. Soms is dat aardig wat. En soms is dat schap akelig leeg. Het erge is: deze kinderen zeuren niet. ze zijn gewend niet te krijgen wat ze graag willen.

Juist dat is zo alarmerend. Want wat zegt het over andere dingen? Kleding, speelgoed, computer. Schoenen, een fatsoenlijke fiets. Vaak is aan alles een tekort. Om nog maar te zwijgen over uitjes. Wat kost het als je een dag met je gezin naar de Efteling wil? Als straks de Coronaregels weer ingetrokken zijn natuurlijk.

Steun Make-a-wish en bezorg zieke kinderen een fijne dag. En als je het speelgoed van je kinderen uitzoekt, de kledingkasten van ze uitmest of je oude computer die het eigenlijk nog best doet inruilt voor een snellere, overweeg dan een keer of je iets naar de speelgoedbank, weggeefhoek of de kledingbank kunt brengen in plaats van het op marktplaats te verkopen. Want echt, je maakt er een vergeten groep kinderen blij mee.

Verhalen uit de week van de psychiatrie

Humanere benadering en gelijkwaardigheid

Van 22 tot en met 27 maart 2021 werd de week van de psychiatrie gehouden. Sinds 1960 wordt er aandacht gevraagd voor humanere benadering en gestreden voor gelijkwaardigheid om zo onnodig lijden tegen te gaan. Nog steeds hebben we deze week elk jaar nodig om de psychiatrische zorg te verbeteren en een gezicht te geven.

Het kan je buurman zijn

Ondertussen kom je psychiatrie overal tegen. Het Trimbos instituut schrijft:

Ruim 4 op de 10 mensen hebben ooit in hun leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad. De drie hoofdgroepen – stemmingsstoornissen, angststoornissen en middelenstoornissen – komen elk ongeveer even vaak voor: 1 op de 5 mensen heeft ooit in het leven een dergelijke stoornis gehad.

In de afgelopen 12 maanden had ongeveer een vijfde van de mensen één of meerdere psychische aandoeningen. Angststoornissen komen als hoofdgroep het vaakst voor. Van alle afzonderlijke aandoeningen komt depressie het vaakst voor.’

4 op de 10! Het kan je buurman wel zijn. In veel gevallen krijg je gewoon levenslang.

Ik zie er nooit iets van

Omdat ik weet dat er veel verhalen zijn in de samenleving maar we maar weinig van die verhalen horen, schreef ik een verhalenwedstrijd uit. Ik koos twee winnaars. Hun verhalen staan symbool voor de kern van ons aller verhaal: het taboe en de impact op het leven van een persoon met een psychiatrische aandoening en zijn gezin.

Gefeliciteerd Linda van de Herik en Suzan Wilmsen

Jullie zijn de prijswinnaars van een gesigneerd exemplaar van mijn roman Halverwege het einde. En zoals beloofd, hieronder jullie verhalen, als een inkijk achter de voordeur van ogenschijnlijk gewone mensen.

Het verhaal van Linda
is een rauwe beschrijving over de ontwrichting van hun gezinsleven.

Zelfs een knuffel van de kinderen…

Mijn man, met wie ik al 21 jaar samen ben en 2 kinderen heb (een zoon van 12 en een dochter van 16) is al jaren ziek. Hij heeft een complexe ptss, een ernstige paranoïde persoonlijkheidsstoornis met kenmerken van verschillende andere persoonlijkheidsstoornissen. Daarbij, of daardoor, is hij ook depressief. De enige emotie die hij kan voelen, die hij herkent, is woede, boosheid. Liefde, geluk, plezier, vertrouwen, angst zijn allemaal onbekend. Het is erg verdrietig om te zien dat zelfs een knuffel van de kinderen bij hem niet het gelukshormoon aanmaakt. Wat zijn ziekte al jaren met ons gezin doet, is niet in 400 worden te beschrijven. Lopen op eieren, ieder woord, maar ook iedere blik, iedere zucht, moet op een schaaltje heel delicaat worden afgewogen, voordat hij mij of de kinderen mag ontsnappen. We zien ook zijn pijn en dat doet ons zeer. We willen hem niet kwijt, maar gunnen hem ook zijn rust, voor altijd.

Het verhaal van Suzan
vraagt aandacht voor de taboes en vooroordelen.

Niet gek of labiel

mijn ervaring met de psychiatrie is:
dat je nogal snel een label opgeplakt krijgt zovan:
je bent niet normaal zoals de rest.
ik zelf zou zo graag de wereld willen laten zien dat mensen die een psychiatrisch verleden hebben niet ‘gek’ of Labiel zijn,
maar dat zij door hun verleden zo gemaakt zijn alsof ze ‘ziek’ in hun hoofd zijn,
mensen die als het ware gekwetst en getraumatiseerd zijn worden als gek en dom bestempeld door de Maatschappij,
en de daders komen ermee weg.
dit was mijn ervaring met de psychiatrie!

Beide verhalen zijn met toestemming van de schrijvers geplaatst en zonder wijzigingen overgenomen.

Week van de psychiatrie

Winactie: Schrijfwedstrijd

22 tot en met 27 maart 2021 https://www.weekvandepsychiatrie.nl/

Hoe gek moet je zijn?
Je weet gewoon niet waarmee je moet beginnen! De psychiatrie, wat is dat eigenlijk? Hoe gek moet je zijn om het label ‘psychiatrisch’ te krijgen? Ben je patiënt of een mens met een psychiatrische aandoening? Aandoening, stoornis of ziekte? Elke vraag roept nieuwe vragen op.

Levenslang
Voor mij is psychiatrie elke vorm van geestelijk lijden of elke combinatie van persoonlijkheidskenmerken waarbij de grens van het normaal aanvaarde overschreden wordt én waarbij de persoon in kwestie daardoor in de problemen komt. Verschijningsvormen, lijdensdruk, acceptatie door de omgeving, al deze dingen lopen vaak fors uiteen en wat voor de een nog acceptabel is, is voor de ander totaal niet leefbaar. Meer dan welke ziekte dan ook is een psychiatrische aandoening van invloed op de directe omgeving van de persoon. En dat dan levenslang. Al wordt dat laatste soms door de patiënt zelf bekort.

Belangenorganisaties
Dé psychiatrie bestaat volgens mij niet. Er zijn veel belangenorganisaties die op verschillende manieren aandacht geven aan de verschillende deelgebieden en desondanks is er nog veel onbekend of rust er een taboe op. Er wordt hard gewerkt om een platform, informatiebron, vraagbaak of wat dan ook te bieden. Persoonlijk voel ik me er zelden thuis. Ben ik dan niet gek genoeg? Of is een kenmerk van een psychiatrische aandoening ook juist het ‘je anders voelen?’

Ervaar het zelf
In 2018 verscheen Halverwege het einde bij Futuro uitgevers. Het is een roep om aandacht voor de psychiatrie, nog steeds. Ten tijde van Corona lezen velen van ons meer dan eerder. Daarom dit jaar tijdens de week van de psychiatrie een heuse winactie. Lees. Voel. Ervaar het zelf. Maak kennis met de gedaante waarin de psychiatrie je huis kan binnensluipen om er nooit meer weg te gaan.

Wat moet je doen?
Schrijf iets over de psychiatrie. Het maakt niet uit wat, het kan een ervaring zijn, of iets dat je meegemaakt hebt met een bekende. Het mag jouw definitie zijn van psychiatrie, of je oordeel over de week van de psychiatrie. Schrijf een gedicht, een verhaal, een anekdote, het maakt niet uit waar het over gaat, als het maar met het thema psychiatrie te maken heeft. Schrijf zoals jij wil, maar beperk je tot 400 woorden. Gebruik onderstaand formulier:

Wereld verteldag

20 maart 2021

Een nieuw begin

De Goden veranderden in wolven op de dag dat Johannes de gordijnen dichttrok en daarmee voorgoed het daglicht buitensloot. Hij begon aan de lange tocht vanuit de woonkamer, door de gang naar boven. Het huis was tegen een berg gebouwd waardoor mogelijk was wat niemand vermoedde: vanuit de kamer die dienst deed als kleedkamer stapte Johannes de tunnel in die de berg tot in het hart betreedbaar maakt. Hij liep zonder lamp. Elk groefje, bultje, uitsteeksel was ontstaan door de invloed van zijn hand. Jaren bikkend en beitelend was hij doorgegaan.

Foto: de Gelderlander

Naast het bestellen van geavanceerde apparatuur bestelde Johannes eens per maand bij een winkel met bezorgservice, steeds dezelfde bestelling zodat hij op herhalen kon drukken en niet steeds opnieuw de producten hoefde te kiezen. Het gevolg was een schuur vol houdbare melk die toch bedorven was, omdat hij dat bij zijn eerste bestelling wel had aangevinkt, maar nooit gebruikte. Hij verknoeide echter zijn tijd niet aan het verwijderen van de melk van zijn bestellijst, liever hield hij zich bezig met de apparatuur.

In het hart van de berg was een heus laboratorium ontstaan. De energie daarvoor kwam van de zonnepanelen op het dak van zijn woning, energieneutraal zijn was het hoogst haalbare in de optiek van Johannes. Op dit punt raakte hij wel eens in conflict met zichzelf voor wat betreft de melkpakken en op zulke momenten kon hij verstrikt raken in rechtlijnigheid, liefde voor de natuur en een innerlijke maar meestal diep verdrongen hang naar stout zijn. Misschien moest hij er eens een bordje bijzetten: gratis mee te nemen.

Toen het laboratorium gereed was, draaide hij er een aantal proefdagen. Hij testte de lift waarin de bezorgdiensten hun producten konden afleveren en eenmaal ervan overtuigd dat alles werkte, trok hij de gordijnen dicht. Hij nam voorgoed afscheid van de wereld. Een nieuw begin. De Goden die hem al die tijd hadden geprezen om zijn volhardendheid en zijn fantastische inzichten, stapten achteruit en keerde de gesloten gordijnen de rug toe. Al op het moment dat hij halverwege de tunnel was, hoorde hij de sluipende tred van de poten van de eerste wolf. Aanvankelijk nog voorzichtig en op afstand, maar algauw kwam het dier dichterbij, snoof en blies en raakte zelfs zijn hand aan. De natte neus voelde koud, snel trok hij zijn hand terug. Bijna bij het hart aangekomen, ging de wolf zitten. Johannes draaide zich om en keek. De ijskoude ogen van het vuige dier priemden in de zijne. Op het moment dat Johannes zijn ogen neersloeg, stak de wolf de neus in de lucht en hief aan met een afschuwelijk gejank dat door de akoestiek van een hele roedel leek te komen. En misschien was dat ook wel zo, want een moment later renden tientallen wolven de eerste eenling voorbij het lab in, om hem heen en kriskras door de hele ruimte.

Een halve dag stond hij op dezelfde plek uit angst dat de wolven hem zouden grijpen als hij zich bewoog. Maar hoewel ze nar hem loerden, hielden ze consequent anderhalve meter afstand van hem. Gek op experimenten als hij was testte hij de dieren op consequentheid. Toen hij ervan overtuigd was dat het daarmee wel goed zat, besloot hij om maar gewoon aan de slag te gaan.

Jaren gingen voorbij. In totale afzondering werkte Johannes in het laboratorium. Hij leefde met de wolven die hem observeerden, bewaakten en soms ook bedreigden. Als dat gebeurde, kroop hij weg in de gang naar het huis, zijn handen over zijn oren en verder in foetushouding. In de gang kwamen dan beschuldigingen uit minutieuze boksen waarvan hij zich niet kon herinneren die daar ooit neergehangen te hebben. Terwijl hij zijn hoofd erover brak wie dat gedaan kon hebben en wanneer dat dan was gebeurd, beukten de beschuldigingen op hem in en voelde hij zich steeds ellendiger. Van het ene op het andere moment bleven de boksen zwijgen en dan kwam één van de wolven hem weer halen. Aangemoedigd met likjes en duwtjes van een wolvensnuit kroop hij den gang weer uit. In het laboratorium was meestal niets veranderd. Dan zag hij verder geen reden om niet gewoon weer aan het werk te gaan.

Johannes ging op een dag op een stoel staan, midden in zijn laboratorium. Het ging moeilijk, want hij was ondertussen oud en onvast ter been. De wolven keken naar hem op. Na een moment van verstilling kwamen ze in beweging en vormden een kring om hem heen. Hij keek om zich heen, naar alle apparatuur. Hij had alles netjes onderhouden, de apparaten werkten nog perfect. Er ontbreekt iets, dacht Johannes, voor het werk in dit lab heb ik nooit een doelstelling gehad. Ik heb noot besloten wat ik wilde onderzoeken, of ik iets wilde ontwikkelen of wat dan ook. Hij draait zich om op de stoel om de andere kant van de ruimte te bekijken. De gang naar het huis is als een gapend gat. Dat moet het lek zijn geweest, peinst hij, via dat gat is elk plan weggezogen. Ik heb geleefd met de wolven, maar ik heb ze niks geleerd. Ik had ze kunnen dresseren en ze de opdracht geven te waken bij het gat. Alsof ze hun betrokkenheid voelen groeien, kruipen de wolven naderbij. Hij voelt hun warmte, zijn ademhaling neemt het ritme van hun gesnuif over. Johannes klimt van de stoel af. In kleermakerszit zakt hij neer tussen de wolven. Voor het eerst steekt hij zijn handen naar hen uit. Hun vacht voelt veel zachter dan hij had verwacht. Hij aait ze, kijkt ze in hun ogen en ziet nu pas dat het geen ijskou is in hun ogen maar wijsheid. De wolven nestelen zich om hem heen. De warmte van hun lichamen zijn als een deken. Johannes glimlacht en doet zijn ogen dicht.

Vijftig jaar later schiet een arbeider uit met zijn drilboor. Op een berg wordt een nieuwe weg aangelegd maar er moet een flinke rotspartij weg geboord worden om de bocht te kunnen leggen. Hij legt de boor opzij en tuurt in het gat dat ontstaan is.

De aanleg van de weg wordt stilgelegd. Archeologen gaan aan de slag. Stukje bij beetje worden botten onthult, ze lijken menselijk. Het laboratorium wordt onderzocht. De onderzoekers tasten in het duister over de aard van het laboratorium. Uiteindelijk vinden ze kisten vol bakjes, reageerbuisjes en flesjes. Kladjes met kreten, zinnen, namen, titels, ze nemen alles mee om het te onderzoeken. Bij het forensisch instituut buigt een stagiair zich over de teksten.

Wolven dansen met de raaf
die hen de weg wijst
naar de prooi
om te leven, te delen

De wolf is een kat
als hij kijkt
De mens transparant
als hij stilstaand bezwijkt

De harmonie van hun gehuil
beleef je als honderden
Samen één is meer
Niet alleen

De raaf
De raaf was ik vergeten
Onontbeerlijk de samenwerking
het samenzijn, jij-ik-wij

Niet alleen

Johannes

Peinzend staart de stagiair naar de letters op het halfvergane papier. Wat kan die Johannes daarmee bedoeld hebben?

Wereld verteldag is een initiatief van de Stichting Vertellen. Kijk voor meer informatie op:
https://stichtingvertellen.nl/wereldverteldag/

Week van de lentekriebels

15 tot en met 19 maart 2021

Initiatief van de week van de lentekriebels: Rutgers WPF (kenniscentrum seksualiteit)

Lente

Als ik denk aan Lente, dan denk ik aan koeien die weer de wei ingaan. Tegenwoordig staan de meesten van ons ver van de dieren af die ons van voedsel voorzien doordat ze het maken of omdat ze het zijn. Daarom zijn er steeds meer boerderijen die een aantal dagen paar jaar opengesteld zijn voor bezoek en we kunnen getuige zijn van belangrijke momenten op de boerderij, zoals de opening van het weideseizoen. Dat dat is fijn, want als je dat beleefd hebt, smaakt de melk voortaan lekkerder in maart.

Voor mij zijn dit soort gebeurtenissen niet nieuw. Als kleindochter van een boer in zowel akkerbouw als veeteelt was ik er tijdens de vele logeerpartijen gek op om opa te helpen. In de koeienstal ging opa voor met de brokken en ik mocht daarna het hooi in de voergoot gooien. Toegegeven: die grote koppen waren eng, van zo dichtbij. Nee, ik stond liever aan de achterkant te trekken aan het touw waarmee een koe een handje geholpen werd bij het kalveren. De varkens voeren was een noodzakelijk kwaad, ik verafschuwde dat geschreeuw van die beesten, maar afgestoten lammetjes melk geven uit de fles maakte dat weer meer dan goed. Dat zo’n lam alleen maar veel tijd en werk kostte, daar had ik geen weet van. En dan de typische geur van het kippenhok, die heb ik nooit kunnen plaatsen tot ik vorig jaar zelf kippen kreeg en tabaksstelen ophing tegen de de bloedluis.

Pas veel later heb ik me gerealiseerd hoeveel tijd en geduld mijn oma en opa hadden. Oma leerde me andijvie wassen en snijden en aardappelen schillen. Je kunt je afvragen wat je daar nu aan hebt; alles is panklaar verkrijgbaar. Maar elke keer als ik eerst de krop met en daarna zonder de stronk was en vervolgens de bladeren te snijden (fijn, dat is lekkerder) en dan nog een keer alles was en in een schone gestreken theedoek uitsla zodat de andijvie droog maar niet gekneusd is, elke keer denk ik aan oma, ik hoor haar aanwijzingen en dan weet ik dat ze van me hield.

Van opa leerde ik veel over dieren houden zonder fratsen, de juiste keuzes maken voor bepaalde rassen omdat die sterker zijn in het Nederlands klimaat. Het is dankzij hem dat ik nu Barnevelder krielkipjes heb in mijn kippenhok. Winterhard zonder warmtelamp, goede leggers, weinig broeds en veel eieren. Lekker praktisch allemaal. Ook leerde hij me hoe je een oud paardentuig weer bruikbaar kon maken en hoe je een hek kon repareren met weinig middelen.

Bij oma en opa ging de winter gewoon over in de lente en dan was het leven weer een paar maanden gemakkelijker. Er was meer tijd voor gezelligheid en voor elkaar. En ook toen, maar dan zonder getuigen, vierden de koeien feest als ze naar buiten mochten. En de schapen, varkens en de kippen.

Het boerenhout waar ik deels uit ben gehouwen, weet graag waar het mee gevoed wordt. De koeien die de grondstof leveren voor de zuivel die ik eet, zie ik een paar maanden per jaar lopen als ik wandel of als ik de IJssel moet oversteken. Vanaf de lente, smaakt de melk altijd weer extra lekker.

Wat brengt de lente bij jou in herinnering?

Nationale complimentendag

Elk jaar op 1 maart is het nationale complimentendag. Nationale complimentendag is een initiatief van Hans Poortvliet
(01-03-2020 | Mens en maatschappij)

Foto: Mediumchat.nl

‘Elk jaar op 1 maart is het Nationale Complimentendag. Een complimentje geven als iets goed gaat! Dat doen we in de praktijk te weinig. We zien wel vaak wat fout gaat, maar veel minder wat er goed gaat. Jammer, want juist in deze uitdagende tijden kunnen we wel wat extra positivisme gebruiken!’

‘De Nationale Complimentendag draait puur om oprechte(!) ‘persoonlijke aandacht’ en ‘uitgesproken waardering’. Twee ‘zaken’ die simpelweg niet te koop zijn, maar mensen (waarschijnlijk juist daarom) het diepst raken! Dit verklaart ook waarom het succes van deze dag niet gekocht kan- en mag! worden. “Persoonlijke woorden en aandacht ‘afkopen’ met een cadeau is op 1 maart dus niet de bedoeling” aldus Hans Poortvliet, initiatiefnemer.’

Bron: de issuekalender

Foto: Ilse van de Burgwal

De Nederlandse aard is niet zo complimenteus. De Yin Yang tussen schelden en complimenteren is ver te zoeken. We voelen ons vaak onwennig als we tegen iemand iets aardigs zeggen. En dat blijkt ook wel als je afbeeldingen zoekt met het zoekwoord ‘compliment’. Het merendeel van de resultaten is Engelstalig.

Toch zijn onze gedachten vaak veel vriendelijker voor onze medemens. Ga maar na, jij denkt toch ook wel eens: wat een leuke jas heeft die vrouw. Wat een grappig hondje loopt daar. Wat een gave fiets heeft dat jongetje.

Je kunt eenvoudig een begin maken met complimenten te geven door zulke gedachten hardop uit te spreken. Het went, heus. En de reacties zijn goud waard. Niemand baalt van een compliment. Soms maak je iemands dag goed, hoe fijn is dat? En… dit hoeft echt niet alleen op 1 maart. Het kan elke dag. Hieronder vind je nog meer tips die je op weg helpen.

Foto: Loesje

https://www.beleven.org/feest/nationale_complimentendag besteedt uitgebreid aandacht aan de nationale complimentendag.

Bedankt dat je doorgelezen hebt. Ik hoop dat je gaat uitproberen hoe het is om meer complimenten te geven, aan bekenden en onbekenden. Ik wens je veel plezier. Als het je lukt, is de wereld weer een beetje mooier door jou! Als het je niet lukt, waardeer ik dat je het overwogen hebt.

Fijne dag!

%d bloggers liken dit: