Wie Nog Redelijk Doorademt

Een mening over roken. En een advies.

Wereld Niet Roken Dag-

Zo wordt je geboren en zo ga je dood | Foto: Ikstop.nl

Roken maakt gelukkig

Jazeker, roken maakt gelukkig. Na elke sigaret zeker een paar minuten. Dat is toch de moeite waard!

In De stier en in Halverwege het einde wordt stevig gerookt. En waarom ook niet? In de periode van mijn basisschooltijd rookte de meester gewoon in de klas. En ook bij de dokter lag een sigaret te smeulen in de asbak op het bureau. Dat zou toch niet zo zijn geweest als er geen voordelen waren?

Nou…

Of dat zo is, is misschien nooit goed onderzocht. Roken is een moordwapen. Zijn de voordelen dan wel zo interessant?

Even wat willekeurige spreekuurafspraken uit mijn huisartstijd: Hoesten, Benauwd, Afvallen, Bloedplassen, Kortademig bij inspanning, Niet meekomen bij gymnastiek. Lees: COPD, Toename astma door rokende ouders, Longkanker, Blaaskanker, COPD, Reactieve luchtwegen.

Oké, genoeg. Ubele, Bart en Joris kunnen je er meer over vertellen.

Over Wereld Niet Roken Dag

De Wereld Niet Roken Dag is in het leven geroepen door de World Health Organization (WHO) in 1987 om aandacht te schenken aan de gevaren van roken.

Wereldwijd worden rokers aangemoedigd om (ten minste één dag) te stoppen met roken. Ikstopnu.nl sluit zich hier volledig bij aan. Wij brengen zoveel mogelijk mensen op de hoogte van deze dag en motiveren rokers om een dag te stoppen en het vervolgens zo lang mogelijk vol te houden.

Ik stop nu met roken

https://www.ikstopnu.nl/31-mei-wereld-niet-roken-dag/

Succes.

De stier | Het maakproces…

Tegenwoordig schrijven we hierboven: De stier; de making of… en ik moet zeggen dat een letterlijke vertaling een wat typisch resultaat geeft, maar toch ga ik ervoor. Taal moet zich ontwikkelen en soms kun je vaststellen dat een bepaalde ontwikkeling een verkeerde kant opgaat. Zo ook tijdens het schrijfproces. Schrijven is schrappen, schrijven is aanpassen.

Het idee voor De stier ontstond al voordat Halverwege het einde werd uitgegeven. In 2017 om precies te zijn. Tijdens de zomer van dat jaar bereikte mij een bericht uit een vorig leven. In verband met spoilergevaar laat ik jullie in het ongewisse wat dat bericht betekende, maar ik wist meteen dat er een verhaal geschreven moest worden. Liefst nog voordat mijn eerste roman uitkwam. Halverwege het einde kronkelde echter nog te veel in de krochten van mijn brein zodat ik mezelf gedwongen zag kernwoorden op een papiertje te kladderen en dit ergens in een la te gooien. Als de tijd daar zou zijn, zou ik het wel weer tegenkomen. Dan zou het tijd zijn om een heel nieuw manuscript te gaan vullen.

En dat deed ze

Een debuut, verhuizing en een paar depressies verder vond ik het terug. Niet het briefje, Joost mag weten waar dat gebleven is. Nee, ik vond het terug in mijn hoofd. Er zat niets anders op dan beginnen. Meteen.

Net zoals tijdens het schrijven van Halverwege het einde merk ik tijdens het schrijven dat ik niet de auteur ben. Mijn personages leven hun eigen leven en verrassen me in zo’n manuscript meermaals. Het verhaal rolt uit mijn vingers en soms lees ik met verbazing wat er gebeurt, hoe hoofdrolspelers zich gedragen en hoe complex situaties zijn. Ik ben slechts een doorgeefluik.

Het heeft ruim anderhalf jaar geduurd voor het manuscript klaar was. In die periode heb ik ook gedwongen afscheid moeten nemen van mijn huisartsenwerk. Als je pijn ervaart tijdens het lezen van dit boek, heb ik die passages vast in die episodes geschreven. Al zijn de gebeurtenissen van totaal andere aard. De periode van rouw en bezinning als gevolg van verlies van mijn huisartsregistratie die ik doormaakte tijdens het schrijven heeft ongetwijfeld zijn invloed gehad. Gelukkig komt over het algemeen na zoiets berusting of herstel of wat voor positieve ervaring dan ook.

Mascha schrijft aan de stier. Foto: Joep Harfterkamp

Bezinning

Er ging nog een half jaar voorbij voor ik het aandurfde mijn manuscript aan te bieden bij mijn uitgever. Raar toch? Een debuut dat gebaseerd is op ware gebeurtenissen is één ding. Maar een volgende roman, fictie, als een uitvloeisel van mijn fantasie, dat is iets heel anders. Het moet beter zijn. Origineler. Spannender. Beter in evenwicht met zichzelf. Ja, hoeveel eisen kun je stellen om het te mogen laten uitgeven? Gelukkig was mijn uitgever daar veel sneller mee klaar dan ik. Vanaf 12 mei kunnen we het resultaat bekijken.

Help!

Dat meen ik serieus. Help me. Het is nu niet meer in mijn handen. De lezer is aan zet. Hopelijk ben jij dat.

Een auteur is afhankelijk van de lezer, de bestsellers met grote mediacampagnes daargelaten. Elke dag verschijnen er prachtige boeken van minder bekende of onbekende schrijvers. Als je een boek fijn vindt om te lezen, help de schrijver dan. Plaats een recensie, lees een review, of geef een exemplaar cadeau.

Heb jij een mening over de stier nadat je het gelezen hebt? Laat het me weten! Ik groei van negatieve feedback, die van mij ook gewoon kritiek mag heten. Ik glim van een positieve beoordeling. Er gebeurt dus altijd iets goeds. Jouw mening doet ertoe.

Bestellen maar

https://libris.nl/boek/?authortitle=mascha-gesthuizen/de-stier–9789492939630

https://www.bruna.nl/boeken/de-stier-9789492939630

Dat was het?

Ja. Dit is het voor nu. Fijne dag!

Dag van het zelfvertrouwen

Issue-kalender: dag van het zelfvertrouwen. Themablog bij roman Halverwege het einde

8 feb 2021

Foto: Stichting de ster

Zelfvertrouwen
Als je daarop googelt, krijg je 4870.000 resultaten. De eerste twee pagina’s gaan over mogelijkheden om het zelfvertrouwen te vergroten, pas daarna staat er af en toe ook iets anders over zelfvertrouwen. Het moet dus een belangrijk iets zijn en je kunt er maar beter veel van hebben.

Waarom is zelfvertrouwen dan zo belangrijk? Daarvoor moeten we eerst weten wat de definitie is. Wikipedia spreekt van vertrouwen in eigen kunnen. De Dikke van Dale zegt: vertrouwen in eigen kracht. http://www.depsycholoog.nl vindt dat zelfvertrouwen gaat over waardigheid: ‘Hier gaat het over je gevoel van eigenwaarde.’ http://www.carriëretijgel.nl ziet zelfvertrouwen als het geloof dat je in je eigen kunnen hebt; het vertrouwen dat je op eigen kracht taken aankunt en tegenvallers het hoofd kunt bieden.

Kunnen, kracht, waardigheid, geloof
Dat zijn dus vier ingrediënten van zelfvertrouwen. Hoe meer van dezen, hoe meer zelfvertrouwen. Ik zie meteen de voordelen van zelfvertrouwen. Als je iets kunt, als je de kracht hebt iets te realiseren, levert dat wat op. Waardigheid is een positief gevoel. Daar ga je rechtop van lopen. En als je rechtop loopt, reageert de omgeving welwillend. Geloof biedt houvast, steun. Je hebt er fiducie in en dat maakt je gemotiveerd. Ja, zelfvertrouwen is inderdaad belangrijk.

Met zelfvertrouwen kan het goed misgaan. De gevolgen van een gebrek aan zelfvertrouwen zijn waarschijnlijk groter dan de gevolgen van een stevig zelfvertrouwen. Er zijn talloze oorzaken van het ontstaan van een gebrek aan zelfvertrouwen. Gepest worden op school is een voorbeeld dat iedereen kent.

Emotionele verwaarlozing
is een andere oorzaak, veel minder bekend en vaak niet herkend, soms zelfs niet eens door de persoon in kwestie. In Halverwege het einde (2018), mijn debuutroman, lees je wat de impact was van emotionele verwaarlozing op het leven van de hoofdpersoon Ubele. Het gebrek aan zelfvertrouwen dat zij heeft, maakt dat zij in haar leven voortdurend twijfelt, zich schuldig voelt en ook overbodig. Zelfvertrouwen is een absolute noodzaak voor een gelukkig leven.

Ja, dat zeg je nou allemaal wel…
Voor de critici onder de lezers heb ik wat cijfers:

Bij de AMK’s (nu Veilig Thuis) kwamen in 2013 de volgende aantallen meldingen binnen, uitgesplitst naar soort (in percentages):

  • Lichamelijke verwaarlozing: 7,2 %
  • Emotionele/affectieve verwaarlozing: 10,5 %
  • Pedagogische verwaarlozing: 28,9 %
  • Getuige van geweld in het gezin/partnergeweld: 24,1%
    (Bron: Ned centrum jeugdgezondheid)

In 2017 zijn in Nederland tussen de 90.000 en 127.000 kinderen en jongeren van 0 tot 18 jaar blootgesteld aan een vorm van kindermishandeling. Dat is ongeveer 3 procent van alle kinderen in Nederland. (Bron: Nederlands Jeugdinstituut)

In onderstaande lijst staat een schatting van het aantal mishandelde kinderen per 1000, onderverdeeld naar de vorm van kindermishandeling:

  • Sekueel misbruik 0,8
  • Lichamelijke mishandeling 4,7
  • Emotionele/ psychische mishandeling 3,6
  • Lichamelijke verwaarlozing 8,1
  • Emotionele/ psychische verwaarlozing 8,4
  • Andere vormen 1,8
    (bron: De Tweede Nationale Prevalentiestudie Mishandeling van Kinderen en Jeugdigen( NPM-2010), Alink et al., augustus 2011).

Dat al die andere vormen van mishandeling het zelfvertrouwen kunnen doen knakken, hoef ik u niet uit te leggen, toch?

Foto: psychogoed

Terug naar vandaag! De dag van het zelfvertrouwen!

‘Want iedereen heeft recht op zelfvertrouwen!
stichting de Ster

Initiatiefnemer van de Dag van het Zelfvertrouwen is: Stichting de Ster
Stichting De Ster helpt kinderen en jongeren al ruim 15 jaar met het ontwikkelen en verstevigen van een positief zelfbeeld. ‘Tijdens verschillende vakantiekampen geven wij kinderen en jongeren (7 t/m 17 jaar) die beter willen leren omgaan met onzekerheid, pesten, vriendschap en voor jezelf opkomen, meer zelfvertrouwen. Op kamp zetten bevlogen vrijwilligers samen een onvergetelijke week neer waarin plezier centraal staat! In een veilige en leuke omgeving leren kinderen en jongeren van én met elkaar. Uit onderzoek van de Universiteit van Amsterdam (UvA) blijkt dat de programma’s van Stichting De Ster een positieve uitwerking hebben op onzekere kinderen en jongeren op zowel korte als lange termijn.’

https://www.stichtingdester.nl/?gclid=Cj0KCQiAvP6ABhCjARIsAH37rbQPwv_R8dXfX9tdySSJ3FF1sC8z_aXFn6_7eMMdmOiRZy9xRvN1ocaAodDEALw_wcB

Therapeutisch hondje

Over hoe een asielhondje van onschatbare waarde werd bij de strijd tegen de depressie maar haar eigen strijd niet overleefde.

Afscheid nemen bestaat niet. Marco Borsato zong het in 2003 al. En het is waar. Altijd blijft de herinnering ronddansen in je hoofd, met agressie als in headbangen of de fijne precisie van het klassiek ballet. Gedanst wordt er, tot de dood van de persoon in wier hoofd de danser het podium vond.

Rituele dans

Nadat ik in 2013 mijn rituele dans met mijn therapeut voltooid had, kon ik eindelijk echt mijn depressies te lijf gaan. Daartoe sprak ik voor het eerst hardop: ‘Ik ben depressief.’ Met deze woorden haakten de overlevingsstrategieën, die mij al zo’n dertig jaar rechtop hielden, af. Ze weigerden verder ook maar iets voor me te doen. Het kan niet anders of ze moeten zich verraden hebben gevoeld. Er zat niets anders op me ziek te melden.

Later

Nina! Maart 2020. Foto: Mascha Gesthuizen

Ik ben altijd van de regels geweest. Streng voor mezelf, als een ouderwetse schooljuf met knot en omlaag getrokken mondhoeken, die de liniaal hard liet knallen op menig kinderhand. Alle adviezen in de strijd tegen de depressie werden nauwgezet uitgevoerd door mij. Elke dag wandelen, minimaal een half uur, klonk het advies. Ik liep een uur. Alleen. Snel, want terstond meer om mijn lijstje van taken voor die dag. Onderweg screende ik de medewandelaars: hondenbezitter, natuurgenieter, ook depressief, verplicht ommetje met oma, ga zo maar door. Het waren de hondenbezitters die appelleerden aan een diep begraven wens. ‘Later als ik groot ben, neem ik een hond.’ Was ik al groot, vroeg ik mij af, terwijl ik met grote passen over de dijk denderde. Was ik in staat te zorgen voor een hond, ook tijdens mijn depressieve periodes? Zou ik kunnen leren omgaan met het zand in huis, het water dat uit de bek lekt na het drinken, de poep en de plas als het dier ziek is of oud? Want ook de regel ‘een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd’ had verstrekkende gevolgen gekregen in mijn uitvoering daarvan.

Behoedzaam rondje

Ik kan ook impulsief zijn. Op zo’n moment heb ik de laptop opengeklapt en de site van de dierenbescherming geopend. Honderden honden kwamen voorbij. En één Nina. Ik zag haar foto en wist meteen dat het goed zou komen. Ik hoefde haar alleen op maar op te halen. Omdat het dierenasiel waar ze opgenomen was, pas de volgende middag openging, stuurde ik een mail. En alles kwam goed.

Een paar dagen later was het zover. Thuis was alles op orde. We waren er klaar voor. Nooit zal ik vergeten hoe we haar de riem afdeden en ze heel behoedzaam een rondje door het huis liep om alles te verkennen. Ze was zo blij en deed alles om ons te plezieren opdat ze maar in de smaak zou vallen. Elf maanden was ze, speels, energiek, vrolijk. Alles wat ik niet was. ’s Nachts moest ze er nog een keer uit. Zo leerde ze mij het bos bij nacht kennen.

Sociale time out

Nina nam me elke dag mee. Door weer en wind, bij hitte, of met het fijnste wandelweer. Ze nam me mee naar bossen en heide, omdat ze het zo leuk vond om samen op een nieuw terrein op ontdekkingstocht te gaan. In restaurant gedroeg ze zich voorbeeldig, dus meestal mocht ze mee. Dan gaf ze me een legitieme reden om een sociale time out te nemen, want ‘ze moet even uit.’ Ze vond niks fijner dan dat je op de grond ging liggen zodat ze naast je kon komen liggen, en leerde me weer dat dat gewoon kan, op de grond liggen. Ze leerde me dat water op de vloer ook wel opdroogt en dat je van een beetje zand niet direct dood gaat. Nina was altijd mijn Therapeutisch Hondje.

Vijand

Twee maanden geleden begon het. Na een slome dag kreeg ze binnen zesendertig uur maar liefst zeven epileptische aanvallen. Het begin van het einde. We begonnen aan een zoektocht naar oorzaken en behandelingen. Met ingehouden adem liepen we om haar heen als we haar medicatie weer hadden aangepast. We zochten naar geruststelling en benoemden alles wat op normaal gedrag leek. We waren uit op ontmaskering van de vijand die in haar moest huizen en benoemden alles dat niet goed ging. Maar Nina trok zich daar niks van aan en maakte haar eigen ziekteproces door. Dapper en stoïcijns, zoals een labrador kan zijn. Nadat ze opnieuw aanvallen kreeg bij maximale doseringen en er geen andere mogelijkheden meer waren, hebben we ons afgevraagd wie we nou eigenlijk aan het behandelen waren en met welk doel.

Vertrouwen

Uiteindelijk keek ze ons vol vertrouwen aan toen we bij de dierenarts op de grond zaten. Ze wist het zeker: afscheid nemen bestaat niet.

Dit is een maand geleden. We praten elke dag over haar en meerdere malen per dag vergis ik me omdat de waterbak niet meer bijgevuld hoeft te worden. Als ik alleen buiten loop, kijk ik om me heen waar ze had kunnen zijn. Als ik in de tuin werk, betrap ik me erop dat ik tegen haar praat. En ik weet dat ik altijd van haar zal houden.

Sociale afstand?

Gesigneerde roman. Foto Mascha Gesthuizen

Perspectieven trillen op hun fundamenten

Overdonderend besef je dat perspectieven trillen op hun fundamenten. Sociaal afstand houden. Wat je in je therapie geleerd hebt, loslaten. Loslaten omdat de Mens op Aarde ziek is. Platgetrapt door Corona: ik, wij, jullie. Mensen worden angstig, maar nemen elkaar mee in optimisme en zoeken in elkaars antwoorden de geruststelling waar ze zo naar verlangen.

Je bent weer alleen

Sociaal afstand houden. Je bent weer alleen. De loep die altijd op de doemscenario’s gelegd kan worden, de loep die je tijdens je gesprekken met je therapeut zo zorgvuldig had opgeborgen… Die loep bevindt zich opeens weer in je hand. Je hand, die zich al richting het doemscenario beweegt. Het is geen optie meer de loep er nìet op te leggen. 

Het blijkt een modderstroom te zijn

Sociaal afstand houden. De zware stroom neemt je mee. Je probeert tegen de stroom in te gaan want je bent geweest waar het fijn was en je wil daar blijven. Maar de stroom is te zwaar, het blijkt een modderstroom te zijn. Angst en negativiteit plakken met de modder samen aan je lijf en je weet zeker dat je je nooit meer zult kunnen wassen.

Normale reactie

Het is moeilijk om nìet in een nieuwe depressie te glijden op deze Aarde waarop de mensen ziek zijn. Reageer je abnormaal? Of is het een normale reactie op een abnormale situatie?

Oordeel niet

Laat sociale afstand geen sociaal isolement worden. 
Leef, lees, deel. 
Breng begrip op voor anderen, ook al begrijp je ze niet altijd. 
Oordeel niet, maar verdiep je in de situatie van anderen als je hun reactie niet kunt volgen.

Lees of luister

Over allerlei menselijke problemen is informatie te krijgen. Over depressie en suïcidaliteit lees je bijvoorbeeld Halverwege het einde, een roman over het leven van een huisarts die zelf kampt met depressies, via Futuro Uitgevers. Of je luistert de podcast ‘Verstrikt’ waaraan ik meewerkte, van Maarten Dallinga via omroep Gelderland. Ook te beluisteren via je podcastapp. 
Heb je na het lezen van deze blog vragen over suïcidaliteit, neem dan contact op met 113 zelfmoordpreventie. 

Links

https://futurouitgevers.nl
https://www.113.nl
https://www.omroepgelderland.nl/verstrikt

Halverwege het einde is bij elke boekhandel of online boekhandel te bestellen, bijvoorbeeld via:

https://www.bol.com/nl/s/?searchtext=halverwege+het+einde&searchContext=media_all&appliedSearchContextId=&suggestFragment=halverwege&adjustedSection=&originalSection=main&originalSearchContext=media_all&section=main&N=0&defaultSearchContext=media_all

Zelfmoord moordt

Vandaag is het wereld suicidepreventiedag. Sta een moment stil bij dit onderwerp en vraag je af of jij iets kunt doen om het suicidecijfer in Nederland omlaag te brengen.

Ik leef. Ik ben. Ik mocht er nog zijn, van mezelf.

Depressies maken je gek. Sleuren je mee tot de bodem. En daar voorbij. Je sluit je af. Depressies sluiten je op. Verstoken van tegengas, van een andere invalshoek, van een nuchtere kijk, vormen zich gedachten, waarvan je niet wist dat je ze denken kon. Door gepieker worden ze waar. Leven wordt zwaar.

Je lijf wordt moe van het tillen van dat zware leven. Spierpijn. Kramp. Hartkloppingen. Je ademhaling sneller dan nodig. Door de pijn word je wakker, steeds moet je anders liggen. En als je wakker bent, ligt de eerste gedachte op de loer. Dan begint weer het gepieker.

Je bent alleen met de mist in je hoofd. De blik is niet meer helder. Je ziet niet hoe je verder kunt. En in je hoofd heerst chaos.

Rust. Stilte. Geen verwijten. Geen stimulerende woorden. Geen verplichtingen. Geen interacties. Je weet geen startegie meer om dit te bereiken. En door je concentratiestoornissen, spel je het woord strategie ook al verkeerd. Je kunt ook niks.

De dood is stil. De dood is rust. De dood kent geen verplichtingen. De dood lonkt.

Geen tegengas, geen andere invalshoek, geen nuchtere kijk.

De dood lonkt.

Wereld suïcide preventiedag

10 september 2019

Ik leef. Ik ben.

Dagelijks denken er mensen aan zelfmoord. Sommigen overwegen zelfmoord te plegen. Elke dag overlijden 5 mensen door zelfmoord. Dit kunnen mensen zijn in jouw directe omgeving. Je ziet het vaak niet aan ze. Ze praten er niet over. Of je vindt het lastig om ernaar te vragen.

Praten helpt. Altijd.

Het is niet gemakkelijk. Maar het is altijd beter dan niets doen.

Halverwege het einde

is de titel van het boek dat ik schreef over depressie en zelfmoord. Om depressie een gezicht te geven, zodat. jij je begrepen voelt of jouw naaste beter kunt begrijpen. Zodat mensen die zelfmoordgedachten hebben, er niet meer alleen voor hoeven te staan.

En te verkrijgen bij alle andere (online) boekhandels.

Denk je zelf over zelfmoord of ken je iemand die daar over denkt? Neem dan contact op met 0900-113. Of kijk op de website 113.nl

Zoals de genade van God, zijn de kaarsen gratis

Blog over bezinning en verlies, troost en herstel.

Je kijkt in de kerk richting het altaar vanuit het middenpad. De voorkant van de kerk is rond en bevat drie hoge glas-in-loodramen waarvan de middelste erg kleurig is. De banken in de kerk zijn lichtgroen.
Kerk in Hjo, Zweden. Foto: Mascha Gesthuizen

Het wordt lichter bij het binnentreden van deze kerk. De banken zijn groen van een moeilijk te beschrijven groene kleur. Geen mint, dennen, mos, of gras, wel een lichte tint, maar toch sober. De kleur van de kussens op de banken benadert die van de klassiek rode kleur van de houten huizen in dit land. 

Ze storen zich niet aan onze komst

Voorin heeft dit heilige gebouw een halfronde vorm met drie grote glas-in-lood ramen waarvan alleen de middelste een kleurige prent heeft. Het voelt open.

Ik sta in het midden van het gangpad en neem de indrukken op. Op de voorste bank is een oud echtpaar verwikkeld in een geanimeerd gesprek. Ze storen zich niet aan onze komst, zo’n luid gesprek kan hier blijkbaar. Op het gietijzeren statief staan twee brandende kaarsjes, ongetwijfeld net aangestoken. Ik stel me voor hoe het echtpaar de charmes en de onhebbelijkheden bespreekt van de doden voor wie zij de kaarsjes laten branden. 

Kinderspeelhoek

In tegenstelling tot de meeste Duitse en Oostenrijkse kerken is dit een kerk waar ik me niet nietig voel maar op mijn gemak. Het is warm en gemoedelijk. Zweedse kerken zijn anders dan Nederlandse, Duitse of Oostenrijkse. Ik denk aan de kinderspeelhoek die ik eerder deze week in een kerk elders zag. Compleet met kleurplaten en verkleed-kleren. Habijten, dat wel.

Ik word terug gehaald uit de wirwar van kleerhangers en onderjurken aan het kinderkleedrek doordat het echtpaar nog harder gaat praten. Ze staan stram en stijf op en hobbelen de kerk uit, de conversatie lijkt nog lang niet klaar. 

Spreken met de doden?

Zoals de genade van God, zijn de kaarsen gratis. Foto: Mascha Gesthuizen

Het statief trekt me naar zich toe. Nooit brandde ik een kaars voor iemand die dood was. De mensen die ons ontvallen, houden simpelweg op te bestaan voor mij. Je kunt doen wat je wil, maar het zal ze nooit meer bereiken. Ik heb nooit gesproken met of tegen mijn dierbaren die niet meer bestaan uit vlees en bloed maar slechts als herinnering. Nooit zeg ik tegen mijn kinderen: ‘Opa zou trots op je geweest zijn.’ 

Tot ik me realiseerde dat dit ‘missen’ is. En dat dat betekent dat hij of zij nog stevig in mijn leven verankerd is, omdat de denkbeelden gevangen zitten in de meningen en uitingen die ik zelf doe. En dat ik op de momenten van gemis vooral zoek naar de steun en erkenning die ik ooit mocht ervaren, omdat die zo veilig en vertrouwd voelde, zo warm en liefdevol. Dan ben ik dankbaar dat ik die heb mogen ervaren en dat ik de herinnering daaraan nog altijd bij me draag.

Troost uit het hiernamaals

Deze warme vriendelijke kerk roept dit allemaal bij me op. Nou ja, die kerk natuurlijk niet, maar het feit dat het terugkomen uit mijn recentste depressie, het fijne land waar ik ben, de warme sfeer van de plek waar ik sta met twee van de drie belangrijkste mensen in mijn leven op dit moment. Dat komt hier voor die kaarsjes, allemaal bij elkaar.

Statief waarop wij onze kaarsen branden. Foto: Mascha Gesthuizen

Het lijkt me heel troostend als je kunt geloven in een vorm van het hiernamaals. Als je kunt vertrouwen op steun of erkenning van die persoon die jou zo dierbaar was maar die je nooit meer kunt omhelzen. Vaak heb ik verlangd naar dat soort troost en soms zelfs gehuild, om het gemis daarvan. 

Ik loop naar het bakje met kaarsen en pak er een uit. Ik weet nu dat iedereen dit op zijn eigen manier kan doen, vanuit zijn eigen motieven. Ik steek de kaars aan en denk aan papa. Deze kaars brand ik voor mezelf, om zo stil te kunnen staan bij het verlies van mijn vader, al zo lang geleden. Na al die jaren kan ik eindelijk een kaars branden, in zijn naam.

Vereeuwig je hersenspinsel

Schrijf de boodschap die je achter wil laten. Foto: Mascha Gesthuizen

In deze kerk mag je bestaan, gewoon omdat het kan. Je doet er misschien zelfs toe. Iets van je hersenspinsels kun je achterlaten als je wil, je zijn markeren. Zodat iemand je kan vinden, zelfs als je er niet meer bent. En dan misschien een mooie herinnering toe kan laten. Of niet…

1 augustus 2019
Wie ruimte neemt ogenschijnlijk onbegaanbare paden te verkennen
vindt zichzelf
maar ziet nog zoveel meer!
Mascha Gesthuizen
Vereeuwig je hersenspinsel en besta. Foto: Mascha Gesthuizen

Maar ik zal wel gek zijn

Fabrikant Essental Pharma verdriedubbelde de prijs van Priadel, lithium. Psychiaters zijn verbijsterd. Lees mijn mening in dit blog.

Op een aanrechtblad ligt een bijsluiter met daarop twee medicatiedoosjes. De strips met medicatie uit de doosjes liggen verspreid over de bijsluiter.
Lithium voor 100 dagen, foto Mascha Gesthuizen

‘Al na een paar dagen is het merkbaar. Ik denk nog maar de helft nu ik de lithium gebruik. De suïcidale gedachten verbleken, komen achter bobbeltjesglas te staan. Ik begrijp niet hoe het werkt en het maakt me ook niet uit.’

—Citaat uit de roman Halverwege het einde
2018, Futuro uitgevers—

Tweehonderd procent. Dat is wat erbovenop komt, op de prijs van Priadel. Ik betaal voortaan drie maal zoveel voor mijn redding. De oorspronkelijke prijs viel wiliswaar binnen de polis, maar door het huidige eigen risico viel die rekening na een kleine omweg mij toch ten deel. Tot zover de feiten.

—Sommige dingen zijn geen keuze
maar een kwestie van chemie—

Nu kan ik een verhaal afsteken over de groep kwetsbare patienten voor wie deze verhoging van de prijs een verlaging van de therapietrouw met zich mee zal brengen. 

Ik kan eraan toevoegen dat het mij niet zo treft, dat ik het als oud-huisarts vast kan betalen, maar dat ik voor anderen wil opkomen. 

Ook kan ik beschrijven hoe oneerlijk het is dat deze groep mensen, mijzelf incluis, deze prijsverhoging in de maag gesplitst krijgen terwijl ze nooit, echt nooit, gevraagd hebben de aandoening te krijgen die het noodzakelijk maakt dat ze deze pillen slikken. 

Misschien kan ik het breder houden en weer eens de hoogte van het eigen risico aan de kaak stellen. 

Of kan ik ten strijde trekken tegen argumenten doorspekt met Hogeschool Managementtaal: ‘ziek zijn overkomt je, hoe je ermee omgaat is een keuze’ en bepleiten dat sommige dingen geen keuze zijn maar een kwestie van chemie.

Ofschoon bovenstaande wat mij betreft allemaal waar is, wil ik het daar niet over hebben. Wat mij werkelijk intrigeert, is hoe zo’n plan nou tot stand komt. 

—Alle lithiumgebruikende patiënten in de zak van van één fabrikant—

Farmaceut Essential Pharma verhoogt de prijs van Priadel van 4,76 euro naar 15,78 euro per maand, de maximale prijs die het bedrijf ervoor mag vragen. In 2017 haalde het bedrijf hetzelfde trucje uit met Camcolit waarna, zo schat ik in, lithium-gebruikend Nederland massaal overgezet werd op Priadel dat daarmee opeens het goedkoopste middel was. Essential Pharma kreeg met de aankoop van de productielijn van Priadel het monopolie op de enige lithiumtabletten die een gelijkmatige werking in het lichaam hebben. 

Deze oorspronkelijk goedkope middelen waren door iedereen behalve psychiaters en lithiumslikkende patienten vergeten. De patenten zijn er allang af. Het zijn middelen met een kleine therapeutische breedte (daaronder werkt het niet, daarboven is het giftig) en het geeft allerlei bijwerkingen. Als het niet noodzakelijk is, blijf je er verre van. 

Toch heeft deze farmaceut een argument gevonden om zich erin te verdiepen met als uitkomst het plan om de productielijn te willen kopen. 

Ik geloof in de goedheid van de mens. Edele motieven. Zeker bij mensen die in, voor, met gezondheidszorg werken. Daarom vraag ik me af: hebben ze nieuwe indicaties gevonden voor dit middel en willen ze daar onderzoek naar gaan doen zodat nog meer zieken baat kunnen hebben bij lithium? Hebben ze een vermoeden hoe ze het middel veiliger kunnen maken door de therapeutische breedte iets op te rekken? Of…

Nee. Dat zal toch niet? Hebben ze Camcolit en Priadel opgekocht om zo de lithiummarkt in handen te krijgen om de prijzen naar het wettelijk toegestane niveau te brengen en er vet aan te verdienen?

—Naast de patiënt wordt nu ook de fabrikant beter van Lithium. En die zelfs zònder bijwerkingen. Hoe fijn is dat!—

Blijkbaar betaalt farmaceut Essential Pharma zichzelf zwijggeld van deze nieuwe winst. De Volkskrant heeft om een reactie gevraagd maar niet gekregen. Dat doet het ergste vermoeden. Maar ik zal wel gek zijn.

Bronnen: ‘Halverwege het einde’, roman van Mascha Gesthuizen, Futuro Uitgevers 2018

‘Verbijstering bij psychiaters over plotse prijsverhoging essentieel medicijn voor bipolaire patiënten’, artikel in de Volkskrant van Michiel van de Geest, 30 juni 2019

Winnen of leren

Noa Pothoven stapte uit het leven door te stoppen met eten en drinken nadag haar psychiatrische problemen niet langer dragelijk voor haar waren. Wat illustreert dat over de wijze waarop we in Nederland de jeugdzorg en jeugdpsychiatrie georganiseerd hebben?

Het dilemma van het juiste hokje

Noa. Zeventien jaar, klaar om van de wereld af te stappen. Het leven heeft een wrede grap met haar uitgehaald en nu heeft ze daar korte metten mee gemaakt. Verkrachting, PTSS, anorexia, depressie en kiezen voor de dood zijn kernbegrippen. Naar de rest kunnen wij slechts gissen, waarschijnlijk weet niemand meer hoe het nou precies zit. 

Een leven dat zo loopt, dat zo eindigt, kent alleen verliezers. Het meisje zelf, haar ouders en omgeving, de hulpverlening die erbij betrokken is geweest. 

Stel je voor dat je op je zeventiende in je eentje naar de schuur loopt. Zoals altijd klemt de deur en het kost je moeite om hem open te krijgen want je bent ondervoed en daardoor niet zo krachtig. Over zoiets banaals als het klemmen op zich maak je je vandaag niet druk. Je pakt je fiets uit de schuur, laat de deur voor wat het is en fiets het poortje uit, op weg naar het station. 

Niemand weet waar je heen gaat. Zelf weet je niet hoe laat je terug komt, of je nog terug komt. Het waait en het miezert een beetje. De natte kou voel je niet want je hebt al lang geleden geleerd gevoel buiten te sluiten. Op het station check je het saldo op je ov-kaart; er moet een bedrag gestort worden om met de trein te kunnen reizen. Nadat je hebt opgewaardeerd, ga je de poortjes door die toegang geven tot de perrons. Ergens boven is het piepende ijzer op ijzer te horen van treinen die tot stilstand komen. Het geluid van stemmen en voetstappen in allerlei soorten ritmes gaat de stroom mensen vooruit die de trap afkomt en zich in de hal verspreid. De mensenmassa haalt je kort uit je mijmering, maar je moet door, tegen de stroom in, op weg naar het verlossende woord van de Levenseindekliniek. Voor het eerst sinds lange tijd voel je weer hoop. 

En stel dat je dan ’s avonds weer thuis komt. Iemand heeft de schuurdeur weer dicht gedaan zodat je opnieuw al je kracht moet inzetten om hem weer open te krijgen. Door het raam zie je het kleurenpalet van de tv, twee schaduwen op de bank. Niemand weet waar je geweest bent. Je sluipt naar boven en sluit je op in je kamer. Alleen met je afwijzing. Je bent het leven nog wat verplicht.

De psychiatrie, de jeugdpsychiatrie en de jeugdzorg zijn de afgelopen jaren opgedeeld in hokjes, die gescheiden zijn door een ondoordringbaar materiaal van het sterkste soort. Als je drie diagnoses hebt, zoals Noa, moet je aanspraak maken op drie hokjes. Maar dat kan natuurlijk niet. Behandelen in psychiatrisch Nederland kenmerkt zich door wachtlijsten, doorverwijzen, beperkte budgetten en zwart-wit beleid. Van het ene naar het andere hokje vraagt veel administratie waarvan vaak niet duidelijk is wie dat moet doen, met veel contactmomenten en elk van die contactmomenten kent zijn eigen foutenmarge. Je moet nogal aanhouden en geen enkele vorm van zelfstigma dragen, wil je krijgen wat je nodig hebt. 

Het verhaal van Noa is een exces. Het zijn wel de excessen die de onvolkomenheden van een systeem meer dan bloot leggen. Moge haar dood de loep zijn waaronder we knelpunten onweerlegbaar definiëren.

Bronnen
https://www.ad.nl/binnenland/noa-is-17-jaar-geworden-ik-word-losgelaten-omdat-mijn-lijden-ondraaglijk-is~a7a2cc47/
https://www.gelderlander.nl/home/noa-16-uit-arnhem-is-nu-al-klaar-met-haar-verwoeste-leven~a01a7bd1/
http://www.levenseindekliniek.nl/blog/2019/06/05/het-overlijden-van-noa-pothoven-death-of-noa-pothoven/
https://113.nl

Hulp nodig na het lezen van deze blog?

Ga naar https://113.nl