Media, Nieuws

Blog geplaatst bij Publieke Tribune

Foto waarop de vier panelleden te zien zijn die aan tafel plaatsnamen tijdens he uitzending over de verwarde patiënt.
Panel bij de Publieke Tribune over de verwarde patiënt, november 2018

In november 2018 reisde ik af naar het zuiden van het land om plaats te nemen op de Publieke Tribune. De Publieke Tribune is het nieuwe programma van Human.nl waarin Coen Verbraak het land doorreist om burgers te spreken over onderwerpen die hen bezig houden. Ik schreef er een blog over die Roberto Lobosco, eindredacteur Human.nl, onder ogen kreeg en hem plaatste. Lees de blog en bekijk de website van Human.nl via https://www.human.nl/lees/2019/mascha-publieketribune.html

Standaard
Blogs, Nieuws

Hoera! Eén jaar!

Een jaar geleden

Maar het voelt als gisteren

Werden de eerste exemplaren van Halverwege het einde gedrukt, verspreid en gelezen. Wat tot dan in mijn hoofd bestond, werd beschikbaar voor iedereen die het maar zou willen lezen.

Spanning, verwarring, berusting, depressief, onzekerheid, trots, tevreden. Een greep uit wat zich in mij voltrok. Ik heb veel geleerd over het auteurschap. Bevestiging van wat ik al wist. Ontdekking van nieuwe dingen. Verwachtingen, teleurstellingen, verrassingen. Het schrijven van een boek brengt zoveel meer met zich mee dat je beseft als de eerste zinnen zich vormen in je hoofd.

Het smaakt absoluut naar meer. In mijn tweede boek loeien koeien; ik ben al zover dat ze dat daadwerkelijk doen. En voor een derde boek vormt zich al een verhaallijn.

Op deze jubileumdag wil ik graag Marcel en Maarten van https://futurouitgevers.nl bedanken voor het vertrouwen in mijn boek en het uitgeven van mijn debuut. Daarmee ging wens twee in dit proces in vervulling.

Voor wens drie heb ik mezelf een aantal recensies cadeau gedaan. Mijn derde wens was namelijk dat mijn boek gelezen zou worden. Dat gebeurt gelukkig al volop. Maar om mijn doelgroep nog beter te bereiken, heb ik enkele recensenten bereid gevonden mijn boek kritisch te lezen en te voorzien van feedback. Hieronder vind je de linken naar hun recensies op Hebban of site.

https://valeriesboekenwereld.wordpress.com/2019/04/28/halverwege-het-einde-mascha-gesthuizen/#more-3527

https://www.hebban.nl/recensies/saskia-boree-sjm-schrijft-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/marjolein-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/carmen-franssen-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/sceptica-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/nicole-vrielink-over-halverwege-het-einde

Er volgen nog een paar recensies, dus hou Hebban, Facebook of mijn website in de gaten.

En de eerste wens? Dat was natuurlijk dat het me zou lukken heb boek te schrijven en te voltooien. Ik had steun en liefde van mijn gezin bij alle ups en downs tijdens het schrijfproces. Dankzij (eind)redacteur Rob Steijger http://fzeven.nl en de feedback van mijn meelezers is het verhaal op papier gekomen. En daar ben ik trots op.

Standaard
Acties, Blogs, Nieuws

Bucketlist: storytrail voor je 50e

Gisteren liep ik met fijne mensen de Storytrail van Arnhem. Het was een voorschot op mijn verjaardag. Dat neem ik doorgaans niet, je moet het lot niet tarten, maar dit jaar dacht ik: de 50 heb ik gehaald. En dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Dus het lot een beetje kietelen kan vast niet zoveel kwaad. Voor de zekerheid had ik wel de verjaardagstaart thuisgelaten. Want stel…

Je eigen stad in een Storytrail of gewone stadswandeling is echt bijzonder. Je ziet dingen die je al vaak gezien hebt maar nooit bekeken. Het tilt je stadsbeleving op. 
Het was een Story-trail, dus tijdens de wandeling hoorden we één van de vele geschiedenisverhalen die bij de oudste Arnhemse gebouwen horen. Eindelijk weet ik hoe het zit met het Duivelshuis, het Presikhaafhuis of het Sint Peters gasthuis. 
Na de wandeling bezochten we een klein Turks restaurant waar ik vaker kom en waar we dan lekker in we watten gelegd worden door eigenaresse Sofra. Wat ze ook maakt, het is altijd lekker. 
Op weg naar huis dacht ik aan alle verjaardagsgroeten die ik al heb ontvangen voor de winactie via mijn website. En hoe leuk het is om te lezen wat iedereen voor mij verzint. En ik dacht: het is mooi om 50 te worden. 

Wil jij nog meedoen aan de winactie? Klik op onderstaande link om bij de verjaardagspagina te komen en vul je wens in.

Verjaardagsactie

Standaard
Blogs, Uncategorized

Inzicht door groen licht

-of waarom ik vrijwilliger bij de voedselbank werd-

Koud en guur was het 3 november; een schril contrast met de lange warme nazomer en de zomerse start van de herfst. Hoewel mijn zomerjas goed dicht kan en de wind best goed weert, had ik spijt dat mijn winterjas thuis in de kast hing en niet over mijn schouders.
We liepen over de Zutphense klinkers van de kade naar het restaurant waar we oma’s verjaardag zouden vieren. In de meeste zaakjes brandde enkel noodverlichting maar bij de kapper was de etalage groen verlicht. Het modern ogende interieur stond strak opgesteld maar door de verdere aankleding maakte het allerminst een steriele of zakelijke indruk. Ook als je niet geknipt hoefde te worden, zou je hier zo naar binnen lopen.
In het raam het verst van de deur verwijderd, was een A-4-tje in een plastic mapje geschoven en met zuignappen vastgezet. ‘Wij knippen gratis voor iedere dakloze, iedere donderdag en alleen op afspraak’ luidde de tekst. Terwijl ik doorliep, drong te tekst tot me door. Ik liep terug om te kijken of ik het goed gelezen had. Het stond er echt.
‘Hoe mooi is dit?’ mijmerde ik, terwijl ik verder liep naar het restaurant. Maar al te vaak wordt verkondigd dat overheden en instanties meer moeten doen aan schrijnende situaties en omstandigheden die dringend om verbetering vragen. Maar als we het spreekwoord ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ met zijn allen ter harte zouden nemen, dragen we met zijn allen bij binnen ons eigen kunnen en ik ben ervan overtuigd dat het opgetelde effect echt leidt tot een beter leefmilieu voor iedereen.

img_0808-e1543227952583.jpg

 

Stel je die dakloze eens voor. Vaak is er al geen geld om de nacht door te brengen in een opvang. Naast eten en drinken moeten ook zij poepen en plassen, haar en nagels groeien door en zweet zet zich vast op de huid. Als je een keer in de opvang logeert, is een douche meestal wel inbegrepen. Maar de kapper heeft daar geen plek. Met 25.000 kapperszaken in Nederland kun je jaarlijks 1150.000 knipbeurten aan daklozen aanbieden, uitgaande van een dakloze per week, rekening houdend met hun vakanties. Om de ruim 30.000 daklozen die Nederland rijk is, elke 8 weken te kunnen knippen heb je nog geen 10 per jaar per kapsalon nodig. Niet eens één per maand!
Ook andere branches kunnen eenvoudig bijdrage aan een betere wereld. De telefoongids meldt ca. 855 wasserettes; zij zouden met een wekelijks gratis wasbeurt 1520 wasbeurten per jaar aan kunnen bieden. Dat zijn ongeveer 16 wasbeurten per jaar per dakloze. Niet veel, maar toch een begin. Schone kleding en schoon, geknipt haar dragen bij aan je eigenwaarde. En dat sterkt je om weer te proberen uit je sores te komen.
Ook voor niet-daklozen is veel goeds te doen. Voedselbank Arnhem bijvoorbeeld, verstrekt met zo’n 400 vrijwilligers aan 1000 gezinnen wekelijks een voedselpakket. Het gaat om mensen die op of (net) onder de armoedegrens leven. De voedselbank geeft een tijdelijke steun in de rug. Gelukkig zijn er steeds meer bedrijven die structureel bijdragen aan de voedselbanken. Persoonlijk vind ik overigens dat ze dat ook verplicht zijn, gezien de grote hoeveelheden voedsel die dagelijks worden weggegooid omdat het niet verkocht is. De 400 vrijwilligers doen het werk zonder loon te ontvangen. Zij dragen bij door hun tijd erin te steken. Dus elke inwoner van Nederland kan iets doen.
Ik liet het groene licht voor wat het was en liep de anderen achterna naar het restaurant. De kou was verdwenen ondanks dat de wind genadeloos blies en het zachtjes was gaan regenen. Het Marokkaans restaurant straalde gezelligheid uit en bij het openen van de deur kwamen heerlijke geuren onze neus binnen. We werden verwelkomt met een hand en mochten plaats nemen aan de lange tafel die voor onze familie gereserveerd was. We aten met smaak vis, vlees en vega uit de bloedhete terrines en praatten bij.
Op de terugweg leek het groene licht me toe te knikken.

Bronnen:

  1. mijnzzp.nl
  2. NRC 24 mei 2018 eindeloos wachten, en dan weer de straat op
  3. De Telefoongids, wasserettes in Nederland
  4. Voedselbanken.nl
  5. Metronieuws 19 feb 2015 explosieve groei van kapperszaken
  6. Eén vandaag 8 feb 2018, Aantal daklozen in Nederland verdubbeld
Standaard
Blogs, Uncategorized

Toedeloe Taboe!

Doodeng allemaal. Omgaan met depressie. Praten over suïcide. Hoe doe je dat in een wereld waarin deze thema’s nog steeds een taboe zijn?

Nadat mijn boek ‘Halverwege het einde’ uitkwam in mei dit jaar, ging ik de boer op om dit onderwerp en mijzelf als deskundige en ervaringsdeskundige op het gebied van depressie, te verkopen. Toen bleek al hoe nodig dat is. Kort samengevat kreeg ik nergens poot aan de grond. Soms kreeg ik helemaal geen reactie en als er wel antwoord kwam, was het advies vaak het eens bij een GGZ-instelling te proberen.

‘Dank voor het meedenken,’ zeg ik dan. Maar mijn missie is het bespreekbaar maken van suïcide en depressie in de ‘doorsnee’ maatschappij. Die vind je niet alleen binnen de GGZ natuurlijk. Bovendien wil ik juist graag de mensen bereiken die worstelen met dit probleem maar het nog niet hebben aangedurfd daar professionele hulp voor te vragen. Zelf heb ik jaren geworsteld en eerder hulp had me waarschijnlijk heel wat leed kunnen besparen. Gedreven door mijn eigen ervaring wil ik ook met die mensen in gesprek komen om ze te laten zien dat je er niet alleen voor hoeft te staan.

Gelukkig was daar opeens de reactie van Paul Visser namens bibliotheek West Achterhoek. De bibliotheek organiseert regelmatig allerlei activiteiten en lezingen over een maatschappelijk thema staan hoog op de agenda vanwege het informatieve karakter. Dat past natuurlijk bij een bibliotheek. En: In de Achterhoek zijn ze niet schuw voor een moeilijk thema. Dus ik moest als de wiedeweerga aan de slag om een fijne avond te organiseren over een, niet sexy onderwerp met behoorlijk wat lading. Een uitdaging.

Spannend ook, want door mijn depressies was het voor mij zeker vijf jaar geleden dat ik voor het laatst als spreker voor een publiek had gestaan. Ik dacht dat het ergste wat zou kunnen gebeuren, zou zijn dat ik halverwege gek gillend weg zou rennen, de zaal ontredderd achterlatend. Best geruststellend, afgezet tegen wat zich de afgelopen jaren allemaal in mijn hoofd voltrokken heeft.

Het werd een… Wel woord kies je hiervoor? Goed, mooi, fantastisch, fijn, bijdragend? Bij deze onderwerpen lijkt dit allemaal wat ongepast. Waarom eigenlijk? Toch weer dat taboe! Het werd een avond die mijn verwachtingen overtrof. Het publiek was begaan met het onderwerp en betrokken. Er was veel interactie tijdens de presentaties en mensen vonden ook elkaar tijdens de pauze en na afloop. Er werd veel verteld, ervaringen werden gedeeld. De openheid waarmee dat gebeurde, was hartverwarmend.

Eigenlijk is ze er al niet meer.

-Uit: Halverwege het einde-

Marianne van het Loo gaf een indringende presentatie over 113 zelfmoordpreventie. Het bleek dat, ondanks uitgebreide campagnes, maar weinig mensen weten dat naast 112 ook het telefoonnummer 113 beschikbaar is als hulplijn en dan specifiek voor mensen die op de een of andere manier in de knel zitten met betrekking tot zelfmoord. Omdat ze zelfmoordgedachten hebben, of plannen. Of omdat iemand uit hun directe omgeving dat heeft of omdat ze nabestaande zijn. Verder benadrukte Marianne hoe moeilijk het kan zijn om signalen, die vaak wel worden uitgezonden door iemand zelfmoord pleegt, te herkennen als omstander en daar dan ook nog wat mee kunnen doen. Het proces van de eerste gedachte aan zelfmoord tot het daadwerkelijk in actie komen, beschreef zij als een fuik, waar het steeds moeilijke uitkomen is en waar het voor omstanders steeds moeilijker is in contact met iemand te komen naarmate hij er verder inzit. De presentatie riep veel emotie op.

Na de pauze was het tijd voor ‘Huisarts en depressie.’ Mijn ervaringen als huisarts die patiënten met een depressie tegenover zich vond, illustreerde ik met mijn eigen ervaringen een depressie te hebben.

‘Depressie ligt als een grauwe deken over het leven’

–Joeri de Vries op mijn Gezondheidsgids-

Volgens Robert Schoevers, psychiater aan het UMCG weerhoudt het stigma mensen hulp in te schakelen. Sommige mensen komen pas na heel lange tijd om hulp vragen, sommigen zelfs helemaal niet.

Somberheid en depressie zijn niet hetzelfde. Bij depressie is er sprake van een sombere stemming en verlies aan interesse, en dat is bijna dagelijks, het grootste deel van de dag en dit duurt minimaal twee weken. Er zijn een aantal symptomen zoals gewichtsverlies, slecht slapen, slecht kunnen concentreren en je overmatig schuldig, waarvan er een aantal aanwezig moeten zijn om van depressie te mogen spreken.

Vanmiddag liep ik in het bos met Max en onze hond, Nina. Het was lekker weer, het zou een fijne wandeling kunnen zijn. Maar wat ik dacht was niet vrolijk. Er was opeens zo’n sterke twijfel: wat voeg ik toe op deze Aarde?
Wat doe ik hier nog? Het was heel helder, die gedachte.

-Uit: Halverwege het einde-

Wat veel mensen zich niet realiseren is dat als je eenmaal een depressie hebt gehad, er 35-65% kans is op een nieuwe depressie in de toekomst. Dat hangt toch als een zwaard van Damocles boven je hoofd? Als je echt in een depressie hebt gezeten, wil je dat nooit meer meemaken. De cocon waar je inzit, de vermoeidheid, het te zwaar aanvoelende lijf dat overal pijn doet. Nachten wakker liggen met gedachten die met je aan de haal gaan en onder een loep lijken te liggen waardoor alles nog erger lijkt. De weerzin om ook maar wat te doen en de teleurstelling of verwijtende gezichten bij de mensen om je heen als je wéér niet enthousiast reageert om iets leuks te gaan doen. De dag door ploeteren en uitzien naar de avond omdat je dan weer naar bed mag, je niks hoeft en niemand je iets vraagt; geen gedoe of gezeur, misschien een klein beetje rust waar je zo naar verlangd.

Bij depressie is het alsof iemand lopend de wipwap van de speeltuin overgaat. Nadert hij het kantelpunt, dan neemt de instabiliteit toe. De omgeving ziet dit vaak eerder dan de patiënt zelf.

-Naar een metafoor van Marieke Wichers, onderzoeker-

Wat heel duidelijk naar voren kwam, was het belang van maken van contact. Als naaste kun je de depressie op zich niet oplossen. Je kunt er wel voor iemand zijn. Een kop koffie voor iemand zetten, hem meenemen voor een wandeling, steun geven bij de dagelijkse dingen. De fuikmetafoor is ook van toepassing op het proces dat zich bij depressie voltrekt. Door er te zijn geef je betekenis aan het mogen zijn van degene die depressief is, waardoor die zich minder waardeloos kan voelen. Je helpt te voorkomen dat iemand verder in de fuik zwemt en wellicht kan hij zelfs een stukje terug zwemmen.

Ken jij iemand met een depressie? Maak contact! Je kunt echt verschil maken.

Ben jij iemand met een depressie? Vraag hulp! Je staat er niet alleen voor.

Vragen over zelfmoord? Bel 113.

Standaard
Blogs

Kippenvel

Persoonlijk vind ik mijn boek niet echt een vakantieboek. Dat wil zeggen, als je lekker wil zonnebaden, uitrusten, feest vieren, dan hoort daar meer een feelgood-roman bij. Of een fijne thriller. Als je op vakantie gaat om ver van je gewone doen, haast, prikkels of gewoonten te zijn, om je open te stellen voor diepere gedachten, ervaringen of levensvraagstukken, dan is het juist heel geschikt.

Ik hoorde een paar weken geleden dat iemand mijn boek meenam op vakantie. Ze ging op vakantie omdat haar dochter kort daarvoor zelfmoord had gepleegd. Ze wilde eruit, even afstand nemen.

Ik dacht: dat boek mee, is dat wel verstandig?

Maar ik kende haar niet persoonlijk, ik kon er niets aan doen om een drama te voorkomen. Jolanda, die haar het boek geleend had, verzekerde me dat ze deze moeder goed gewaarschuwd had. En daar moest ik het mee doen.

Twee maanden gingen voorbij. Ik was met heel andere dingen bezig. De laatste dozen uitruimen na onze verhuizing. Het gras maaien, goed voor twee uur stevige lichaamsbeweging op ons hobbelige veld. De eerste walnoten van het jaar oogsten. Ik was begonnen met het schrijven van mijn tweede boek. En mijn positie in de top honderd van Hebban Auteurs vroeg ook het nodige onderhoud.

Dat is trouwens heel gek. Je komt min of meer vanzelf in die top honderd, maar je blijft er niet. Ik heb ook geen idee welke factoren van invloed zijn. Zo sta ik momenteel op 30 boven (onder andere) Herman Koch, Harry Mulisch en Stephan Fry en dat vind ik een hele eer, maar begrijpen doe ik het niet. Als je eenmaal op die positie staat, moet je hard werken om die te behouden, anders zak je als een baksteen. Tenzij je Koch, Mulisch of Fry heet. Voorlopig geniet ik er nog maar even van.

Daar heb ik het dan over met Jolanda, als we samen aan de koffie zitten. Op tafel ligt een gesigneerd exemplaar van ‘Halverwege het einde’ klaar; het is een cadeautje voor haar schoonmoeder die ergens in Scandinavië woont woont. Opeens vraagt ze: ‘heb ik jou verteld hoe mijn vriendin jouw boek vond?’
Dat heeft ze niet.
‘Ze heeft er heel veel aan gehad. Het heeft haar geholpen haar dochter te begrijpen in haar zelfverkozen dood. Ze vond veel herkenning in het verhaal. Het heeft haar echt geholpen.’
Ik zwijg, op mijn armen ontstaat het stroeve gevoel van kippenvel.

Dit komt bij me binnen. Ik ben heel blij dat mijn boek iemand kan helpen die in zoveel pijn gevangen moet zitten. Dat er begrip komt en daarmee een opening voor verwerking.

Ubele, de hoofdpersoon in het boek, stelde alles in het werk om nuttig en bijdragend te zijn. Daar is ze niet gelukkig van geworden. Is dat dan toch niet voor niets geweest?

 

Standaard
Blogs

Dakloos!

De telefoon gaat. Zoals zo vaak bij ons, denkt iedereen dat de anderen wel opnemen, dus niemand neemt op. Maar de beller kent ons en onderneemt een tweede poging. Nu zijn we te laat en kijken naar het onbekende 06-nummer in de display.

Waarom wordt er twee keer vanaf dit nummer gebeld? Als mijn zoon het nummer terugbelt, krijgt hij een onbekende aan de lijn. Die weet te vertellen dat Jaap, een vriend van mijn zoon, zijn toestel had geleend. Maar hij is alweer weg en de eigenaar van het geleende mobieltje weet verder nergens van.

Jaap zit in de problemen. Zijn moeizame relatie met zijn ouders en zijn psychiatrische problemen zorgen zo nu en dan voor onhoudbare situaties. Gezien het tijdstip van het telefoontje, is er nu waarschijnlijk ook weer iets aan de hand. Maar als hij niet zijn eigen telefoon gebruikt, heeft hij die dus ook niet bij zich. Hoe kunnen we hem bereiken? We besluiten hem te mailen in de hoop dat hij app enig moment zijn mail kan checken.

Een paar uur later opnieuw telefoon, ditmaal vanaf een ander nummer. Over een half uur is hij op station Arnhem en of hij kan blijven slapen?

Samen met mijn zoon haal ik Jaap op. Het station is uitgestorven en door de miezerregen komt een voorovergebogen gestalte naar de auto gelopen als ik voor de stoeprand parkeer. De trolley koffer lijkt een fout in het plaatje. Als ik de achterbak van binnenuit ontgrendel, gooit hij het koffertje achterin en kruipt bij mijn zoon op de achterbank.

Jaap is uit huis gezet; zijn bed is zelfs al afgebroken en staat in de garage. Bij zijn vrienden uit het dorp kon hij niet terecht en zijn tante was niet thuis. Jaap weet dat hij van mij niet op straat hoeft te slapen. Als we thuis zijn, maken we een bed op en gaan slapen. De verhalen komen morgen wel. Of niet.

IMG_8900

Op de app van de NOS zag ik vanmorgen een item voorbij komen over Jongeren die hun eigen straat bouwen. Voor jongeren, zeker in de dorpen, zijn geen woningen beschikbaar die voor hen betaalbaar zijn. Appartementen zijn er vaak schaars en als ze er zijn, zijn ze natuurlijk al bewoond.

Jongens als Jaap lopen hier enorm tegenaan. Vanwege zijn psychiatrische diagnose is voor hem een veilige en stabiele woonruimte noodzakelijk. In de buurt van zijn therapie en zijn werk en toch ook van zijn ouders. Jongens als Jaap ontwikkelen zich, snakken naar meer zelfstandigheid en juist in het kader van de diagnose en de behandeling is dat ook wenselijk. Conflicten als gevolg van knel zitten thuis remmen ontplooiing. De frustraties daarover zijn olie op het psychiatrisch vuur. Een eigen plek is letterlijk en figuurlijk van belang.

Op IinkedIn schreef Piet Hein Peeters dit weekend een Commentaar op artikel D. Deys, psychiater  dat verscheen in het NRC van 21 september. Damiaan Deys, hoogleraar psychiatrie , legt in het NRC uit waarom het niet normaal is mooi en succesvol te zijn en alles onder controle te hebben. Met die stelling kan ik het nog wel eens zijn maar qua inhoud sluit ik me liever aan bij het commentaar van Peeters.

De twee artikelen komen zo kort na elkaar onder mijn ogen, dat ik ze wel mòet koppelen. Een goede geestelijke gezondheid in ons land, vraagt meer dan alleen psychiaters, psychologen, therapieën en pillen. Een goed sociaal beleid is onontbeerlijk. Psychiatrisch lijden komt in mijn optiek allereerst door de daaraan ten grondslag liggende psychiatrische oorzaak. Maar omgevingsfactoren zijn daarop sterk van invloed. Het zou best zo kunnen zijn dat met een goede sociale basis het psychiatrisch lijden uit het niveau van lijden getild wordt terwijl de diagnose toch blijft bestaan.

Als Menzis met zijn prestatievergoeding (zie eerdere posts op Twitter, LlinkedIn etc.) en Deys met zijn stelling en Hein met zijn commentaar allemaal een kern van het probleem te pakken hebben, wat zegt dat over wat moet gebeuren om onze maatschappij geestelijk  gezonder te krijgen? Ik nodig zorgverzekeraars, GGZ instellingen en overheden uit daar eens over na te denken of beter nog: daar eens met elkaar over te discussiëren. Ik ben graag uw tafelpartner.

Standaard
Blogs

Kiloknaller!

‘Honderd, honderd, ik heb honderd, wie biedt er meer? Ja honderdtien, honderdtien geboden, honderdtien, honderdtie-hònderdtwintig, ik zie honderdtwintig, ja honderddertig, honderdveertig, honderdtweeënveertig, honderdtweeënveertig-en-een-half, honderdtweeënveertig-en-een-half, eenmaal andermaal, honderdtweeënveertig-en-een-half, niemand meer? Honderdtweeënveertig-en-een-half is geboden… De taboedoorbrekende lezing over Depressie en Suïcide door de krullerige schrijfster van Halverwege het eindegaat naar stads beste boekhandel waar gegarandeerd het zaaltje op de bovenverdieping uit zal puilen met belangstellenden! Datum en tijd zullen volgen; houdt de landelijke dagbladen en het nieuws in de gaten voor meer informatie. Volgende item op deze veiling…’

IMG_0394

En dan nu: over naar de werkelijkheid. Ik heb het vaker geroepen. Op depressie rust nog steeds een taboe. Op het bespreekbaar maken van suïcide nog meer. Campagne van de overheid Hey, het is okay en het in het leven roepen van hulplijn 113 suïcidepreventie ten spijt.

Met mijn debuutroman in de hand kan ik verschillende boekhandels instappen en vragen om een signeersessie. Misschien lukt dat, misschien ook niet.

Ik ben vooralsnog een onbeduidende debutante waarvan nog maar moet blijken hoe goed ze in de boekenmarkt ligt. Tijd en ruimte vrijmaken in de winkel en zelfs nog investeren in de aanschaf van een paar exemplaren van Halverwege het eindeheeft een zeker risico. Stel je voor dat nul lezers een handtekening komen halen? Blijf je als boekhandelaar zitten met zo’n stapeltje potentieel oud papier.

Dus ik kan daar om vragen, maar ik dacht: Wie zit daarop te wachten? En, zit er niet meer in het vat? Eigenlijk wil ik niet alleen handtekeningen uitdelen. Ik wil bijdragen aan het doorbreken van het taboe. Dat kan ik ook. Ik heb kennis, ervaring, een verhaal en zelfs een boek! Ik ben een kant en klaar pakket.

Tig boekhandelaren heb ik aangeschreven. Een aantal bibliotheken. Organisaties waar lezingen worden gehouden over alle mogelijke onderwerpen. De reacties zijn verschillend.

Met stip op één staat de reactie: Niet Reageren. Dat is verreweg de leukste, want daar kom je heel geleidelijk achter. Je denkt, goh, had ik die en die niet gemaild? Ga je je mail checken: o, zelfs een herinneringsmail na een paar weken… Dan denk je: hè, klopt dat nou, heb ik daar en daar geen antwoord van gekregen? Daarna is het verloop eigenlijk net zoals bij een depressie. De Niet-Reacties sluipen erin en op een bepaald moment voel je je niet gewaardeerd, overbodig en dan word je vanzelf een beetje somber.

Maar gelukkig daar als tegengif reactietype twee: We-houden-je-een-tijdje-aan-het-lijntje. Die wordt steevast afgesloten met ‘we vinden het heel vervelend om te zeggen, maar: toch maar niet. Misschien kun je dit en dat nog proberen, maar bij ons zien we het niet zitten.’ Ze zullen het vast serieus bekeken hebben als er meer dan twee mails heen en weer gegaan zijn voor zo’n eindconclusie komt.

Het mooiste voorbeeld van dit type reactie, beleefde ik vandaag. Ik had een afspraak, in de beste boekhandel. Ik kom er graag voor een goed boek. Dit samenzijn was de resultante van een wat moeizame mailwisseling die niet zo frequent was maar wel de hele zomer in beslag nam. Eigenlijk weet je het dan al, maar als enthousiaste debutante laat je natuurlijk geen mogelijkheid onbenut. Netjes aangekleed, zelfs lippenstift op, ik was er klaar voor en ik toog erheen. Al voor ik me liet zakken op de stoel die me aangewezen was, voelde ik de afwijzing. ‘Verkeerde kleur lippen?’ dacht ik nog. Maar nee. Waar het uiteindelijk op neer kwam, was de angst voor zo’n heel zaaltje vol suïcidalen die tijdens of na zo’n lezing vast en masse zelfmoord zouden gaan plegen. En dat daar dan onvoldoende hulpverlening beschikbaar voor zou zijn. En dat dan onduidelijk zou zijn bij wie de verantwoordelijkheid voor dit alles nou eigenlijk lag. Persoonlijk denk ik dat degenen die daadwerkelijk suïcidaal zijn en tot actie over willen gaan, niet naar mijn lezing komen. Die hebben op dat moment vast iets anders aan hun hoofd. Enfin, ik zag er de bevestiging in hoe noodzakelijk lezingen over depressie en suïcide nodig zijn. Dus wil je bieden? Biedt maar!

Het derde type reacties, dat zijn de leukste. Die komen uit onverwachte hoek. Dan heb ik niemand, benaderd, geen antwoord gemist, nee, die komen vanzelf bij mij terecht. Al kan ik me niet helemaal onttrekken aan de indruk dat mijn uitgevers daar wel eens achter zitten. Dan word je gevraagd voor een interview in een krant of op de radio. Ik mocht zelfs een keer mijn verhaal doen tijdens een tv-opname voor een regionale omroep. En dat is natuurlijk allemaal hartstikke leuk èn anti-depressief. Zo staan er nog een signeersessie, een afspraak in een bibliotheek en voor een radio-opname op het programma. Wie weet kom ik ooit nog terecht bij Ranking the stars. Dan hoop ik dat ik naast Georgina Verbaan sta!

Standaard
Blogs

Gastblog: Werkoverleg!

‘Schrijven is een eenzaam beroep.’ Hoe vaak heb ik dat niet gehoord. Met erachteraan de vraag of het voor mij niet beter zou zijn iets te doen waarbij ik meer onder de mensen kom. Geloof mij: als ik niet al gek was, zou ik het worden als ik voortdurend mensen om me heen had.

Bovendien is het een misverstand. Het is lang niet zo solistisch als het lijkt. Onderstaande blog het daarvoor het wetenschappelijk bewijs. Yvonne Franssen, thrillerschrijfster met vier thrillers en een dichtbundel op haar naam, schreef hem naar aanleiding van ons intercollegiaal overleg afgelopen week in Venray.

Maschaenik

——Werkoverleg!—–

Door Yvonne Franssen

12/09/2018

Maandagavond, even na achten. Hoewel het meteorologisch gezien al herfst is, lijkt het in werkelijkheid meer op een zwoele zomeravond. Op de diverse terrasjes aan de markt genieten mensen van de laatste stralen avondzon en elkaar. Zelf loop ik aarzelend, met mijn telefoon in de hand, op zoek naar het afgesproken café.

‘Hier rechts,’ schalt de stem van de navigatie beschamend hard over het plein. Met een, naar ik hoop, nonchalant gebaar stop ik het toestel in mijn tas en speur naar een straatje rechtsaf, totdat ik besef dat ik pal voor mijn bestemming sta.
Binnen kijk ik zoekend om me heen, maar ze is er nog niet. Ik kies een rustig plekje achterin, van waaruit ik de ingang in de gaten kan houden en bestel een kop koffie. Even later zie ik Mascha binnenkomen en speurend om zich heen kijken.
Ik had op de parkeerplaats de gelegenheid te baat genomen om een van de glazen hokjes met een betaalautomaat te verfraaien met een poster van Schaduwen, maar ook Mascha is voorbereid. Ze heeft niet alleen een exemplaar meegenomen van Halverwege het einde, haar eigen debuutroman, maar ook eentje van Schaduwen. Want er moet natuurlijk wel een foto worden gemaakt, en een foto zonder onze boeken telt niet.
Hoewel we elkaar pas twee keer eerder ontmoet hebben, en er bij die gelegenheden geen mogelijkheid was om uitgebreid kennis te maken, voelt het meteen vertrouwd. We praten over onszelf en schrijven en ambities en boekpromotie en al dat. Het is fijn om te horen hoe een ander het schrijfproces heeft ervaren, om overeenkomsten en verschillen te ontdekken. En het is nóg veel fijner om samen plannen te smeden. We beleven dezelfde spannende tijd, en we willen daar allebei graag een succes van maken. En dat gaan we dus doen, hebben we besloten. Geen twijfels, geen gezeur, ertegenaan! Dus. Wordt beslist vervolgd!

 

 

Standaard