Deze podcast maakt diepe indruk

Aankondiging podcast ‘verstrikt’ over zelfmoord

Jaarlijks overwegen ruim 400.000 mensen een einde aan hun leven te maken. In 2018 deden 1829 mensen dit daadwerkelijk. Dat komt neer op vijf mensen per dag ( bron: 113 zelfmoordpreventie).

Foto: omroep gelderland

Zelfmoord. Een beladen onderwerp. In mijn roman ‘Halverwege het einde’ lezen we welke rol dit thema speelt in het boek van de hoofdpersoon.

Praten helpt. Altijd. Vaak lucht het op om over je zelfmoordgedachten te praten. Je kunt praten met iemand in jouw omgeving maar je kunt ook professionele hulp zoeken.

Daarom verleende ik mijn medewerking aan het maken van de podcast ‘Verstikt’ van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland. De afleveringen zijn vanaf 9 november 2019 te horen. Abonneer je nu vast via je vaste podcast-kanaal, zodat je niets mist. 

https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2428693/Omroep-Gelderland-journalist-Maarten-Dallinga-lanceert-verhalende-podcast-over-zelfdoding

Heb je na het lezen van dit bericht of het luisteren van de podcast gedachten over zelfmoord, bel dan 0900-0113

Het gezicht achter de depressie

Het gezicht achter de depressie. Een uur lang radio over depressiviteit en de mensen die het hebben.

Zo luidde de titel van de talkshow waarin ik gisteravond te gast was. In haar wekelijkse programma bij Radio Aalsmeer heeft Echt Esther gesprekken met gasten over maatschappelijke, actuele, culturele, muzikale of lokale onderwerpen. Deze week stond ‘depressie’ op het programma.

Studio Aalsmeer, Het gezicht achter depressie. 10 oktober 2019

Als auteur van ‘Halverwege het einde’ en ervaringsdeskundige nam ik plaats aan haar tafel, samen met schrijfster, tekenaar en uitgeefster Esther van den Ham (ja, ook Esther) en Arjen Grootenboer, betrokken bij het project ‘Giving a depressie a face.’ We spraken over wie en wat we zijn naast onze depressie, hoe we onze depressies ervaren en wat er chemisch en emotioneel gebeurt in ons hoofd en ons lijf op momenten dat we kampen met onze depressies. De actualiteit volgend, wilden we natuurlijk ook iets zeggen over het slikken van antidepressiva. Niet-medicamenteuze behandelingen en methodes konden daarbij natuurlijk niet onbesproken blijven.

Arjen Grootenboer en Mascha Gesthuizen. Foto Esther van den Ham

Toen ik vanmorgen mijn dagelijkse therapeutische wandeling maakte met mijn therapeutische lieve bruine labrador, luisterde ik de uitzending terug. Ik dacht aan hoe we daar gisteren zaten. drie gasten met een rijk leven en met depressies. Hoe de depressies ons bestaan heeft gekleurd, op momenten heeft tegengewerkt en soms zelfs onmogelijk heeft gemaakt. En hoe we daar toch zaten, met ons verhaal over wie we zijn en wat we kunnen.

Soms sta ik mezelf toe me af te vragen wat er voor mij nog meer in het vat gezeten zou hebben als mijn depressies me niet steeds de pas hadden afgesneden. Hoe mijn ontwikkeling zou hebben kunnen zijn als ik niet steeds teruggegooid was. Lang sta ik daar niet bij stil want ik zal er niet achter komen en het is ook niet meer te veranderen. Het hoeft er zelf niet een beter op geworden te zijn.

Wij zijn niet onze depressies.
Wij zijn mensen met een depressie.
Wij zijn echte mensen.

Luister terug naar het gezicht achter depressie. Luister terug naar echte mensen.

Hieronder staat de link naar het programma. De uitzending duurt een uur.

https://radioaalsmeer.nl/programma/echt-esther/uitzending/2019-10-10/

Radio Aalsmeer

Luister 10 oktober naar Radio Aalsmeer!

Foto van website Radio Aalsmeer

Op 10 oktober 2019 schuif ik van 19.00 uur tot 20.00 uur aan bij Echt Esther. In haar wekelijkse talkshow voor Radio Aalsmeer prakten we over depressiviteit en het taboe daarop.

Voor meer informatie over Echt Esther en Radio Aalsmeer kijk je op https://radioaalsmeer.nl/programma/echt-esther
Ik hoop dat je luistert.

Zelfmoord moordt

Vandaag is het wereld suicidepreventiedag. Sta een moment stil bij dit onderwerp en vraag je af of jij iets kunt doen om het suicidecijfer in Nederland omlaag te brengen.

Ik leef. Ik ben. Ik mocht er nog zijn, van mezelf.

Depressies maken je gek. Sleuren je mee tot de bodem. En daar voorbij. Je sluit je af. Depressies sluiten je op. Verstoken van tegengas, van een andere invalshoek, van een nuchtere kijk, vormen zich gedachten, waarvan je niet wist dat je ze denken kon. Door gepieker worden ze waar. Leven wordt zwaar.

Je lijf wordt moe van het tillen van dat zware leven. Spierpijn. Kramp. Hartkloppingen. Je ademhaling sneller dan nodig. Door de pijn word je wakker, steeds moet je anders liggen. En als je wakker bent, ligt de eerste gedachte op de loer. Dan begint weer het gepieker.

Je bent alleen met de mist in je hoofd. De blik is niet meer helder. Je ziet niet hoe je verder kunt. En in je hoofd heerst chaos.

Rust. Stilte. Geen verwijten. Geen stimulerende woorden. Geen verplichtingen. Geen interacties. Je weet geen startegie meer om dit te bereiken. En door je concentratiestoornissen, spel je het woord strategie ook al verkeerd. Je kunt ook niks.

De dood is stil. De dood is rust. De dood kent geen verplichtingen. De dood lonkt.

Geen tegengas, geen andere invalshoek, geen nuchtere kijk.

De dood lonkt.

Wereld suïcide preventiedag

10 september 2019

Ik leef. Ik ben.

Dagelijks denken er mensen aan zelfmoord. Sommigen overwegen zelfmoord te plegen. Elke dag overlijden 5 mensen door zelfmoord. Dit kunnen mensen zijn in jouw directe omgeving. Je ziet het vaak niet aan ze. Ze praten er niet over. Of je vindt het lastig om ernaar te vragen.

Praten helpt. Altijd.

Het is niet gemakkelijk. Maar het is altijd beter dan niets doen.

Halverwege het einde

is de titel van het boek dat ik schreef over depressie en zelfmoord. Om depressie een gezicht te geven, zodat. jij je begrepen voelt of jouw naaste beter kunt begrijpen. Zodat mensen die zelfmoordgedachten hebben, er niet meer alleen voor hoeven te staan.

En te verkrijgen bij alle andere (online) boekhandels.

Denk je zelf over zelfmoord of ken je iemand die daar over denkt? Neem dan contact op met 0900-113. Of kijk op de website 113.nl

Ga anders samen een taartje eten!

Gedicht over het beleven van een conflict

5 september 2019

Als dingen niet goed zitten
Reageer ik zelden primair 
Emoties worden geblokt 
Of zijn totaal afwezig

Ik reageer rationeel
Val terug op afspraken
Gewoontes
Ervaringen zoals ik denk dat ze zijn

Herinneringen raken door de tijd gekleurd
Stemmen niet meer overeen met de werkelijkheid

Ik leef in het verleden
Ik ben niet meegegroeid 
Dat is onwenselijk en zelfs storend
Een storend sujet

De kleur van mijn gevoel 
Is de doordruk van mijn perceptie
Niet per se de waarheid 

De pijn van de kramp waarin ik schiet
Als ik gemaakte keuzes toelicht
Verdedig
Blikken schieten heen en weer 
Ik spreek Chinees
Er is geen enkele herkenning van wat ik zeg

Hier zijn we elkaar dus totaal kwijt geraakt

Mijn hoofd in een 24-uurs race
Honderden discussies voer ik in gedachte 
Het ebt niet weg 
Natuurlijk niet

Ik voel me verraden, incapabel en tot last
Het gevolg van mijn interpretatie
Toch: het voelt zoals het voelt

Ik ben gek 
Ik hoor hier niet te zijn

Zoals de genade van God, zijn de kaarsen gratis

Blog over bezinning en verlies, troost en herstel.

Je kijkt in de kerk richting het altaar vanuit het middenpad. De voorkant van de kerk is rond en bevat drie hoge glas-in-loodramen waarvan de middelste erg kleurig is. De banken in de kerk zijn lichtgroen.
Kerk in Hjo, Zweden. Foto: Mascha Gesthuizen

Het wordt lichter bij het binnentreden van deze kerk. De banken zijn groen van een moeilijk te beschrijven groene kleur. Geen mint, dennen, mos, of gras, wel een lichte tint, maar toch sober. De kleur van de kussens op de banken benadert die van de klassiek rode kleur van de houten huizen in dit land. 

Ze storen zich niet aan onze komst

Voorin heeft dit heilige gebouw een halfronde vorm met drie grote glas-in-lood ramen waarvan alleen de middelste een kleurige prent heeft. Het voelt open.

Ik sta in het midden van het gangpad en neem de indrukken op. Op de voorste bank is een oud echtpaar verwikkeld in een geanimeerd gesprek. Ze storen zich niet aan onze komst, zo’n luid gesprek kan hier blijkbaar. Op het gietijzeren statief staan twee brandende kaarsjes, ongetwijfeld net aangestoken. Ik stel me voor hoe het echtpaar de charmes en de onhebbelijkheden bespreekt van de doden voor wie zij de kaarsjes laten branden. 

Kinderspeelhoek

In tegenstelling tot de meeste Duitse en Oostenrijkse kerken is dit een kerk waar ik me niet nietig voel maar op mijn gemak. Het is warm en gemoedelijk. Zweedse kerken zijn anders dan Nederlandse, Duitse of Oostenrijkse. Ik denk aan de kinderspeelhoek die ik eerder deze week in een kerk elders zag. Compleet met kleurplaten en verkleed-kleren. Habijten, dat wel.

Ik word terug gehaald uit de wirwar van kleerhangers en onderjurken aan het kinderkleedrek doordat het echtpaar nog harder gaat praten. Ze staan stram en stijf op en hobbelen de kerk uit, de conversatie lijkt nog lang niet klaar. 

Spreken met de doden?

Zoals de genade van God, zijn de kaarsen gratis. Foto: Mascha Gesthuizen

Het statief trekt me naar zich toe. Nooit brandde ik een kaars voor iemand die dood was. De mensen die ons ontvallen, houden simpelweg op te bestaan voor mij. Je kunt doen wat je wil, maar het zal ze nooit meer bereiken. Ik heb nooit gesproken met of tegen mijn dierbaren die niet meer bestaan uit vlees en bloed maar slechts als herinnering. Nooit zeg ik tegen mijn kinderen: ‘Opa zou trots op je geweest zijn.’ 

Tot ik me realiseerde dat dit ‘missen’ is. En dat dat betekent dat hij of zij nog stevig in mijn leven verankerd is, omdat de denkbeelden gevangen zitten in de meningen en uitingen die ik zelf doe. En dat ik op de momenten van gemis vooral zoek naar de steun en erkenning die ik ooit mocht ervaren, omdat die zo veilig en vertrouwd voelde, zo warm en liefdevol. Dan ben ik dankbaar dat ik die heb mogen ervaren en dat ik de herinnering daaraan nog altijd bij me draag.

Troost uit het hiernamaals

Deze warme vriendelijke kerk roept dit allemaal bij me op. Nou ja, die kerk natuurlijk niet, maar het feit dat het terugkomen uit mijn recentste depressie, het fijne land waar ik ben, de warme sfeer van de plek waar ik sta met twee van de drie belangrijkste mensen in mijn leven op dit moment. Dat komt hier voor die kaarsjes, allemaal bij elkaar.

Statief waarop wij onze kaarsen branden. Foto: Mascha Gesthuizen

Het lijkt me heel troostend als je kunt geloven in een vorm van het hiernamaals. Als je kunt vertrouwen op steun of erkenning van die persoon die jou zo dierbaar was maar die je nooit meer kunt omhelzen. Vaak heb ik verlangd naar dat soort troost en soms zelfs gehuild, om het gemis daarvan. 

Ik loop naar het bakje met kaarsen en pak er een uit. Ik weet nu dat iedereen dit op zijn eigen manier kan doen, vanuit zijn eigen motieven. Ik steek de kaars aan en denk aan papa. Deze kaars brand ik voor mezelf, om zo stil te kunnen staan bij het verlies van mijn vader, al zo lang geleden. Na al die jaren kan ik eindelijk een kaars branden, in zijn naam.

Vereeuwig je hersenspinsel

Schrijf de boodschap die je achter wil laten. Foto: Mascha Gesthuizen

In deze kerk mag je bestaan, gewoon omdat het kan. Je doet er misschien zelfs toe. Iets van je hersenspinsels kun je achterlaten als je wil, je zijn markeren. Zodat iemand je kan vinden, zelfs als je er niet meer bent. En dan misschien een mooie herinnering toe kan laten. Of niet…

1 augustus 2019
Wie ruimte neemt ogenschijnlijk onbegaanbare paden te verkennen
vindt zichzelf
maar ziet nog zoveel meer!
Mascha Gesthuizen
Vereeuwig je hersenspinsel en besta. Foto: Mascha Gesthuizen

Onder te zware lucht

Bespiegeling, Foto Mascha Gesthuizen, augustus 2019

Achter me, zonder het op te merken
Haalt het me in, neemt bezit
Dwingend voegt het de dingen
Naar eigen inzicht, streng
Het gaat me beperken

Beklemmend, gevangen in de cocon
Niet sterk genoeg om uit te breken
Capituleren is wat ik doe
Het is immers het enige dat rest
Overdenkend hoe de weg naar patronen deze keer begon

Kleuren dringen binnen, het gevoel vertalend
Eerst verfijnd kleurrijk, dan donker gekras
De optionele zwarte streep trekt,
zoals dat waar hij voor staat
Onder een te zware lucht, mijn hoofd malend

In mijn cocon breekt het besef door
Ik heb me weer laten vangen
Nog steeds leer ik niets
Over de betekenis van signalen
En hoe weinig ik me eraan stoor

Ik breek door het gat
Dat het besef in het cocon heeft gemaakt
Ik leef, schrijf, geniet, ik voel dat ik leef
Misschien onthou ik ooit,
hoe het met signalering ook weer zat

Winnen of leren

Noa Pothoven stapte uit het leven door te stoppen met eten en drinken nadag haar psychiatrische problemen niet langer dragelijk voor haar waren. Wat illustreert dat over de wijze waarop we in Nederland de jeugdzorg en jeugdpsychiatrie georganiseerd hebben?

Het dilemma van het juiste hokje

Noa. Zeventien jaar, klaar om van de wereld af te stappen. Het leven heeft een wrede grap met haar uitgehaald en nu heeft ze daar korte metten mee gemaakt. Verkrachting, PTSS, anorexia, depressie en kiezen voor de dood zijn kernbegrippen. Naar de rest kunnen wij slechts gissen, waarschijnlijk weet niemand meer hoe het nou precies zit. 

Een leven dat zo loopt, dat zo eindigt, kent alleen verliezers. Het meisje zelf, haar ouders en omgeving, de hulpverlening die erbij betrokken is geweest. 

Stel je voor dat je op je zeventiende in je eentje naar de schuur loopt. Zoals altijd klemt de deur en het kost je moeite om hem open te krijgen want je bent ondervoed en daardoor niet zo krachtig. Over zoiets banaals als het klemmen op zich maak je je vandaag niet druk. Je pakt je fiets uit de schuur, laat de deur voor wat het is en fiets het poortje uit, op weg naar het station. 

Niemand weet waar je heen gaat. Zelf weet je niet hoe laat je terug komt, of je nog terug komt. Het waait en het miezert een beetje. De natte kou voel je niet want je hebt al lang geleden geleerd gevoel buiten te sluiten. Op het station check je het saldo op je ov-kaart; er moet een bedrag gestort worden om met de trein te kunnen reizen. Nadat je hebt opgewaardeerd, ga je de poortjes door die toegang geven tot de perrons. Ergens boven is het piepende ijzer op ijzer te horen van treinen die tot stilstand komen. Het geluid van stemmen en voetstappen in allerlei soorten ritmes gaat de stroom mensen vooruit die de trap afkomt en zich in de hal verspreid. De mensenmassa haalt je kort uit je mijmering, maar je moet door, tegen de stroom in, op weg naar het verlossende woord van de Levenseindekliniek. Voor het eerst sinds lange tijd voel je weer hoop. 

En stel dat je dan ’s avonds weer thuis komt. Iemand heeft de schuurdeur weer dicht gedaan zodat je opnieuw al je kracht moet inzetten om hem weer open te krijgen. Door het raam zie je het kleurenpalet van de tv, twee schaduwen op de bank. Niemand weet waar je geweest bent. Je sluipt naar boven en sluit je op in je kamer. Alleen met je afwijzing. Je bent het leven nog wat verplicht.

De psychiatrie, de jeugdpsychiatrie en de jeugdzorg zijn de afgelopen jaren opgedeeld in hokjes, die gescheiden zijn door een ondoordringbaar materiaal van het sterkste soort. Als je drie diagnoses hebt, zoals Noa, moet je aanspraak maken op drie hokjes. Maar dat kan natuurlijk niet. Behandelen in psychiatrisch Nederland kenmerkt zich door wachtlijsten, doorverwijzen, beperkte budgetten en zwart-wit beleid. Van het ene naar het andere hokje vraagt veel administratie waarvan vaak niet duidelijk is wie dat moet doen, met veel contactmomenten en elk van die contactmomenten kent zijn eigen foutenmarge. Je moet nogal aanhouden en geen enkele vorm van zelfstigma dragen, wil je krijgen wat je nodig hebt. 

Het verhaal van Noa is een exces. Het zijn wel de excessen die de onvolkomenheden van een systeem meer dan bloot leggen. Moge haar dood de loep zijn waaronder we knelpunten onweerlegbaar definiëren.

Bronnen
https://www.ad.nl/binnenland/noa-is-17-jaar-geworden-ik-word-losgelaten-omdat-mijn-lijden-ondraaglijk-is~a7a2cc47/
https://www.gelderlander.nl/home/noa-16-uit-arnhem-is-nu-al-klaar-met-haar-verwoeste-leven~a01a7bd1/
http://www.levenseindekliniek.nl/blog/2019/06/05/het-overlijden-van-noa-pothoven-death-of-noa-pothoven/
https://113.nl

Hulp nodig na het lezen van deze blog?

Ga naar https://113.nl

%d bloggers liken dit: