gedichten

Onder te zware lucht

Bespiegeling, Foto Mascha Gesthuizen, augustus 2019

Achter me, zonder het op te merken
Haalt het me in, neemt bezit
Dwingend voegt het de dingen
Naar eigen inzicht, streng
Het gaat me beperken

Beklemmend, gevangen in de cocon
Niet sterk genoeg om uit te breken
Capituleren is wat ik doe
Het is immers het enige dat rest
Overdenkend hoe de weg naar patronen deze keer begon

Kleuren dringen binnen, het gevoel vertalend
Eerst verfijnd kleurrijk, dan donker gekras
De optionele zwarte streep trekt,
zoals dat waar hij voor staat
Onder een te zware lucht, mijn hoofd malend

In mijn cocon breekt het besef door
Ik heb me weer laten vangen
Nog steeds leer ik niets
Over de betekenis van signalen
En hoe weinig ik me eraan stoor

Ik breek door het gat
Dat het besef in het cocon heeft gemaakt
Ik leef, schrijf, geniet, ik voel dat ik leef
Misschien onthou ik ooit,
hoe het met signalering ook weer zat

Standaard