Nieuwe roman in de maak, Nieuws

82.869

Het is onbestaanbaar dat de tweelingkalveren die door mijn manuscript drentelen, daadwerkelijk hier zijn aangekomen. In de stal van de kinderboerderij geboren in het najaar om nu fotogeniek voor de camera van mijn dochter heen en weer te dansen in de wei, op zonder meter afstand van mijn huis.

Foto: Emma Harfterkamp 2020

Er zat niks anders op dan lekker doorschrijven. Dat kostte in het geheel geen geen moeite; een goed verhaal schrijft zichzelf. Ik ben slechts de bediener van het toetsenbord. Met plezier.

De stand is 82.869 woorden, vandaag. Het moment om het uit handen te gaan geven voor het genadeloze oordeel van de uitgever, komt akelig dichtbij. Al ben ik me ervan bewust dat doorschrijven om dat oordeel nog wat van me af te houden, meestal niet bijdraagt aan een beter eind.

Dus daarom vandaag een stap in de goede richting gezet. Mijn website is totaal gereviseerd: teksten aangepast, nieuwe layout, waar ik erg tevreden over ben trouwens, en hier en daar wat verwijderd of vervangen. De kraamkamer is er klaar voor. Nu doorwerken tot ik met verlof kan…

Standaard
Blogs

Sociale afstand?

Gesigneerde roman. Foto Mascha Gesthuizen

Perspectieven trillen op hun fundamenten

Overdonderend besef je dat perspectieven trillen op hun fundamenten. Sociaal afstand houden. Wat je in je therapie geleerd hebt, loslaten. Loslaten omdat de Mens op Aarde ziek is. Platgetrapt door Corona: ik, wij, jullie. Mensen worden angstig, maar nemen elkaar mee in optimisme en zoeken in elkaars antwoorden de geruststelling waar ze zo naar verlangen.

Je bent weer alleen

Sociaal afstand houden. Je bent weer alleen. De loep die altijd op de doemscenario’s gelegd kan worden, de loep die je tijdens je gesprekken met je therapeut zo zorgvuldig had opgeborgen… Die loep bevindt zich opeens weer in je hand. Je hand, die zich al richting het doemscenario beweegt. Het is geen optie meer de loep er nìet op te leggen. 

Het blijkt een modderstroom te zijn

Sociaal afstand houden. De zware stroom neemt je mee. Je probeert tegen de stroom in te gaan want je bent geweest waar het fijn was en je wil daar blijven. Maar de stroom is te zwaar, het blijkt een modderstroom te zijn. Angst en negativiteit plakken met de modder samen aan je lijf en je weet zeker dat je je nooit meer zult kunnen wassen.

Normale reactie

Het is moeilijk om nìet in een nieuwe depressie te glijden op deze Aarde waarop de mensen ziek zijn. Reageer je abnormaal? Of is het een normale reactie op een abnormale situatie?

Oordeel niet

Laat sociale afstand geen sociaal isolement worden. 
Leef, lees, deel. 
Breng begrip op voor anderen, ook al begrijp je ze niet altijd. 
Oordeel niet, maar verdiep je in de situatie van anderen als je hun reactie niet kunt volgen.

Lees of luister

Over allerlei menselijke problemen is informatie te krijgen. Over depressie en suïcidaliteit lees je bijvoorbeeld Halverwege het einde, een roman over het leven van een huisarts die zelf kampt met depressies, via Futuro Uitgevers. Of je luistert de podcast ‘Verstrikt’ waaraan ik meewerkte, van Maarten Dallinga via omroep Gelderland. Ook te beluisteren via je podcastapp. 
Heb je na het lezen van deze blog vragen over suïcidaliteit, neem dan contact op met 113 zelfmoordpreventie. 

Links

https://futurouitgevers.nl
https://www.113.nl
https://www.omroepgelderland.nl/verstrikt

Halverwege het einde is bij elke boekhandel of online boekhandel te bestellen, bijvoorbeeld via:

https://www.bol.com/nl/s/?searchtext=halverwege+het+einde&searchContext=media_all&appliedSearchContextId=&suggestFragment=halverwege&adjustedSection=&originalSection=main&originalSearchContext=media_all&section=main&N=0&defaultSearchContext=media_all

Standaard
Acties, Nieuws

Taboe op je kerstmenu

Er zijn momenten dat alles duidelijker is dan anders. Als de wind guur wordt, de regen gestaag valt en het geluid van spelende kinderen op straat wegsterft, is het tijd van bezinning. Het eind van het jaar is in zicht en we stellen onszelf de vraag of we alles hebben gedaan wat we voor dit jaar van plan waren.

Nu is het pas halverwege december, nog wat vroeg voor zulke mijmeringen, maar aan de andere kant geloof ik in terugkijken om te leren. Dan is het best fijn dat je nog twee volle weken in het verschiet hebt om een inhaalslag te maken.

Vanuit de anonimiteit

Een van mijn missies voor afgelopen jaar, was doorgaan met de strijd tegen taboe’s en stigma’s rondom depressie. Zoals de depressie eenzaam is, is de strijd tegen deze taboe’s dat ook. Althans, zo heb ik het ervaren. Een boek schrijven is niet genoeg. Je moet zorgen dat het gelezen wordt. Dat je over het onderwerp mag vertellen. Dat je gezien wordt. En dat dan vanuit anonimiteit. Het inschakelen van andere media valt niet mee. Want ze kennen je naam niet.

Aanhaken dus. Want de strijd tegen het taboe gaat door. Ik schoof aan tafel bij de talkshow van Echt Esther voor Radio Aalsmeer. Ik gaf enkele lezingen, sprak op de Uitmarkt in Amsterdam met bezoekers van de kraam van de Uitgever, Futuro, van mijn roman Halverwege het einde en leverde mijn bijdrage aan de vijfdelige podcastserie Verstrikt van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland, over omgaan met zelfmoord. Stuk voor stuk enerverende projecten die me waardevolle gesprekken opleverden en me ook eens te meer duidelijk maakten hoeveel taboedoorbrekend werk nog nodig is voor dit onderwerp.

Lekker opbeurend

En dan staat daar de zak van Sinterklaas, als aankondiging van de maand waarin ongetwijfeld de meeste cadeau’s langs de kassa gaan. Heeft iemand ooit geteld hoeveel boeken er in december verpakt worden in cadeaupapier?

Mijn collega-schrijvers maken mooie foto’s of ludieke filmpjes om hun boek aan te prijzen. En dan rijst de vraag: hoe doe je dat, met een boek over depressie en zelfmoord? Op een post van mij waarin ik aandacht vroeg voor Halverwege het einde, kwam een reactie: lekker opbeurend, zo’n depressieverhaal met de Kerst.

In december lachend aan tafel

Tja. Dat misschien niet. Maar ook met Kerst zijn mensen depressief. Ook met de feestdagen passeren zelfmoordgedachten. Juist het niet mogen bestaan van zulke gevoelens en gedachten kan verstikkend werken voor degene die ze heeft. De druk kan enorm oplopen als je netjes op moet zitten en je best moet doen om tenminste die twee avonden in december lachend aan tafel te zitten en met oud en nieuw de beste wensen moet geven en ontvangen en dat het liefst ook nog allemaal gemeend.

Daarom: Geef mijn boek. Lees mijn boek. Ook in december. Je geeft zoveel meer. Je geeft erkenning en begrip. Je laat iemand weten dat er tijdens de feestelijkheden ook ruimte is om uit dat alles verstikkende isolement te komen, er te zijn. Zonder voorbehoud, omdat je weet dat het niet voor iedereen altijd feest is, ook al is het Kerst.

https://www.bol.com/nl/p/halverwege-het-einde/9200000089684435/?bltgh=g7pCds9g45n2jB59AwBMeA.1_4.5.ProductTitle

Standaard
Nieuws

Halverwege het einde raakt Verstrikt

‘Het zuigt, het trekt, het gaat met je aan de haal…’

Lees het interview met Maarten Dallinga

www.omroepgelderland.nl/nieuws/2429352/Maarten-bekende-tegenover-zijn-ouders-dat-hij-ooit-dood-wilde

‘Het is nooit het eerste wat je doet. Het is altijd het laatste…’

Aan deze prachtige podcast van Maarten Dallinga mocht ik meewerken. Ik ben blij met deze kans om zo, na het verschijnen van mijn roman ‘Halverwege het einde’ wéér zelfmoord onder de aandacht te mogen brengen. Want dat is hard nodig om het aantal zelfdodingen omlaag te brengen.

Zo egoïstisch. Denken ze niet aan hun kinderen, hun partner, hun familie?’

‘Als je op het punt staat de stap naar zelfmoord te zetten, zit je in een vacuüm. De binding met je naasten ben je dan allang kwijt. Je bent met heel andere dingen bezig.’

laat je raken

Lees Halverwege het einde

Luister Verstrikt

Standaard
Nieuws

Verstrikt

Indringend
Indrukwekkend
Informatief

Dat is de podcast over #zelfmoord van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland.

Vijf afleveringen, elke week komt de volgende online
Luister vanaf 9 november via je podcast-app (iTunes/Apple Podcasts, Spotify, Stitcher en bijv. Player FM. Luisteren kan ook via http://www.omroepgelderland.nl/verstrikt.

Test gaat verder onder de afbeelding

Foto: Lex Harfterkamp

Zelfmoordgedachten beleef je op een eenzaam niveau. Daar wil je niet zijn. Daar zou niemand moeten komen. Maar hoe weet je dat iemand daar zit? En hoe bereik je die dan?

Zelfmoord moet beter bespreekbaar worden zodat betere preventie mogelijk is.

Om het taboe op zelfmoord te doorbreken, schreef ik #halverwegeheteinde, mijn op ware gebeurtenissen gebaseerde roman die in 2018 uitkwam.

Maarten Dallinga maakt #verstrikt. Vanuit mijn ervaringen kon ik mijn bijdrage aan zijn podcast leveren.

Dus luister deze podcast. Het is niet eng. Het is mooi, indringend, indrukwekkend. Ervaringen. Informatie. Erkenning. Tips. Het zit er allemaal in. Vanaf 9 november staat het klaar voor jou.

Ik hoor graag wat je van de podcast vindt. Laat het weten via het contactformulier elders op deze site.

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan meer informatie of contact, kijk dan op https://www.113.nl. Of bel 0900-0113.

Standaard
Blogs, Nieuws

Hoera! Eén jaar!

Een jaar geleden

Maar het voelt als gisteren

Werden de eerste exemplaren van Halverwege het einde gedrukt, verspreid en gelezen. Wat tot dan in mijn hoofd bestond, werd beschikbaar voor iedereen die het maar zou willen lezen.

Spanning, verwarring, berusting, depressief, onzekerheid, trots, tevreden. Een greep uit wat zich in mij voltrok. Ik heb veel geleerd over het auteurschap. Bevestiging van wat ik al wist. Ontdekking van nieuwe dingen. Verwachtingen, teleurstellingen, verrassingen. Het schrijven van een boek brengt zoveel meer met zich mee dat je beseft als de eerste zinnen zich vormen in je hoofd.

Het smaakt absoluut naar meer. In mijn tweede boek loeien koeien; ik ben al zover dat ze dat daadwerkelijk doen. En voor een derde boek vormt zich al een verhaallijn.

Op deze jubileumdag wil ik graag Marcel en Maarten van https://futurouitgevers.nl bedanken voor het vertrouwen in mijn boek en het uitgeven van mijn debuut. Daarmee ging wens twee in dit proces in vervulling.

Voor wens drie heb ik mezelf een aantal recensies cadeau gedaan. Mijn derde wens was namelijk dat mijn boek gelezen zou worden. Dat gebeurt gelukkig al volop. Maar om mijn doelgroep nog beter te bereiken, heb ik enkele recensenten bereid gevonden mijn boek kritisch te lezen en te voorzien van feedback. Hieronder vind je de linken naar hun recensies op Hebban of site.

https://valeriesboekenwereld.wordpress.com/2019/04/28/halverwege-het-einde-mascha-gesthuizen/#more-3527

https://www.hebban.nl/recensies/saskia-boree-sjm-schrijft-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/marjolein-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/carmen-franssen-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/sceptica-over-halverwege-het-einde

https://www.hebban.nl/recensies/nicole-vrielink-over-halverwege-het-einde

Er volgen nog een paar recensies, dus hou Hebban, Facebook of mijn website in de gaten.

En de eerste wens? Dat was natuurlijk dat het me zou lukken heb boek te schrijven en te voltooien. Ik had steun en liefde van mijn gezin bij alle ups en downs tijdens het schrijfproces. Dankzij (eind)redacteur Rob Steijger http://fzeven.nl en de feedback van mijn meelezers is het verhaal op papier gekomen. En daar ben ik trots op.

Standaard
Blogs, Nieuwe roman in de maak

Je bent er. Meer is niet nodig.

De route bij het Keizer Traianusplein driekwart rond en naar beneden heb ik jaren niet gereden. Toch zit hij nog in mijn ruggenmerg. Ik laat de stad achter me en rij de polder in. In deze tijd van het jaar en zo net na een regenbui, toont de natuur zich hier op zijn groenst. 

De Kekerdomse Molen ‘de Duffelt’-Streekgala 2017

Tussen de weilanden door en over dijken vervolg ik mijn weg. De omgeving is niet vreemd maar ook niet meer eigen. Ik vraag me af wat ik  verwacht had. Ik kan vandaag weer niet bij mijn gevoel. Nu nog niet, tenminste. Zonder twijfelen neem ik de afslagen en doorgaande wegen gaan over in landweggetjes. Voor het eerst zie ik dat ook hier het leven door is gegaan. Rode fietsstroken markeren de overgang van weg naar berm.

Ik rij de straat in waar ik word verwacht en terwijl ik parkeer zie ik achter een raam mensen in beweging komen. De basis van deze afspraak is ongeveer vijfendertig jaar geleden gelegd. Meisjes waren we nog. Paarden waren onze verbindende factor maar de herkenning van onze gekte het fundament. Alleen, dat wisten we toen nog niet.

Als ik uitstap, komt een kleurig uitgedoste vrouw me tegemoet. Voor ik het weet word ik stevig in de armen gesloten. Een fysieke herinnering aan lang geleden, geruststellend. Als er nog weerstand in mij aanwezig was, is die nu weggeknuffeld en ik ben klaar om mee naar binnen te gaan, waar haar ouders op mij wachten. 

De goede dingen in het huis, zoals de kroonluchter boven de salontafel waarvan ik destijds met verbijstering getuige was van de aankoop, zijn behouden. Andere dingen, het wolkjesbehang op haar kamer, zijn vervangen. Ik voel me meteen thuis.

We lunchen en ik zit op de stoel waar ik toen ook altijd zat. Toen, nu, intussen, alles komt voorbij. Haar psychiatrische aandoening en hoe zij en haar ouders ermee omgaan. Jaren zat ik verstikt in vooroordelen over hoe haar ouders er volgens mij tegenaan keken. Als het ooit al zo was zoals ik me had voorgesteld, dan hebben ze een heel proces doorgemaakt van groei en ontwikkeling. Accepteren en leren hun dochter te begrijpen en ondersteunen, in de basis door een stabiel thuis te bieden, maar ook in periodes van instabiliteit. En niet alleen dat, maar ook de vanzelfsprekendheid waarmee dat blijkbaar gaat, gewoon, omdat zij hun dochter is.
Haar moeder zei: ‘Het is even moeilijk, maar het duurt meestal een paar dagen. Dan is het ergste weer voorbij.’
Zonder oordeel. Zonder slachtoffergedrag.

Ik voelde bewondering voor deze loyaliteit aan hun dochter. Het gesprek ging verder. Haar ouders vonden het soms lastig dat ze van niks wisten. Dat ze leken waren. Voor haar was het goed zoals het was; ze wist zich veilig en geborgen, zelfs op de momenten dat haar wereld werd verwisseld voor een ongrijpbare, bizarre wereld die haar fopte en haar te grazen nam. Hoe bijzonder is het dat een band tussen mensen dat kan bewerkstelligen. Dus ik zei: ‘Je bent er. Meer is niet nodig.’ En ik wist dat het waar was. 

From Wikimedia Commons, the free media repository

Ik rij weg, verzwaard door toegelaten gevoel en tegelijkertijd opgetild door ervaren warmte. Ik weet dat ik het vandaag aankan meer herinneringen te ontvangen. Dus ik stuur de auto langs het Gasthuis, waar oma introk toen je nog naar het bejaardenhuis verhuisde omdat je vijfenzestig werd. Ik sta stil bij de veranderingen in de maatschappij; hoe komt het dat de sfeer in de gezondheidszorg zo grimmig is geworden, dat afhouden en naar andere instanties doorverwijzen de norm is geworden? Hoe zou het mijn vriendin vergaan als ze niet terug kon vallen op haar ouders, om wat voor reden dan ook? Mijn omarmde gevoel van dit moment lijkt die omslag door de jaren opeens te benadrukken.

Ik vervolg mijn weg langs de kerk middenin het dorp. De kerk die ik vooral ken van het afscheid van mijn beide oma’s, mijn opa en mijn vader. Voor mij is de kerk verbonden aan de dood, op een waardige manier. Wat moet het troostrijk zijn je te kunnen laven aan een geloof dat je richting geeft en houvast.

Als ik het dorp uitrijd, word ik terug gehaald naar het nu. Haast onherkenbaar staat daar de boerderij die het decor vormt van het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Het is tijd om naar huis te gaan.

Standaard
Blogs, Elders op het internet, Recensies

SJMSchrijft over Halverwege het einde

Saskia Boree vindt dat er meer aandacht moet komen voor het onderwerp depressie. Als zij de oproep leest om ‘Halverwege het einde’ te lezen en er een review of recensie over te schrijven, meldt zij zich meteen. Als ervaren recensent met interesse voor het onderwerp depressie, lijkt deze oproep haast aan haar persoonlijk gericht.

In korte tijd verschijnt de eerste recensie op https://www.bol.com/nl/p/halverwege-het-einde/9200000089684435/?suggestionType=searchhistory&bltgh=pVvBrbmIsSTxh75jof5IMQ.1.3.ProductTitle
en die op Hebban en Goodreads volgen algauw.

Maar dat is nog niet alles. Op haar website https://sjmschrijft.wordpress.com/2019/04/23/halverwege-het-einde-heeft-anachronistische-insteek-en-maakt-onderwerp-depressie-minder-ongrijpbaar-mascha-gesthuizen/?fbclid=IwAR38O5YD4zhmr5elhCEUDCSl7iuK2Np0jSM03lT8x2lX-u3rvul1wo9MfD0is een blog over ‘Halverwege het einde’ gepubliceerd die de moeite van het lezen waard is. SJMschrijft laat een scherpe analyse van mijn boek zien die de inhoud, structuur en boodschap eer aan doet. Waarvoor mijn dank.

Standaard
Acties, Blogs, Nieuws

Weg

Een brandende gloeilamp temidden van andere gloeilampen die uit zijn, tegen een blauwe achtergrond. Het beeld symboliseert het thema 'Zichtbaar' van de week van de psychiatrie
Week van de psychiatrie 2019

Hier stond net nog een gedicht
Maar helaas ben ik voor de delete knop gezwicht
Of misschien is dat juist heel fijn
Zou het een niet zo mooi gedichtje kunnen zijn?
Delete als proces is niet zo zwaar
Het maakt het ge-delete niet minder waar
Maar weg is weg en dat ruimt op
Weer wat ruimte voor iets anders in mijn kop

15914MG

De week van de psychiatrie

Dit jaar vallen de Week van de Psychiatrie en de Boekenweek (bijna) samen. Hoe mooi komt dit samen in mijn roman ‘Halverwege het einde!’ Vandaag is alweer de laatste actiedag. Alleen vandaag nog bestel je het ebook Halverwege het einde nog voor de prijs van 2,99 euro.

Bestellen doe je bij…

https://www.libris.nl/boek/?authortitle=mascha-gesthuizen/halverwege-het-einde–9789492939111

http://www.ako.nl/product/9789492939111/halverwege-het-einde/

https://www.bruna.nl/boeken/halverwege-het-einde-9789492939111

en vele andere online boekhandels.

Standaard
Acties, gedichten, Nieuws

Als het einde nadert

Tegen blauw licht zijn alle lampen uit op een na. Deze brandende lamp symboliseert voor mij het thema zichtbaarheid van de week van de psychiatrie 2019.
De week van de psychiatrie 2019

Nog twee dagen resteerde
De laatste twee dagen van je leven
We wisten het niet
Maar het is om het even

We zochten naar gedichten
Teksten voor je laatste dag
De grootheid etaleren
In een eenvoudig gedag

Rust en vrede op die momenten
Liefhebben het gevoel
Afscheid nemen
Was achteraf gezien het doel

De dagen passeerden
Het einde van de week
Je laatste nacht kwam
Jij, die nog een laatste maal keek

41114MG

Als het einde nadert…

schreef ik ter nagedachtenis aan mijn vader, maar draag ik vandaag op aan onze vriend en zakenrelatie HG.

Tijd voor een actie

Dit jaar vallen de Week van de Psychiatrie en de Boekenweek (bijna) samen. Hoe mooi komt dit samen in mijn roman ‘Halverwege het einde!’ En omdat al het goede in drieën komt, maken we er natuurlijk een mooie aanbieding van. Daarom deze hele week het eBook voor slechts 2,99.

Bestellen doe je bij

https://www.libris.nl/boek/?authortitle=mascha-gesthuizen/halverwege-het-einde–9789492939111

http://www.ako.nl/product/9789492939111/halverwege-het-einde/

https://www.bruna.nl/boeken/halverwege-het-einde-9789492939111

En vele andere online boekhandels.

Standaard