Lezersrecensie van Bas van Beers

“Rauw talent. Tekst gestript van alle franje.

Als meelezer was ik intensief betrokken bij het wordingsproces van dit boek. De eerste delen van het manuscript kwamen binnen als een mokerslag. Rauw talent. Tekst gestript van alle franje. Zo kaal als Ubele haar leven en zichzelf ook ervaart. Het schrijfproces heeft het alleen maar beter gemaakt. Evenwichtiger zonder gepolijst te worden. De intelligentie van Mascha als schrijfster is goed terug te zien in haar observaties en de opbouw van het verhaal. Niet voor iedereen even makkelijk dit boek. Het zit dicht op de huid.

Lezersrecensie op Facebook

Lezersrecensie van Dimphy de Hamer september 2018
Ik heb genoten van jou boek! Als de kinderen ‘s avonds op bed lagen dook ik ermee op de bank..het eerste boek dat ik in vijf jaar uitgelezen heb. Boeiend geschreven, het karakter nam me echt mee in haar verhaal. En idd op een aantal punten confronterend, hoe de basis voor depressie al in de jeugd gelegd wordt, wat we voortdurend in ons hoofd afspelen en voor waar aannemen. Het niet bewust kunnen genieten maar ergens vanaf de zijlijn toekijken, alsof je zelf niet het recht hebt gelukkig te zijn was herkenbaar!

Gastblog: Werkoverleg!

‘Schrijven is een eenzaam beroep.’ Hoe vaak heb ik dat niet gehoord. Met erachteraan de vraag of het voor mij niet beter zou zijn iets te doen waarbij ik meer onder de mensen kom. Geloof mij: als ik niet al gek was, zou ik het worden als ik voortdurend mensen om me heen had.

Bovendien is het een misverstand. Het is lang niet zo solistisch als het lijkt. Onderstaande blog het daarvoor het wetenschappelijk bewijs. Yvonne Franssen, thrillerschrijfster met vier thrillers en een dichtbundel op haar naam, schreef hem naar aanleiding van ons intercollegiaal overleg afgelopen week in Venray.

Maschaenik

——Werkoverleg!—–

Door Yvonne Franssen

12/09/2018

Maandagavond, even na achten. Hoewel het meteorologisch gezien al herfst is, lijkt het in werkelijkheid meer op een zwoele zomeravond. Op de diverse terrasjes aan de markt genieten mensen van de laatste stralen avondzon en elkaar. Zelf loop ik aarzelend, met mijn telefoon in de hand, op zoek naar het afgesproken café.

‘Hier rechts,’ schalt de stem van de navigatie beschamend hard over het plein. Met een, naar ik hoop, nonchalant gebaar stop ik het toestel in mijn tas en speur naar een straatje rechtsaf, totdat ik besef dat ik pal voor mijn bestemming sta.
Binnen kijk ik zoekend om me heen, maar ze is er nog niet. Ik kies een rustig plekje achterin, van waaruit ik de ingang in de gaten kan houden en bestel een kop koffie. Even later zie ik Mascha binnenkomen en speurend om zich heen kijken.
Ik had op de parkeerplaats de gelegenheid te baat genomen om een van de glazen hokjes met een betaalautomaat te verfraaien met een poster van Schaduwen, maar ook Mascha is voorbereid. Ze heeft niet alleen een exemplaar meegenomen van Halverwege het einde, haar eigen debuutroman, maar ook eentje van Schaduwen. Want er moet natuurlijk wel een foto worden gemaakt, en een foto zonder onze boeken telt niet.
Hoewel we elkaar pas twee keer eerder ontmoet hebben, en er bij die gelegenheden geen mogelijkheid was om uitgebreid kennis te maken, voelt het meteen vertrouwd. We praten over onszelf en schrijven en ambities en boekpromotie en al dat. Het is fijn om te horen hoe een ander het schrijfproces heeft ervaren, om overeenkomsten en verschillen te ontdekken. En het is nóg veel fijner om samen plannen te smeden. We beleven dezelfde spannende tijd, en we willen daar allebei graag een succes van maken. En dat gaan we dus doen, hebben we besloten. Geen twijfels, geen gezeur, ertegenaan! Dus. Wordt beslist vervolgd!