Nieuws

Thriller ontmoet roman

Halverwege het einde vallen de Schaduwen op hun plek. Het is zover! Thriller ontmoet roman live.

Op 3 november 2018  van 14.00 uur tot 15.30 uur gaan Yvonne Franssen -auteur van Schaduwen- en Mascha Gesthuizen -auteur van Halverwege het einde- met elkaar in gesprek over boeken, schrijven, het auteursschap en alles wat spontaan voorbij komt.

Maschaenik

Nieuwsgierig naar wat zij te vertellen hebben? Kom dan 3 november naar Boekhandel Krings Brandstraat 23, 6131 CS, Sittard

https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fpermalink.php%3Fstory_fbid%3D485207988635527%26id%3D100014389890464&width=500“>Geef hier aan of je interesse hebt in dit evenement.

Standaard
Blogs

Kiloknaller!

‘Honderd, honderd, ik heb honderd, wie biedt er meer? Ja honderdtien, honderdtien geboden, honderdtien, honderdtie-hònderdtwintig, ik zie honderdtwintig, ja honderddertig, honderdveertig, honderdtweeënveertig, honderdtweeënveertig-en-een-half, honderdtweeënveertig-en-een-half, eenmaal andermaal, honderdtweeënveertig-en-een-half, niemand meer? Honderdtweeënveertig-en-een-half is geboden… De taboedoorbrekende lezing over Depressie en Suïcide door de krullerige schrijfster van Halverwege het eindegaat naar stads beste boekhandel waar gegarandeerd het zaaltje op de bovenverdieping uit zal puilen met belangstellenden! Datum en tijd zullen volgen; houdt de landelijke dagbladen en het nieuws in de gaten voor meer informatie. Volgende item op deze veiling…’

IMG_0394

En dan nu: over naar de werkelijkheid. Ik heb het vaker geroepen. Op depressie rust nog steeds een taboe. Op het bespreekbaar maken van suïcide nog meer. Campagne van de overheid Hey, het is okay en het in het leven roepen van hulplijn 113 suïcidepreventie ten spijt.

Met mijn debuutroman in de hand kan ik verschillende boekhandels instappen en vragen om een signeersessie. Misschien lukt dat, misschien ook niet.

Ik ben vooralsnog een onbeduidende debutante waarvan nog maar moet blijken hoe goed ze in de boekenmarkt ligt. Tijd en ruimte vrijmaken in de winkel en zelfs nog investeren in de aanschaf van een paar exemplaren van Halverwege het eindeheeft een zeker risico. Stel je voor dat nul lezers een handtekening komen halen? Blijf je als boekhandelaar zitten met zo’n stapeltje potentieel oud papier.

Dus ik kan daar om vragen, maar ik dacht: Wie zit daarop te wachten? En, zit er niet meer in het vat? Eigenlijk wil ik niet alleen handtekeningen uitdelen. Ik wil bijdragen aan het doorbreken van het taboe. Dat kan ik ook. Ik heb kennis, ervaring, een verhaal en zelfs een boek! Ik ben een kant en klaar pakket.

Tig boekhandelaren heb ik aangeschreven. Een aantal bibliotheken. Organisaties waar lezingen worden gehouden over alle mogelijke onderwerpen. De reacties zijn verschillend.

Met stip op één staat de reactie: Niet Reageren. Dat is verreweg de leukste, want daar kom je heel geleidelijk achter. Je denkt, goh, had ik die en die niet gemaild? Ga je je mail checken: o, zelfs een herinneringsmail na een paar weken… Dan denk je: hè, klopt dat nou, heb ik daar en daar geen antwoord van gekregen? Daarna is het verloop eigenlijk net zoals bij een depressie. De Niet-Reacties sluipen erin en op een bepaald moment voel je je niet gewaardeerd, overbodig en dan word je vanzelf een beetje somber.

Maar gelukkig daar als tegengif reactietype twee: We-houden-je-een-tijdje-aan-het-lijntje. Die wordt steevast afgesloten met ‘we vinden het heel vervelend om te zeggen, maar: toch maar niet. Misschien kun je dit en dat nog proberen, maar bij ons zien we het niet zitten.’ Ze zullen het vast serieus bekeken hebben als er meer dan twee mails heen en weer gegaan zijn voor zo’n eindconclusie komt.

Het mooiste voorbeeld van dit type reactie, beleefde ik vandaag. Ik had een afspraak, in de beste boekhandel. Ik kom er graag voor een goed boek. Dit samenzijn was de resultante van een wat moeizame mailwisseling die niet zo frequent was maar wel de hele zomer in beslag nam. Eigenlijk weet je het dan al, maar als enthousiaste debutante laat je natuurlijk geen mogelijkheid onbenut. Netjes aangekleed, zelfs lippenstift op, ik was er klaar voor en ik toog erheen. Al voor ik me liet zakken op de stoel die me aangewezen was, voelde ik de afwijzing. ‘Verkeerde kleur lippen?’ dacht ik nog. Maar nee. Waar het uiteindelijk op neer kwam, was de angst voor zo’n heel zaaltje vol suïcidalen die tijdens of na zo’n lezing vast en masse zelfmoord zouden gaan plegen. En dat daar dan onvoldoende hulpverlening beschikbaar voor zou zijn. En dat dan onduidelijk zou zijn bij wie de verantwoordelijkheid voor dit alles nou eigenlijk lag. Persoonlijk denk ik dat degenen die daadwerkelijk suïcidaal zijn en tot actie over willen gaan, niet naar mijn lezing komen. Die hebben op dat moment vast iets anders aan hun hoofd. Enfin, ik zag er de bevestiging in hoe noodzakelijk lezingen over depressie en suïcide nodig zijn. Dus wil je bieden? Biedt maar!

Het derde type reacties, dat zijn de leukste. Die komen uit onverwachte hoek. Dan heb ik niemand, benaderd, geen antwoord gemist, nee, die komen vanzelf bij mij terecht. Al kan ik me niet helemaal onttrekken aan de indruk dat mijn uitgevers daar wel eens achter zitten. Dan word je gevraagd voor een interview in een krant of op de radio. Ik mocht zelfs een keer mijn verhaal doen tijdens een tv-opname voor een regionale omroep. En dat is natuurlijk allemaal hartstikke leuk èn anti-depressief. Zo staan er nog een signeersessie, een afspraak in een bibliotheek en voor een radio-opname op het programma. Wie weet kom ik ooit nog terecht bij Ranking the stars. Dan hoop ik dat ik naast Georgina Verbaan sta!

Standaard
Recensies

Recensie op Hebban van Yvonne Franssen-Auteur van ‘Schaduwen’

Lezersrecensie van Yvonne Franssen-Auteur, september 2018
Halverwege het einde is geen vrolijk boek. Het vertelt het verhaal van huisarts Ubele, die kampt met depressies. Afwisselend leren we Ubele kennen als kind, jongvolwassene en moeder met een gezin.

Het verhaal wordt op een laconieke toon verteld, zodat het – ondanks het zware onderwerp – heel plezierig leest. Sommige zinnen zijn zelfs haast poëtisch.
Juist door de haast luchtige toon van het verhaal, realiseer je je gaandeweg steeds beter wat het betekent om depressief te zijn. Je zou af en toe in het boek willen stappen om Ubele te omhelzen en te zeggen dat ze ertoe doet.

Ik vind Halverwege het einde een prachtig én leerzaam boek!

Recensie Van Yvonne Franssen op Hebban

 

Standaard
Blogs

Gastblog: Werkoverleg!

‘Schrijven is een eenzaam beroep.’ Hoe vaak heb ik dat niet gehoord. Met erachteraan de vraag of het voor mij niet beter zou zijn iets te doen waarbij ik meer onder de mensen kom. Geloof mij: als ik niet al gek was, zou ik het worden als ik voortdurend mensen om me heen had.

Bovendien is het een misverstand. Het is lang niet zo solistisch als het lijkt. Onderstaande blog het daarvoor het wetenschappelijk bewijs. Yvonne Franssen, thrillerschrijfster met vier thrillers en een dichtbundel op haar naam, schreef hem naar aanleiding van ons intercollegiaal overleg afgelopen week in Venray.

Maschaenik

——Werkoverleg!—–

Door Yvonne Franssen

12/09/2018

Maandagavond, even na achten. Hoewel het meteorologisch gezien al herfst is, lijkt het in werkelijkheid meer op een zwoele zomeravond. Op de diverse terrasjes aan de markt genieten mensen van de laatste stralen avondzon en elkaar. Zelf loop ik aarzelend, met mijn telefoon in de hand, op zoek naar het afgesproken café.

‘Hier rechts,’ schalt de stem van de navigatie beschamend hard over het plein. Met een, naar ik hoop, nonchalant gebaar stop ik het toestel in mijn tas en speur naar een straatje rechtsaf, totdat ik besef dat ik pal voor mijn bestemming sta.
Binnen kijk ik zoekend om me heen, maar ze is er nog niet. Ik kies een rustig plekje achterin, van waaruit ik de ingang in de gaten kan houden en bestel een kop koffie. Even later zie ik Mascha binnenkomen en speurend om zich heen kijken.
Ik had op de parkeerplaats de gelegenheid te baat genomen om een van de glazen hokjes met een betaalautomaat te verfraaien met een poster van Schaduwen, maar ook Mascha is voorbereid. Ze heeft niet alleen een exemplaar meegenomen van Halverwege het einde, haar eigen debuutroman, maar ook eentje van Schaduwen. Want er moet natuurlijk wel een foto worden gemaakt, en een foto zonder onze boeken telt niet.
Hoewel we elkaar pas twee keer eerder ontmoet hebben, en er bij die gelegenheden geen mogelijkheid was om uitgebreid kennis te maken, voelt het meteen vertrouwd. We praten over onszelf en schrijven en ambities en boekpromotie en al dat. Het is fijn om te horen hoe een ander het schrijfproces heeft ervaren, om overeenkomsten en verschillen te ontdekken. En het is nóg veel fijner om samen plannen te smeden. We beleven dezelfde spannende tijd, en we willen daar allebei graag een succes van maken. En dat gaan we dus doen, hebben we besloten. Geen twijfels, geen gezeur, ertegenaan! Dus. Wordt beslist vervolgd!

 

 

Standaard