gedichten, Nieuws

Eerder leeg

MG20620 corona eenzaamheid

Als je beland bent

In sociaal isolement

Je ziel louter leeg

Hunkert een oude kracht

Die zuigt, trekt, wacht

Opdat de zinloosheid van je bestaan

In de dood betekenis kreeg

Maar dan, banaliteiten

Schuldgevoel, zelfwijten

Eindelijk het bitterzoet

Wanneer jou kracht die stille wens ontsteeg

Eenmaal uit de catatonie, zet je een pas

En begint maar weer aan de afwas

Je gedachten, gelijk de fles dreft

Zijn leeg

Standaard
gedichten, Nieuws

Gaan

Als schrijven en wandelen je enige bijdrage is aan de maatschappij

Het huishouden je enige nut voor je gezin


Als de mensen om je heen je zo irritant vinden

Dat je steeds monddood gemaakt wordt

Omdat ze het niet meer op kunnen brengen

Naar je te luisteren om je te kunnen begrijpen


Als je denkt: wat doe ik hier?

Hoe bijdragend is mijn bestaan?

Kan ik dan niet beter gaan?

Standaard
Nieuws

Verstrikt wint De Tegel

De Tegel is een prestigieuze journalistieke prijs. De prijs wordt uitgereikt in veel verschillende categorieën, waaronder Podcast. Voor de tweede maal op rij wint Maarten Dallinga de Tegel in deze categorie.

Foto: via webside de Tegel 2019

https://www.detegel.info/nominaties2019/

Als gevolg van Corona was de uitreiking van de prijs zonder publiek en online. Dallinga kreeg de prijs dus thuis uitgereikt.

De podcast Verstrikt is nog steeds te luisteren via je favoriete podcastapp of via de website van omroep Gelderland. Je hoort dan ook in verschillende afleveringen mijn bijdrage aan deze mooie podcast over suïcide.

Natuurlijk gaan we dit vieren. De komende week volgt een mooie actie. Hou de berichtgeving dus in de gaten.

Standaard
Nieuws

Halverwege het einde raakt Verstrikt

‘Het zuigt, het trekt, het gaat met je aan de haal…’

Lees het interview met Maarten Dallinga

www.omroepgelderland.nl/nieuws/2429352/Maarten-bekende-tegenover-zijn-ouders-dat-hij-ooit-dood-wilde

‘Het is nooit het eerste wat je doet. Het is altijd het laatste…’

Aan deze prachtige podcast van Maarten Dallinga mocht ik meewerken. Ik ben blij met deze kans om zo, na het verschijnen van mijn roman ‘Halverwege het einde’ wéér zelfmoord onder de aandacht te mogen brengen. Want dat is hard nodig om het aantal zelfdodingen omlaag te brengen.

Zo egoïstisch. Denken ze niet aan hun kinderen, hun partner, hun familie?’

‘Als je op het punt staat de stap naar zelfmoord te zetten, zit je in een vacuüm. De binding met je naasten ben je dan allang kwijt. Je bent met heel andere dingen bezig.’

laat je raken

Lees Halverwege het einde

Luister Verstrikt

Standaard
Nieuws

Verstrikt

Indringend
Indrukwekkend
Informatief

Dat is de podcast over #zelfmoord van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland.

Vijf afleveringen, elke week komt de volgende online
Luister vanaf 9 november via je podcast-app (iTunes/Apple Podcasts, Spotify, Stitcher en bijv. Player FM. Luisteren kan ook via http://www.omroepgelderland.nl/verstrikt.

Test gaat verder onder de afbeelding

Foto: Lex Harfterkamp

Zelfmoordgedachten beleef je op een eenzaam niveau. Daar wil je niet zijn. Daar zou niemand moeten komen. Maar hoe weet je dat iemand daar zit? En hoe bereik je die dan?

Zelfmoord moet beter bespreekbaar worden zodat betere preventie mogelijk is.

Om het taboe op zelfmoord te doorbreken, schreef ik #halverwegeheteinde, mijn op ware gebeurtenissen gebaseerde roman die in 2018 uitkwam.

Maarten Dallinga maakt #verstrikt. Vanuit mijn ervaringen kon ik mijn bijdrage aan zijn podcast leveren.

Dus luister deze podcast. Het is niet eng. Het is mooi, indringend, indrukwekkend. Ervaringen. Informatie. Erkenning. Tips. Het zit er allemaal in. Vanaf 9 november staat het klaar voor jou.

Ik hoor graag wat je van de podcast vindt. Laat het weten via het contactformulier elders op deze site.

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan meer informatie of contact, kijk dan op https://www.113.nl. Of bel 0900-0113.

Standaard
Nieuws

Deze podcast maakt diepe indruk

Jaarlijks overwegen ruim 400.000 mensen een einde aan hun leven te maken. In 2018 deden 1829 mensen dit daadwerkelijk. Dat komt neer op vijf mensen per dag ( bron: 113 zelfmoordpreventie).

Foto: omroep gelderland

Zelfmoord. Een beladen onderwerp. In mijn roman ‘Halverwege het einde’ lezen we welke rol dit thema speelt in het boek van de hoofdpersoon.

Praten helpt. Altijd. Vaak lucht het op om over je zelfmoordgedachten te praten. Je kunt praten met iemand in jouw omgeving maar je kunt ook professionele hulp zoeken.

Daarom verleende ik mijn medewerking aan het maken van de podcast ‘Verstikt’ van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland. De afleveringen zijn vanaf 9 november 2019 te horen. Abonneer je nu vast via je vaste podcast-kanaal, zodat je niets mist. 

https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2428693/Omroep-Gelderland-journalist-Maarten-Dallinga-lanceert-verhalende-podcast-over-zelfdoding

Heb je na het lezen van dit bericht of het luisteren van de podcast gedachten over zelfmoord, bel dan 0900-0113

Standaard
Blogs, Nieuws

Zelfmoord moordt

Ik leef. Ik ben. Ik mocht er nog zijn, van mezelf.

Depressies maken je gek. Sleuren je mee tot de bodem. En daar voorbij. Je sluit je af. Depressies sluiten je op. Verstoken van tegengas, van een andere invalshoek, van een nuchtere kijk, vormen zich gedachten, waarvan je niet wist dat je ze denken kon. Door gepieker worden ze waar. Leven wordt zwaar.

Je lijf wordt moe van het tillen van dat zware leven. Spierpijn. Kramp. Hartkloppingen. Je ademhaling sneller dan nodig. Door de pijn word je wakker, steeds moet je anders liggen. En als je wakker bent, ligt de eerste gedachte op de loer. Dan begint weer het gepieker.

Je bent alleen met de mist in je hoofd. De blik is niet meer helder. Je ziet niet hoe je verder kunt. En in je hoofd heerst chaos.

Rust. Stilte. Geen verwijten. Geen stimulerende woorden. Geen verplichtingen. Geen interacties. Je weet geen startegie meer om dit te bereiken. En door je concentratiestoornissen, spel je het woord strategie ook al verkeerd. Je kunt ook niks.

De dood is stil. De dood is rust. De dood kent geen verplichtingen. De dood lonkt.

Geen tegengas, geen andere invalshoek, geen nuchtere kijk.

De dood lonkt.

Wereld suïcide preventiedag

10 september 2019

Ik leef. Ik ben.

Dagelijks denken er mensen aan zelfmoord. Sommigen overwegen zelfmoord te plegen. Elke dag overlijden 5 mensen door zelfmoord. Dit kunnen mensen zijn in jouw directe omgeving. Je ziet het vaak niet aan ze. Ze praten er niet over. Of je vindt het lastig om ernaar te vragen.

Praten helpt. Altijd.

Het is niet gemakkelijk. Maar het is altijd beter dan niets doen.

Halverwege het einde

is de titel van het boek dat ik schreef over depressie en zelfmoord. Om depressie een gezicht te geven, zodat. jij je begrepen voelt of jouw naaste beter kunt begrijpen. Zodat mensen die zelfmoordgedachten hebben, er niet meer alleen voor hoeven te staan.

En te verkrijgen bij alle andere (online) boekhandels.

Denk je zelf over zelfmoord of ken je iemand die daar over denkt? Neem dan contact op met 0900-113. Of kijk op de website 113.nl

Standaard
Blogs, Discussieer mee op Hebban

Voor de Koningin

Deze blog verscheen eerder op Hebban. Vanwege de brief die ik heb mogen ontvangen omdat ik ‘Halverwege het einde’ opstuurde naar H.M. Máxima, wil ik hem ook hier met jullie delen.

Voor de Koningin

Jolanda Pikkaart, kleurrijke schrijfcoach en stichter van de Kleurrijke Schrijfgroep, postte een vraag op Twitter: Als je je boek op zou willen sturen, aan wie zou je dat dan doen? Het gekke is dat ik daar niet eens over na hoefde te denken. Voor ik het wist, had ik mijn antwoord getypt: H.M. Máxima. Markant detail: ik ben totaal niet Koningsgezind. Ik heb er niks op tegen, zie zelfs de meerwaarde van het hebben van een Koningshuis in de relaties en samenwerking met andere landen. Maar ik heb nooit met oranje vlaggetjes staan zwaaien en volg ook niet wat er gebeurd bij de Oranjes. 

‘Doen!’ antwoorde Jolanda op Twitter. De vraag is natuurlijk of Hare Majesteit op mijn boek zit te wachten. Anderzijds moet je zo’n vraag misschien niet stellen maar je hart volgen.

Het is nu ruim acht maanden na het overlijden van de zus van H.M. Máxima. Haar zus had zelfmoord gepleegd. Het bleef me bij omdat ik bezig was de laatste hand te leggen aan ‘Halverwege het einde’ waarin suïcide een belangrijk thema is. En omdat ik in die periode in een zoveelste recidief van mijn depressies zat. Ik werd geraakt door de begripvolle manier waarop H.M. Máxima over haar zusje sprak, over haar depressies en over haar keus uit het leven te stappen. Een moment zelfs had ik gewild dat H.M. Máxima naast me zou staan en even haar arm om míjn schouder zou leggen. Niet als Koningin, maar als grote zus.

Als zus moet zij verder met dit gat in haar familie, dat toch altijd anders is door het label zelfmoord dat eraan hangt. Daarom heb ik haar mijn boek gestuurd. Als verlate condoleancekaart. Als het aanreiken van begrip en herkenning, ook al is elk verhaal anders. Als blijk van waardering voor haar respectvolle en liefdevolle woorden die zij voor haar zusje had. En om haar te laten weten dat er ook na langere tijd nog mensen zijn die beseffen dat je ook nog worstelt met het verdriet als de storm is gaan liggen.

Standaard
Blogs, Uncategorized

Toedeloe Taboe!

Doodeng allemaal. Omgaan met depressie. Praten over suïcide. Hoe doe je dat in een wereld waarin deze thema’s nog steeds een taboe zijn?

Nadat mijn boek ‘Halverwege het einde’ uitkwam in mei dit jaar, ging ik de boer op om dit onderwerp en mijzelf als deskundige en ervaringsdeskundige op het gebied van depressie, te verkopen. Toen bleek al hoe nodig dat is. Kort samengevat kreeg ik nergens poot aan de grond. Soms kreeg ik helemaal geen reactie en als er wel antwoord kwam, was het advies vaak het eens bij een GGZ-instelling te proberen.

‘Dank voor het meedenken,’ zeg ik dan. Maar mijn missie is het bespreekbaar maken van suïcide en depressie in de ‘doorsnee’ maatschappij. Die vind je niet alleen binnen de GGZ natuurlijk. Bovendien wil ik juist graag de mensen bereiken die worstelen met dit probleem maar het nog niet hebben aangedurfd daar professionele hulp voor te vragen. Zelf heb ik jaren geworsteld en eerder hulp had me waarschijnlijk heel wat leed kunnen besparen. Gedreven door mijn eigen ervaring wil ik ook met die mensen in gesprek komen om ze te laten zien dat je er niet alleen voor hoeft te staan.

Gelukkig was daar opeens de reactie van Paul Visser namens bibliotheek West Achterhoek. De bibliotheek organiseert regelmatig allerlei activiteiten en lezingen over een maatschappelijk thema staan hoog op de agenda vanwege het informatieve karakter. Dat past natuurlijk bij een bibliotheek. En: In de Achterhoek zijn ze niet schuw voor een moeilijk thema. Dus ik moest als de wiedeweerga aan de slag om een fijne avond te organiseren over een, niet sexy onderwerp met behoorlijk wat lading. Een uitdaging.

Spannend ook, want door mijn depressies was het voor mij zeker vijf jaar geleden dat ik voor het laatst als spreker voor een publiek had gestaan. Ik dacht dat het ergste wat zou kunnen gebeuren, zou zijn dat ik halverwege gek gillend weg zou rennen, de zaal ontredderd achterlatend. Best geruststellend, afgezet tegen wat zich de afgelopen jaren allemaal in mijn hoofd voltrokken heeft.

Het werd een… Wel woord kies je hiervoor? Goed, mooi, fantastisch, fijn, bijdragend? Bij deze onderwerpen lijkt dit allemaal wat ongepast. Waarom eigenlijk? Toch weer dat taboe! Het werd een avond die mijn verwachtingen overtrof. Het publiek was begaan met het onderwerp en betrokken. Er was veel interactie tijdens de presentaties en mensen vonden ook elkaar tijdens de pauze en na afloop. Er werd veel verteld, ervaringen werden gedeeld. De openheid waarmee dat gebeurde, was hartverwarmend.

Eigenlijk is ze er al niet meer.

-Uit: Halverwege het einde-

Marianne van het Loo gaf een indringende presentatie over 113 zelfmoordpreventie. Het bleek dat, ondanks uitgebreide campagnes, maar weinig mensen weten dat naast 112 ook het telefoonnummer 113 beschikbaar is als hulplijn en dan specifiek voor mensen die op de een of andere manier in de knel zitten met betrekking tot zelfmoord. Omdat ze zelfmoordgedachten hebben, of plannen. Of omdat iemand uit hun directe omgeving dat heeft of omdat ze nabestaande zijn. Verder benadrukte Marianne hoe moeilijk het kan zijn om signalen, die vaak wel worden uitgezonden door iemand zelfmoord pleegt, te herkennen als omstander en daar dan ook nog wat mee kunnen doen. Het proces van de eerste gedachte aan zelfmoord tot het daadwerkelijk in actie komen, beschreef zij als een fuik, waar het steeds moeilijke uitkomen is en waar het voor omstanders steeds moeilijker is in contact met iemand te komen naarmate hij er verder inzit. De presentatie riep veel emotie op.

Na de pauze was het tijd voor ‘Huisarts en depressie.’ Mijn ervaringen als huisarts die patiënten met een depressie tegenover zich vond, illustreerde ik met mijn eigen ervaringen een depressie te hebben.

‘Depressie ligt als een grauwe deken over het leven’

–Joeri de Vries op mijn Gezondheidsgids-

Volgens Robert Schoevers, psychiater aan het UMCG weerhoudt het stigma mensen hulp in te schakelen. Sommige mensen komen pas na heel lange tijd om hulp vragen, sommigen zelfs helemaal niet.

Somberheid en depressie zijn niet hetzelfde. Bij depressie is er sprake van een sombere stemming en verlies aan interesse, en dat is bijna dagelijks, het grootste deel van de dag en dit duurt minimaal twee weken. Er zijn een aantal symptomen zoals gewichtsverlies, slecht slapen, slecht kunnen concentreren en je overmatig schuldig, waarvan er een aantal aanwezig moeten zijn om van depressie te mogen spreken.

Vanmiddag liep ik in het bos met Max en onze hond, Nina. Het was lekker weer, het zou een fijne wandeling kunnen zijn. Maar wat ik dacht was niet vrolijk. Er was opeens zo’n sterke twijfel: wat voeg ik toe op deze Aarde?
Wat doe ik hier nog? Het was heel helder, die gedachte.

-Uit: Halverwege het einde-

Wat veel mensen zich niet realiseren is dat als je eenmaal een depressie hebt gehad, er 35-65% kans is op een nieuwe depressie in de toekomst. Dat hangt toch als een zwaard van Damocles boven je hoofd? Als je echt in een depressie hebt gezeten, wil je dat nooit meer meemaken. De cocon waar je inzit, de vermoeidheid, het te zwaar aanvoelende lijf dat overal pijn doet. Nachten wakker liggen met gedachten die met je aan de haal gaan en onder een loep lijken te liggen waardoor alles nog erger lijkt. De weerzin om ook maar wat te doen en de teleurstelling of verwijtende gezichten bij de mensen om je heen als je wéér niet enthousiast reageert om iets leuks te gaan doen. De dag door ploeteren en uitzien naar de avond omdat je dan weer naar bed mag, je niks hoeft en niemand je iets vraagt; geen gedoe of gezeur, misschien een klein beetje rust waar je zo naar verlangd.

Bij depressie is het alsof iemand lopend de wipwap van de speeltuin overgaat. Nadert hij het kantelpunt, dan neemt de instabiliteit toe. De omgeving ziet dit vaak eerder dan de patiënt zelf.

-Naar een metafoor van Marieke Wichers, onderzoeker-

Wat heel duidelijk naar voren kwam, was het belang van maken van contact. Als naaste kun je de depressie op zich niet oplossen. Je kunt er wel voor iemand zijn. Een kop koffie voor iemand zetten, hem meenemen voor een wandeling, steun geven bij de dagelijkse dingen. De fuikmetafoor is ook van toepassing op het proces dat zich bij depressie voltrekt. Door er te zijn geef je betekenis aan het mogen zijn van degene die depressief is, waardoor die zich minder waardeloos kan voelen. Je helpt te voorkomen dat iemand verder in de fuik zwemt en wellicht kan hij zelfs een stukje terug zwemmen.

Ken jij iemand met een depressie? Maak contact! Je kunt echt verschil maken.

Ben jij iemand met een depressie? Vraag hulp! Je staat er niet alleen voor.

Vragen over zelfmoord? Bel 113.

Standaard