Hoe heilzaam is al die aandacht voor depressie?

Dit commentaar verscheen 9/9/21 in het NRC in de rubriek Brieven.

Rosanne Hertzberger stelde deze vraag in haar column in het NRC van 4 september 2021. Depressie is besmettelijk, was mijn eerste gedachte bij het lezen van de kop.

In haar artikel beschreef Hertzberger hoe sporters en BN-ers ‘uit de kast kwamen’ met hun modeziekte depressie of andere psychische modegril. Afgezien van het idee dat het uitkomen voor het hebben van een psychische aandoening vergelijkbaar is met het benoemen van de eigen homoseksualiteit (of is dat dan toch een ziekte?) weet ik niet zeker of een olievlekwerking bestaat bij deze aandoeningen. Bij depressie bijvoorbeeld zijn bepaalde symptomen duidelijk voorwaarde voor het stellen van de diagnose en daar voldoe je toch niet opeens aan als je buurvrouw je vertelt dat zij het heeft. Anders dan bij de medische microbiologie vindt geen vermeerdering van depressies plaats door één depressie op de juiste voedingsbodem te plaatsen. In de categorie: een dipje hebben we allemaal wel eens, zal een enkeling zich best afvragen of er meer aan de hand is nadat een bekende of naaste het taboe doorbroken heeft. Echter, in plaats van besmetten, denk ik eerder dat het doorbreken van het taboe sterkt om de eigen onderdrukte of verborgen gehouden gevoelens te benoemen en te delen.

Een taboe doorbreken helpt. En in geval van depressie voorkomt het suïcides. En mode? Geloof mij: een depressie maakt je echt niet hip. Het is een potentieel dodelijke ziekte.

Eerder leeg

Gedicht over corona-eenzaamheid

MG20620 corona eenzaamheid

Als je beland bent

In sociaal isolement

Je ziel louter leeg

Hunkert een oude kracht

Die zuigt, trekt, wacht

Opdat de zinloosheid van je bestaan

In de dood betekenis kreeg

Maar dan, banaliteiten

Schuldgevoel, zelfwijten

Eindelijk het bitterzoet

Wanneer jou kracht die stille wens ontsteeg

Eenmaal uit de catatonie, zet je een pas

En begint maar weer aan de afwas

Je gedachten, gelijk de fles dreft

Zijn leeg

Gaan

Als schrijven en wandelen je enige bijdrage is aan de maatschappij

Het huishouden je enige nut voor je gezin


Als de mensen om je heen je zo irritant vinden

Dat je steeds monddood gemaakt wordt

Omdat ze het niet meer op kunnen brengen

Naar je te luisteren om je te kunnen begrijpen


Als je denkt: wat doe ik hier?

Hoe bijdragend is mijn bestaan?

Kan ik dan niet beter gaan?

Verstrikt wint De Tegel

De Tegel is een prestigieuze journalistieke prijs. De prijs wordt uitgereikt in veel verschillende categorieën, waaronder Podcast. Voor de tweede maal op rij wint Maarten Dallinga de Tegel in deze categorie.

Foto: via webside de Tegel 2019

https://www.detegel.info/nominaties2019/

Als gevolg van Corona was de uitreiking van de prijs zonder publiek en online. Dallinga kreeg de prijs dus thuis uitgereikt.

De podcast Verstrikt is nog steeds te luisteren via je favoriete podcastapp of via de website van omroep Gelderland. Je hoort dan ook in verschillende afleveringen mijn bijdrage aan deze mooie podcast over suïcide.

Natuurlijk gaan we dit vieren. De komende week volgt een mooie actie. Hou de berichtgeving dus in de gaten.

Halverwege het einde raakt Verstrikt

‘Het zuigt, het trekt, het gaat met je aan de haal…’

Lees het interview met Maarten Dallinga

www.omroepgelderland.nl/nieuws/2429352/Maarten-bekende-tegenover-zijn-ouders-dat-hij-ooit-dood-wilde

‘Het is nooit het eerste wat je doet. Het is altijd het laatste…’

Aan deze prachtige podcast van Maarten Dallinga mocht ik meewerken. Ik ben blij met deze kans om zo, na het verschijnen van mijn roman ‘Halverwege het einde’ wéér zelfmoord onder de aandacht te mogen brengen. Want dat is hard nodig om het aantal zelfdodingen omlaag te brengen.

Zo egoïstisch. Denken ze niet aan hun kinderen, hun partner, hun familie?’

‘Als je op het punt staat de stap naar zelfmoord te zetten, zit je in een vacuüm. De binding met je naasten ben je dan allang kwijt. Je bent met heel andere dingen bezig.’

laat je raken

Lees Halverwege het einde

Luister Verstrikt

Verstrikt

Luister vanaf 9 november de podcast Verstrikt. Lees hier waarom.

Indringend
Indrukwekkend
Informatief

Dat is de podcast over #zelfmoord van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland.

Vijf afleveringen, elke week komt de volgende online
Luister vanaf 9 november via je podcast-app (iTunes/Apple Podcasts, Spotify, Stitcher en bijv. Player FM. Luisteren kan ook via http://www.omroepgelderland.nl/verstrikt.

Test gaat verder onder de afbeelding

Foto: Lex Harfterkamp

Zelfmoordgedachten beleef je op een eenzaam niveau. Daar wil je niet zijn. Daar zou niemand moeten komen. Maar hoe weet je dat iemand daar zit? En hoe bereik je die dan?

Zelfmoord moet beter bespreekbaar worden zodat betere preventie mogelijk is.

Om het taboe op zelfmoord te doorbreken, schreef ik #halverwegeheteinde, mijn op ware gebeurtenissen gebaseerde roman die in 2018 uitkwam.

Maarten Dallinga maakt #verstrikt. Vanuit mijn ervaringen kon ik mijn bijdrage aan zijn podcast leveren.

Dus luister deze podcast. Het is niet eng. Het is mooi, indringend, indrukwekkend. Ervaringen. Informatie. Erkenning. Tips. Het zit er allemaal in. Vanaf 9 november staat het klaar voor jou.

Ik hoor graag wat je van de podcast vindt. Laat het weten via het contactformulier elders op deze site.

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan meer informatie of contact, kijk dan op https://www.113.nl. Of bel 0900-0113.

Deze podcast maakt diepe indruk

Aankondiging podcast ‘verstrikt’ over zelfmoord

Jaarlijks overwegen ruim 400.000 mensen een einde aan hun leven te maken. In 2018 deden 1829 mensen dit daadwerkelijk. Dat komt neer op vijf mensen per dag ( bron: 113 zelfmoordpreventie).

Foto: omroep gelderland

Zelfmoord. Een beladen onderwerp. In mijn roman ‘Halverwege het einde’ lezen we welke rol dit thema speelt in het boek van de hoofdpersoon.

Praten helpt. Altijd. Vaak lucht het op om over je zelfmoordgedachten te praten. Je kunt praten met iemand in jouw omgeving maar je kunt ook professionele hulp zoeken.

Daarom verleende ik mijn medewerking aan het maken van de podcast ‘Verstikt’ van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland. De afleveringen zijn vanaf 9 november 2019 te horen. Abonneer je nu vast via je vaste podcast-kanaal, zodat je niets mist. 

https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2428693/Omroep-Gelderland-journalist-Maarten-Dallinga-lanceert-verhalende-podcast-over-zelfdoding

Heb je na het lezen van dit bericht of het luisteren van de podcast gedachten over zelfmoord, bel dan 0900-0113

Zelfmoord moordt

Vandaag is het wereld suicidepreventiedag. Sta een moment stil bij dit onderwerp en vraag je af of jij iets kunt doen om het suicidecijfer in Nederland omlaag te brengen.

Ik leef. Ik ben. Ik mocht er nog zijn, van mezelf.

Depressies maken je gek. Sleuren je mee tot de bodem. En daar voorbij. Je sluit je af. Depressies sluiten je op. Verstoken van tegengas, van een andere invalshoek, van een nuchtere kijk, vormen zich gedachten, waarvan je niet wist dat je ze denken kon. Door gepieker worden ze waar. Leven wordt zwaar.

Je lijf wordt moe van het tillen van dat zware leven. Spierpijn. Kramp. Hartkloppingen. Je ademhaling sneller dan nodig. Door de pijn word je wakker, steeds moet je anders liggen. En als je wakker bent, ligt de eerste gedachte op de loer. Dan begint weer het gepieker.

Je bent alleen met de mist in je hoofd. De blik is niet meer helder. Je ziet niet hoe je verder kunt. En in je hoofd heerst chaos.

Rust. Stilte. Geen verwijten. Geen stimulerende woorden. Geen verplichtingen. Geen interacties. Je weet geen startegie meer om dit te bereiken. En door je concentratiestoornissen, spel je het woord strategie ook al verkeerd. Je kunt ook niks.

De dood is stil. De dood is rust. De dood kent geen verplichtingen. De dood lonkt.

Geen tegengas, geen andere invalshoek, geen nuchtere kijk.

De dood lonkt.

Wereld suïcide preventiedag

10 september 2019

Ik leef. Ik ben.

Dagelijks denken er mensen aan zelfmoord. Sommigen overwegen zelfmoord te plegen. Elke dag overlijden 5 mensen door zelfmoord. Dit kunnen mensen zijn in jouw directe omgeving. Je ziet het vaak niet aan ze. Ze praten er niet over. Of je vindt het lastig om ernaar te vragen.

Praten helpt. Altijd.

Het is niet gemakkelijk. Maar het is altijd beter dan niets doen.

Halverwege het einde

is de titel van het boek dat ik schreef over depressie en zelfmoord. Om depressie een gezicht te geven, zodat. jij je begrepen voelt of jouw naaste beter kunt begrijpen. Zodat mensen die zelfmoordgedachten hebben, er niet meer alleen voor hoeven te staan.

En te verkrijgen bij alle andere (online) boekhandels.

Denk je zelf over zelfmoord of ken je iemand die daar over denkt? Neem dan contact op met 0900-113. Of kijk op de website 113.nl

Voor de Koningin

Ik stuurde een boek naar de Koningin als blijk van steun een waardering met betrekking tot het verlies van haar zusje.

Deze blog verscheen eerder op Hebban. Vanwege de brief die ik heb mogen ontvangen omdat ik ‘Halverwege het einde’ opstuurde naar H.M. Máxima, wil ik hem ook hier met jullie delen.

Voor de Koningin

Jolanda Pikkaart, kleurrijke schrijfcoach en stichter van de Kleurrijke Schrijfgroep, postte een vraag op Twitter: Als je je boek op zou willen sturen, aan wie zou je dat dan doen? Het gekke is dat ik daar niet eens over na hoefde te denken. Voor ik het wist, had ik mijn antwoord getypt: H.M. Máxima. Markant detail: ik ben totaal niet Koningsgezind. Ik heb er niks op tegen, zie zelfs de meerwaarde van het hebben van een Koningshuis in de relaties en samenwerking met andere landen. Maar ik heb nooit met oranje vlaggetjes staan zwaaien en volg ook niet wat er gebeurd bij de Oranjes. 

‘Doen!’ antwoorde Jolanda op Twitter. De vraag is natuurlijk of Hare Majesteit op mijn boek zit te wachten. Anderzijds moet je zo’n vraag misschien niet stellen maar je hart volgen.

Het is nu ruim acht maanden na het overlijden van de zus van H.M. Máxima. Haar zus had zelfmoord gepleegd. Het bleef me bij omdat ik bezig was de laatste hand te leggen aan ‘Halverwege het einde’ waarin suïcide een belangrijk thema is. En omdat ik in die periode in een zoveelste recidief van mijn depressies zat. Ik werd geraakt door de begripvolle manier waarop H.M. Máxima over haar zusje sprak, over haar depressies en over haar keus uit het leven te stappen. Een moment zelfs had ik gewild dat H.M. Máxima naast me zou staan en even haar arm om míjn schouder zou leggen. Niet als Koningin, maar als grote zus.

Als zus moet zij verder met dit gat in haar familie, dat toch altijd anders is door het label zelfmoord dat eraan hangt. Daarom heb ik haar mijn boek gestuurd. Als verlate condoleancekaart. Als het aanreiken van begrip en herkenning, ook al is elk verhaal anders. Als blijk van waardering voor haar respectvolle en liefdevolle woorden die zij voor haar zusje had. En om haar te laten weten dat er ook na langere tijd nog mensen zijn die beseffen dat je ook nog worstelt met het verdriet als de storm is gaan liggen.