Nieuws

Verhalen uit de week van de psychiatrie

Humanere benadering en gelijkwaardigheid

Van 22 tot en met 27 maart 2021 werd de week van de psychiatrie gehouden. Sinds 1960 wordt er aandacht gevraagd voor humanere benadering en gestreden voor gelijkwaardigheid om zo onnodig lijden tegen te gaan. Nog steeds hebben we deze week elk jaar nodig om de psychiatrische zorg te verbeteren en een gezicht te geven.

Het kan je buurman zijn

Ondertussen kom je psychiatrie overal tegen. Het Trimbos instituut schrijft:

Ruim 4 op de 10 mensen hebben ooit in hun leven één of meerdere psychische aandoeningen gehad. De drie hoofdgroepen – stemmingsstoornissen, angststoornissen en middelenstoornissen – komen elk ongeveer even vaak voor: 1 op de 5 mensen heeft ooit in het leven een dergelijke stoornis gehad.

In de afgelopen 12 maanden had ongeveer een vijfde van de mensen één of meerdere psychische aandoeningen. Angststoornissen komen als hoofdgroep het vaakst voor. Van alle afzonderlijke aandoeningen komt depressie het vaakst voor.’

4 op de 10! Het kan je buurman wel zijn. In veel gevallen krijg je gewoon levenslang.

Ik zie er nooit iets van

Omdat ik weet dat er veel verhalen zijn in de samenleving maar we maar weinig van die verhalen horen, schreef ik een verhalenwedstrijd uit. Ik koos twee winnaars. Hun verhalen staan symbool voor de kern van ons aller verhaal: het taboe en de impact op het leven van een persoon met een psychiatrische aandoening en zijn gezin.

Gefeliciteerd Linda van de Herik en Suzan Wilmsen

Jullie zijn de prijswinnaars van een gesigneerd exemplaar van mijn roman Halverwege het einde. En zoals beloofd, hieronder jullie verhalen, als een inkijk achter de voordeur van ogenschijnlijk gewone mensen.

Het verhaal van Linda
is een rauwe beschrijving over de ontwrichting van hun gezinsleven.

Zelfs een knuffel van de kinderen…

Mijn man, met wie ik al 21 jaar samen ben en 2 kinderen heb (een zoon van 12 en een dochter van 16) is al jaren ziek. Hij heeft een complexe ptss, een ernstige paranoïde persoonlijkheidsstoornis met kenmerken van verschillende andere persoonlijkheidsstoornissen. Daarbij, of daardoor, is hij ook depressief. De enige emotie die hij kan voelen, die hij herkent, is woede, boosheid. Liefde, geluk, plezier, vertrouwen, angst zijn allemaal onbekend. Het is erg verdrietig om te zien dat zelfs een knuffel van de kinderen bij hem niet het gelukshormoon aanmaakt. Wat zijn ziekte al jaren met ons gezin doet, is niet in 400 worden te beschrijven. Lopen op eieren, ieder woord, maar ook iedere blik, iedere zucht, moet op een schaaltje heel delicaat worden afgewogen, voordat hij mij of de kinderen mag ontsnappen. We zien ook zijn pijn en dat doet ons zeer. We willen hem niet kwijt, maar gunnen hem ook zijn rust, voor altijd.

Het verhaal van Suzan
vraagt aandacht voor de taboes en vooroordelen.

Niet gek of labiel

mijn ervaring met de psychiatrie is:
dat je nogal snel een label opgeplakt krijgt zovan:
je bent niet normaal zoals de rest.
ik zelf zou zo graag de wereld willen laten zien dat mensen die een psychiatrisch verleden hebben niet ‘gek’ of Labiel zijn,
maar dat zij door hun verleden zo gemaakt zijn alsof ze ‘ziek’ in hun hoofd zijn,
mensen die als het ware gekwetst en getraumatiseerd zijn worden als gek en dom bestempeld door de Maatschappij,
en de daders komen ermee weg.
dit was mijn ervaring met de psychiatrie!

Beide verhalen zijn met toestemming van de schrijvers geplaatst en zonder wijzigingen overgenomen.

Standaard
Acties, Nieuws

Taboe op je kerstmenu

Er zijn momenten dat alles duidelijker is dan anders. Als de wind guur wordt, de regen gestaag valt en het geluid van spelende kinderen op straat wegsterft, is het tijd van bezinning. Het eind van het jaar is in zicht en we stellen onszelf de vraag of we alles hebben gedaan wat we voor dit jaar van plan waren.

Nu is het pas halverwege december, nog wat vroeg voor zulke mijmeringen, maar aan de andere kant geloof ik in terugkijken om te leren. Dan is het best fijn dat je nog twee volle weken in het verschiet hebt om een inhaalslag te maken.

Vanuit de anonimiteit

Een van mijn missies voor afgelopen jaar, was doorgaan met de strijd tegen taboe’s en stigma’s rondom depressie. Zoals de depressie eenzaam is, is de strijd tegen deze taboe’s dat ook. Althans, zo heb ik het ervaren. Een boek schrijven is niet genoeg. Je moet zorgen dat het gelezen wordt. Dat je over het onderwerp mag vertellen. Dat je gezien wordt. En dat dan vanuit anonimiteit. Het inschakelen van andere media valt niet mee. Want ze kennen je naam niet.

Aanhaken dus. Want de strijd tegen het taboe gaat door. Ik schoof aan tafel bij de talkshow van Echt Esther voor Radio Aalsmeer. Ik gaf enkele lezingen, sprak op de Uitmarkt in Amsterdam met bezoekers van de kraam van de Uitgever, Futuro, van mijn roman Halverwege het einde en leverde mijn bijdrage aan de vijfdelige podcastserie Verstrikt van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland, over omgaan met zelfmoord. Stuk voor stuk enerverende projecten die me waardevolle gesprekken opleverden en me ook eens te meer duidelijk maakten hoeveel taboedoorbrekend werk nog nodig is voor dit onderwerp.

Lekker opbeurend

En dan staat daar de zak van Sinterklaas, als aankondiging van de maand waarin ongetwijfeld de meeste cadeau’s langs de kassa gaan. Heeft iemand ooit geteld hoeveel boeken er in december verpakt worden in cadeaupapier?

Mijn collega-schrijvers maken mooie foto’s of ludieke filmpjes om hun boek aan te prijzen. En dan rijst de vraag: hoe doe je dat, met een boek over depressie en zelfmoord? Op een post van mij waarin ik aandacht vroeg voor Halverwege het einde, kwam een reactie: lekker opbeurend, zo’n depressieverhaal met de Kerst.

In december lachend aan tafel

Tja. Dat misschien niet. Maar ook met Kerst zijn mensen depressief. Ook met de feestdagen passeren zelfmoordgedachten. Juist het niet mogen bestaan van zulke gevoelens en gedachten kan verstikkend werken voor degene die ze heeft. De druk kan enorm oplopen als je netjes op moet zitten en je best moet doen om tenminste die twee avonden in december lachend aan tafel te zitten en met oud en nieuw de beste wensen moet geven en ontvangen en dat het liefst ook nog allemaal gemeend.

Daarom: Geef mijn boek. Lees mijn boek. Ook in december. Je geeft zoveel meer. Je geeft erkenning en begrip. Je laat iemand weten dat er tijdens de feestelijkheden ook ruimte is om uit dat alles verstikkende isolement te komen, er te zijn. Zonder voorbehoud, omdat je weet dat het niet voor iedereen altijd feest is, ook al is het Kerst.

https://www.bol.com/nl/p/halverwege-het-einde/9200000089684435/?bltgh=g7pCds9g45n2jB59AwBMeA.1_4.5.ProductTitle

Standaard
Nieuws

Verstrikt

Indringend
Indrukwekkend
Informatief

Dat is de podcast over #zelfmoord van Maarten Dallinga voor Omroep Gelderland.

Vijf afleveringen, elke week komt de volgende online
Luister vanaf 9 november via je podcast-app (iTunes/Apple Podcasts, Spotify, Stitcher en bijv. Player FM. Luisteren kan ook via http://www.omroepgelderland.nl/verstrikt.

Test gaat verder onder de afbeelding

Foto: Lex Harfterkamp

Zelfmoordgedachten beleef je op een eenzaam niveau. Daar wil je niet zijn. Daar zou niemand moeten komen. Maar hoe weet je dat iemand daar zit? En hoe bereik je die dan?

Zelfmoord moet beter bespreekbaar worden zodat betere preventie mogelijk is.

Om het taboe op zelfmoord te doorbreken, schreef ik #halverwegeheteinde, mijn op ware gebeurtenissen gebaseerde roman die in 2018 uitkwam.

Maarten Dallinga maakt #verstrikt. Vanuit mijn ervaringen kon ik mijn bijdrage aan zijn podcast leveren.

Dus luister deze podcast. Het is niet eng. Het is mooi, indringend, indrukwekkend. Ervaringen. Informatie. Erkenning. Tips. Het zit er allemaal in. Vanaf 9 november staat het klaar voor jou.

Ik hoor graag wat je van de podcast vindt. Laat het weten via het contactformulier elders op deze site.

Heb je na het lezen van deze blog behoefte aan meer informatie of contact, kijk dan op https://www.113.nl. Of bel 0900-0113.

Standaard