gedichten, Nieuws

Eerder leeg

MG20620 corona eenzaamheid

Als je beland bent

In sociaal isolement

Je ziel louter leeg

Hunkert een oude kracht

Die zuigt, trekt, wacht

Opdat de zinloosheid van je bestaan

In de dood betekenis kreeg

Maar dan, banaliteiten

Schuldgevoel, zelfwijten

Eindelijk het bitterzoet

Wanneer jou kracht die stille wens ontsteeg

Eenmaal uit de catatonie, zet je een pas

En begint maar weer aan de afwas

Je gedachten, gelijk de fles dreft

Zijn leeg

Standaard
gedichten, Nieuws

Gaan

Als schrijven en wandelen je enige bijdrage is aan de maatschappij

Het huishouden je enige nut voor je gezin


Als de mensen om je heen je zo irritant vinden

Dat je steeds monddood gemaakt wordt

Omdat ze het niet meer op kunnen brengen

Naar je te luisteren om je te kunnen begrijpen


Als je denkt: wat doe ik hier?

Hoe bijdragend is mijn bestaan?

Kan ik dan niet beter gaan?

Standaard
Nieuws

Verstrikt wint De Tegel

De Tegel is een prestigieuze journalistieke prijs. De prijs wordt uitgereikt in veel verschillende categorieën, waaronder Podcast. Voor de tweede maal op rij wint Maarten Dallinga de Tegel in deze categorie.

Foto: via webside de Tegel 2019

https://www.detegel.info/nominaties2019/

Als gevolg van Corona was de uitreiking van de prijs zonder publiek en online. Dallinga kreeg de prijs dus thuis uitgereikt.

De podcast Verstrikt is nog steeds te luisteren via je favoriete podcastapp of via de website van omroep Gelderland. Je hoort dan ook in verschillende afleveringen mijn bijdrage aan deze mooie podcast over suïcide.

Natuurlijk gaan we dit vieren. De komende week volgt een mooie actie. Hou de berichtgeving dus in de gaten.

Standaard
Nieuwe roman in de maak, Nieuws

82.869

Het is onbestaanbaar dat de tweelingkalveren die door mijn manuscript drentelen, daadwerkelijk hier zijn aangekomen. In de stal van de kinderboerderij geboren in het najaar om nu fotogeniek voor de camera van mijn dochter heen en weer te dansen in de wei, op zonder meter afstand van mijn huis.

Foto: Emma Harfterkamp 2020

Er zat niks anders op dan lekker doorschrijven. Dat kostte in het geheel geen geen moeite; een goed verhaal schrijft zichzelf. Ik ben slechts de bediener van het toetsenbord. Met plezier.

De stand is 82.869 woorden, vandaag. Het moment om het uit handen te gaan geven voor het genadeloze oordeel van de uitgever, komt akelig dichtbij. Al ben ik me ervan bewust dat doorschrijven om dat oordeel nog wat van me af te houden, meestal niet bijdraagt aan een beter eind.

Dus daarom vandaag een stap in de goede richting gezet. Mijn website is totaal gereviseerd: teksten aangepast, nieuwe layout, waar ik erg tevreden over ben trouwens, en hier en daar wat verwijderd of vervangen. De kraamkamer is er klaar voor. Nu doorwerken tot ik met verlof kan…

Standaard
Blogs

Therapeutisch hondje

Afscheid nemen bestaat niet. Marco Borsato zong het in 2003 al. En het is waar. Altijd blijft de herinnering ronddansen in je hoofd, met agressie als in headbangen of de fijne precisie van het klassiek ballet. Gedanst wordt er, tot de dood van de persoon in wier hoofd de danser het podium vond.

Rituele dans

Nadat ik in 2013 mijn rituele dans met mijn therapeut voltooid had, kon ik eindelijk echt mijn depressies te lijf gaan. Daartoe sprak ik voor het eerst hardop: ‘Ik ben depressief.’ Met deze woorden haakten de overlevingsstrategieën, die mij al zo’n dertig jaar rechtop hielden, af. Ze weigerden verder ook maar iets voor me te doen. Het kan niet anders of ze moeten zich verraden hebben gevoeld. Er zat niets anders op me ziek te melden.

Later

Nina! Maart 2020. Foto: Mascha Gesthuizen

Ik ben altijd van de regels geweest. Streng voor mezelf, als een ouderwetse schooljuf met knot en omlaag getrokken mondhoeken, die de liniaal hard liet knallen op menig kinderhand. Alle adviezen in de strijd tegen de depressie werden nauwgezet uitgevoerd door mij. Elke dag wandelen, minimaal een half uur, klonk het advies. Ik liep een uur. Alleen. Snel, want terstond meer om mijn lijstje van taken voor die dag. Onderweg screende ik de medewandelaars: hondenbezitter, natuurgenieter, ook depressief, verplicht ommetje met oma, ga zo maar door. Het waren de hondenbezitters die appelleerden aan een diep begraven wens. ‘Later als ik groot ben, neem ik een hond.’ Was ik al groot, vroeg ik mij af, terwijl ik met grote passen over de dijk denderde. Was ik in staat te zorgen voor een hond, ook tijdens mijn depressieve periodes? Zou ik kunnen leren omgaan met het zand in huis, het water dat uit de bek lekt na het drinken, de poep en de plas als het dier ziek is of oud? Want ook de regel ‘een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd’ had verstrekkende gevolgen gekregen in mijn uitvoering daarvan.

Behoedzaam rondje

Ik kan ook impulsief zijn. Op zo’n moment heb ik de laptop opengeklapt en de site van de dierenbescherming geopend. Honderden honden kwamen voorbij. En één Nina. Ik zag haar foto en wist meteen dat het goed zou komen. Ik hoefde haar alleen op maar op te halen. Omdat het dierenasiel waar ze opgenomen was, pas de volgende middag openging, stuurde ik een mail. En alles kwam goed.

Een paar dagen later was het zover. Thuis was alles op orde. We waren er klaar voor. Nooit zal ik vergeten hoe we haar de riem afdeden en ze heel behoedzaam een rondje door het huis liep om alles te verkennen. Ze was zo blij en deed alles om ons te plezieren opdat ze maar in de smaak zou vallen. Elf maanden was ze, speels, energiek, vrolijk. Alles wat ik niet was. ’s Nachts moest ze er nog een keer uit. Zo leerde ze mij het bos bij nacht kennen.

Sociale time out

Nina nam me elke dag mee. Door weer en wind, bij hitte, of met het fijnste wandelweer. Ze nam me mee naar bossen en heide, omdat ze het zo leuk vond om samen op een nieuw terrein op ontdekkingstocht te gaan. In restaurant gedroeg ze zich voorbeeldig, dus meestal mocht ze mee. Dan gaf ze me een legitieme reden om een sociale time out te nemen, want ‘ze moet even uit.’ Ze vond niks fijner dan dat je op de grond ging liggen zodat ze naast je kon komen liggen, en leerde me weer dat dat gewoon kan, op de grond liggen. Ze leerde me dat water op de vloer ook wel opdroogt en dat je van een beetje zand niet direct dood gaat. Nina was altijd mijn Therapeutisch Hondje.

Vijand

Twee maanden geleden begon het. Na een slome dag kreeg ze binnen zesendertig uur maar liefst zeven epileptische aanvallen. Het begin van het einde. We begonnen aan een zoektocht naar oorzaken en behandelingen. Met ingehouden adem liepen we om haar heen als we haar medicatie weer hadden aangepast. We zochten naar geruststelling en benoemden alles wat op normaal gedrag leek. We waren uit op ontmaskering van de vijand die in haar moest huizen en benoemden alles dat niet goed ging. Maar Nina trok zich daar niks van aan en maakte haar eigen ziekteproces door. Dapper en stoïcijns, zoals een labrador kan zijn. Nadat ze opnieuw aanvallen kreeg bij maximale doseringen en er geen andere mogelijkheden meer waren, hebben we ons afgevraagd wie we nou eigenlijk aan het behandelen waren en met welk doel.

Vertrouwen

Uiteindelijk keek ze ons vol vertrouwen aan toen we bij de dierenarts op de grond zaten. Ze wist het zeker: afscheid nemen bestaat niet.

Dit is een maand geleden. We praten elke dag over haar en meerdere malen per dag vergis ik me omdat de waterbak niet meer bijgevuld hoeft te worden. Als ik alleen buiten loop, kijk ik om me heen waar ze had kunnen zijn. Als ik in de tuin werk, betrap ik me erop dat ik tegen haar praat. En ik weet dat ik altijd van haar zal houden.

Standaard
Blogs

Sociale afstand?

Gesigneerde roman. Foto Mascha Gesthuizen

Perspectieven trillen op hun fundamenten

Overdonderend besef je dat perspectieven trillen op hun fundamenten. Sociaal afstand houden. Wat je in je therapie geleerd hebt, loslaten. Loslaten omdat de Mens op Aarde ziek is. Platgetrapt door Corona: ik, wij, jullie. Mensen worden angstig, maar nemen elkaar mee in optimisme en zoeken in elkaars antwoorden de geruststelling waar ze zo naar verlangen.

Je bent weer alleen

Sociaal afstand houden. Je bent weer alleen. De loep die altijd op de doemscenario’s gelegd kan worden, de loep die je tijdens je gesprekken met je therapeut zo zorgvuldig had opgeborgen… Die loep bevindt zich opeens weer in je hand. Je hand, die zich al richting het doemscenario beweegt. Het is geen optie meer de loep er nìet op te leggen. 

Het blijkt een modderstroom te zijn

Sociaal afstand houden. De zware stroom neemt je mee. Je probeert tegen de stroom in te gaan want je bent geweest waar het fijn was en je wil daar blijven. Maar de stroom is te zwaar, het blijkt een modderstroom te zijn. Angst en negativiteit plakken met de modder samen aan je lijf en je weet zeker dat je je nooit meer zult kunnen wassen.

Normale reactie

Het is moeilijk om nìet in een nieuwe depressie te glijden op deze Aarde waarop de mensen ziek zijn. Reageer je abnormaal? Of is het een normale reactie op een abnormale situatie?

Oordeel niet

Laat sociale afstand geen sociaal isolement worden. 
Leef, lees, deel. 
Breng begrip op voor anderen, ook al begrijp je ze niet altijd. 
Oordeel niet, maar verdiep je in de situatie van anderen als je hun reactie niet kunt volgen.

Lees of luister

Over allerlei menselijke problemen is informatie te krijgen. Over depressie en suïcidaliteit lees je bijvoorbeeld Halverwege het einde, een roman over het leven van een huisarts die zelf kampt met depressies, via Futuro Uitgevers. Of je luistert de podcast ‘Verstrikt’ waaraan ik meewerkte, van Maarten Dallinga via omroep Gelderland. Ook te beluisteren via je podcastapp. 
Heb je na het lezen van deze blog vragen over suïcidaliteit, neem dan contact op met 113 zelfmoordpreventie. 

Links

https://futurouitgevers.nl
https://www.113.nl
https://www.omroepgelderland.nl/verstrikt

Halverwege het einde is bij elke boekhandel of online boekhandel te bestellen, bijvoorbeeld via:

https://www.bol.com/nl/s/?searchtext=halverwege+het+einde&searchContext=media_all&appliedSearchContextId=&suggestFragment=halverwege&adjustedSection=&originalSection=main&originalSearchContext=media_all&section=main&N=0&defaultSearchContext=media_all

Standaard
Nieuws

Verstrikt live

12 februari gaat ‘Verstrikt,’ de podcast van Maarten Dallinga over zelfmoord, live. Met een aantal geïnterviewden, waaronder ik, en natuurlijk Maarten zelf, gaan we in gesprek met elkaar en met luisteraars van de podcast.

Meld je aan!

Het aanmeldformulier voor deze bijzondere avond vind je op de website van omroep Gelderland. Hieronder vind je de link.

https://www.omroepgelderland.nl/nieuws/2435584/Aanmeldformulier-Verstrikt-Live

Ik hoop je te zien op 12 februari in Arnhem.

Standaard